Stamboom Van Osch » Koenraad de Grote markgraaf (Koenraad de Grote, markgraaf) van Meissen (± 1098-1157)

Persoonlijke gegevens Koenraad de Grote markgraaf (Koenraad de Grote, markgraaf) van Meissen 

• Roepnaam Koenraad de Grote, markgraaf.
• Hij is geboren rond 1098.
• Hij is overleden op 5 februari 1157 in Halle (D).
• Een kind van Thimo I de Dappere Wettin en Ida van Northeim
• Deze gegevens zijn voor het laatst bijgewerkt op 27 oktober 2022.

Gezin van Koenraad de Grote markgraaf (Koenraad de Grote, markgraaf) van Meissen

Hij is getrouwd met Luitgard van Elchingen.

Zij zijn getrouwd voor 1119.

Kind(eren):

1. Hendrik van Meissen  ± 1120-< 1125
2. Oda van Meissen  ± 1120-????
3. Bertha van Meissen  ± 1120-????
4. Otto II markgraaf van Meissen  ± 1125-1190 
5. Diederik II markgraaf van Lausitz  ± 1125-1185
6. Gertrude van Meissen  ± 1130-????
7. Adelheid van Meissen  ± 1130-> 1171
8. Hendrik graaf van Wettin  ± 1130-1181
9. Dedo III markgraaf van Lausitz  ± 1135-1190
10. Agnes van Meissen  ± 1135-1203
11. Sophia van Meissen  ± 1135-± 1190
12. Frederik van Brehna  ± 1140-1182

Notities over Koenraad de Grote markgraaf (Koenraad de Grote, markgraaf) van Meissen

- ook genoemd Konrad van Wettin; was markgraaf van Meissen vanaf 1123 en van Lausitz vanaf 1136; hij wordt beschouwd als de grondlegger van de macht van het huis Wettin.

Koenraad was de jongste zoon van graaf Thiemo I van Wettin en Ida van Northeim, dochter van Otto I van Northeim. Omdat zijn neef Hendrik I van Eilenburg, markgraaf van Meißen en de Lausitz, in 1103 kinderloos leek te overlijden, leken Koenraad en zijn broer Dedo een rijke erfenis te krijgen. De schok was groot toen Hendriks weduwe Gertrudis van Brunswijk beweerde zwanger te zijn. Partijgangers van Koenraad en Dedo beweerden dat het een leugen was en Gertrudis zag zich gedwongen om in het publiek haar gewaad tot op haar heupen te laten zakken om haar zwangere buik te tonen. Ze beviel van een erfgenaam Hendrik II van Eilenburg maar tegenstanders beweerden nu dat ze van een dochter was bevallen maar haar kind had verwisseld met het kind van een volksvrouw. Deze geruchten bleven hardnekkig terugkomen en toen Koenraad eenmaal volwassen was geworden deed hij ook zijn best om deze geruchten verder te verspreiden. Toen Hendrik de kans kreeg aarzelde hij niet en nam Koenraad gevangen, en wierp hem in een kerker om daar te sterven. Alleen de plotselinge dood van Hendrik redde Koenraad (1123).
Koenraad