Stamboom Voorhaar » Kobus Veltmeijer (1923-1945)

Persoonlijke gegevens Kobus Veltmeijer 

• Hij is geboren op 20 januari 1923 in Hilversum.Bron 1
• Beroep: loopjongen.Bron 1
• Hij is overleden op 8 maart 1945 in Apeldoorn, hij was toen 22 jaar oud.Bron 2
• Registratie van overlijden op 2 augustus 1945.Bron 3
• Hij is begraven in Loenen-Nederlands Ereveld.Bron 1
• Een kind van Kobus Veltmeijer en Janke van der Vecht
• Deze gegevens zijn voor het laatst bijgewerkt op 30 april 2016.

Gezin van Kobus Veltmeijer

Notities over Kobus Veltmeijer

Kobus Veldmeijer is bij de “ Woeste Hoeve in Beekbergen ( gemeente Apeldoorn) gefusilleerd door de Duitse bezetter op 08-03-1945. Kobus is geboren op 20-01-1923 te Hilversum. Hij woonde op de Merelstraat 43 te Hilversum. Kobus was afkomstig uit Hilversum en heeft met zijn familie op verschillende adressen in de buurt van Hoogeveen ondergedoken gezeten. Hier verrichtte hij sabotage aan dorsmachines die werden gebruikt voor de graanvoorziening aan Duitsland. Kobus werkte in deze periode bij het Staatsbosbeheer. In de tijd dat hij was ondergedoken bij de familie Stukje in Nieuweroord, hielp Kobus ’s avonds Jan Dekker vaak met diens experimenten met springstoffen. het was soms een compleet vuurwerk. Nadat er in het huis van de familie Stukjes een ontploffing had plaats gevonden, omdat de kinderen met projectielen aan het spelen waren gegaan, is Kobus naar Zweeloo vertrokken. Daar werd hij in januari 1945 gearresteerd en in Coevorden opgesloten. Enkele dagen later werd ook zijn vader, die daar toevallig in de buurt was, gearresteerd. Na enige tijd werd de vader vrijgelaten maar Kobus werd overgebracht naar het Huis van Bewaring in Assen. Tot 2 november 1982 heeft Kobus Veltmeijer begraven gelegen aan het Woeste Hoevelaantje op Heidehof. Op die dag werd hij met negen andere Woeste Hoeveslachtoffers herbegraven op het Nederlands Ereveld te Loenen (bron: genealogie Veldmeijer).
=
Op de site van het oorlogsmonument Woeste Hoeve wordt beschreven wat de achtergrond was om al gevangen genomen verzetsmensen bij de Woeste Hoeve te fusilleren:
In de nacht van 6 op 7 maart 1945 werd bij de buurtschap Woeste Hoeve per ongeluk een "aanslag" gepleegd op Hans Albin Rauter.
Op 6 maart had de Apeldoornse ondergrondse een tip ontvangen dat de Wehrmacht de volgende ochtend bij een slachterij in Epe drieduizend kilo vlees zou ophalen. Vanwege de voedselschaarste bij onderduikers en evacués zou dat vlees in Apeldoorn heel goed van pas komen.
Een groep verzetsmensen kreeg de opdracht de Wehrmacht voor te zijn en diezelfde nacht nog het vlees in Epe op te halen. De groep beschikte over Duitse uniformen, maar de auto's die de verzetsgroep had waren niet geschikt voor zo'n grote lading. Ze besloten een vrachtwagen van de Wehrmacht te kapen.
Het verlaten stuk in de buurt van Woeste Hoeve leek het meest geschikt voor de uitvoering van hun plan. Er reden nogal wat Duitse vrachtwagens heen en weer tussen Apeldoorn en Arnhem.
Toen de groep ter hoogte van Woeste Hoeve een zware auto hoorde naderen, dacht men dat het een vrachtwagen was. Het bleek echter een open BMW te zijn met Duitse officieren.
In het vuurgevecht dat volgde werd de chauffeur van de auto dodelijk geraakt, evenals de officier die achterin zat. De man die naast de chauffeur zat leefde nog en hield zich dood. Later bleek dat het Rauter was, de hoogste Duitse politie-generaal en hoofd van de SS in Nederland.
Het was duidelijk dat de Duitsers het er niet bij zouden laten zitten. Na een dergelijk incident was het gebruikelijk dat er represailles genomen werden in de vorm van het fusilleren van gevangengenomen verzetsmensen, bekende Nederlanders en politici.
Rauter was zelf in Nederland de initiatiefnemer geweest van deze represaillemaatregelen. Hij had zelfs duidelijke quota ingesteld, zoals 10 levens voor een Duitse dode en 3 voor een Nederlandse dode in Duitse dienst enz.. In juni 1944 had Hitler bevolen dat de berechting van verzetsmensen gestopt moest worden. De Duitse SD kreeg toen vrij spel om met mensen die ze oppakten te doen wat ze wilden, zij werden de zogenaamde Todeskandidaten.
Half september geeft Rauter bevel om verzetsmensen als represaille aan de openbare weg dood te schieten en hun lichamen lange tijd te laten liggen. Voorbijgangers werden gedwongen toe te kijken bij de executies. Zo hoopten ze het verzet te breken.
Nu Rauter zelf het slachtoffer was, werd het een represaille op grote schaal. SS-Brigadeführer Karl Eberhard Schöngarth nam de taken van Rauter over (zie ook: wikipedia, Schöngarth). Hij was verantwoordelijk voor de uitvoering van de vergeldingsactie. Toch was Rauter zelf niet minder verantwoordelijk. Hij is nooit buiten bewustzijn geweest en Schöngarth heeft in het ziekenhuis overleg met hem gepleegd.
In Amsterdam, Amersfoort, Fort De Bilt en op de Waalsdorpervlakte werden vanwege de "aanslag" op Rauter in totaal 146 mannen gefusilleerd.
Maar bij de buurtschap Woeste Hoeve vond de grootste vergeldingsactie plaats.
Uit gevangenissen in Assen, Zwolle, Almelo, Colmschate, Doetinchem en Apeldoorn werden in totaal 117 mannen gehaald. De jongste was 17, de oudste 75 jaar. Al deze mannen werden in de ochtend van 8 maart op de plaats waar nu het monument staat, gefusilleerd.
Allemaal werden ze eerst naar de SD-Dienststelle in Apeldoorn gebracht. Hier werden ze opgewacht door de grootste sadisten die de Veluwe in die tijd kende. Het waren zgn "rexisten", voornamelijk Belgen die net voor de val vanuit Antwerpen waren overgeplaatst naar Apeldoorn. De meest beruchte uit de groep waren Emiel Thonon (bijnaam "de rat"), Hermann Veit, Eugène Dirckx en Verhulsdonk. Oskar Gerbig was hier al enkele maanden commandant. Hij was uit Almelo overgeplaatst, hij stond bekend als een redelijk mens en had in Almelo vaak erger voorkomen. Tegen mensen als Thonon en Verhulsdonk was hij helaas niet opgewassen.
De gevangenen werden door deze mensen geboeid en in 7 bussen geplaatst, waarna ze in colonne rond half zeven 's morgens vertrokken, vooraf gegaan door Gerbig op zijn motorfiets op weg naar Woeste Hoeve. De bussen en vrachtwagens werden geparkeerd op tweehonderd meter afstand van herberg De Woeste Hoeve, op een grasveld bij de driesprong met de weg naar Hoenderloo. Even voorbij de herberg stond een vuurpeloton gereed van 50 Duitsers. De executie ging snel. Elke vijf minuten werd een nieuwe groep van twintig gevangenen opgehaald. De slachtoffers werden daarna in een lange rij naast elkaar neergelegd tussen de weg en het fietspad. De fietsers die voorbijkwamen moesten afstappen en langs de slachtoffers lopen.
In de middag werden alle slachtoffers begraven in een massagraf op begraafplaats Heidehof bij Apeldoorn. Vanaf 25 april 1945 (een week na de bevrijding van Apeldoorn) zijn alle 117 slachtoffers weer opgegraven en op 2 na geïdentificeerd (in 2008 werd één ervan alsnog geïdentificeerd). De slachtoffers zijn daarna tijdelijk bij elkaar herbegraven elders op Heidehof , waarna de meesten in de loop van 1945 en later door hun familie naar andere begraafplaatsen in Nederland zijn overgebracht. In de loop der jaren is een deel der slachtoffers weer herbegraven op het Ereveld Loenen.
Een hardnekkige misvatting: de weigeraar van het vuurpeloton.
Dit verhaal is ontstaan door een verklaring van de SD'er Dirckx, die zei dat hij had gehoord dat er een weigeraar was geweest die de volgende dag zou zijn geëxecuteerd. Dr. L de Jong heeft het verhaal in zijn boeken opgenomen en in deel 14 bij de wijzigingen noemt hij zelfs de naam Oberwachtmeister Helmuth "Seyffardt". Als er al een weigeraar is geweest, wat zeer onwaarschijnlijk is, dan was het niet Seyffards. Hij zat al als gevangene opgesloten op de Kruisberg in Doetinchem en werd, geboeid aan Jan Frederiks, naar de Woeste Hoeve overgebracht. Er is verder geen enkele aanwijzing gevonden dat er een weigeraar is geweest.
(bron: www.monumentwoestehoeve.nl)

Tweede Wereldoorlogslachtoffer

• Hij staat in de Tweede Wereldoorlogslachtoffer database van Jack Kooistra
• Hij komt voor op de Erelijst van gevallenen
• Hij komt, volgens Online Begraafplaatsen, voor op een oorlogsmonument

Heeft u aanvullingen, correcties of vragen met betrekking tot Kobus Veltmeijer?
De auteur van deze publicatie hoort het graag van u!

Tijdbalk Kobus Veltmeijer

Klik op de namen voor meer informatie. Gebruikte symbolen:  grootouders    ouders    broers/zussen    kinderen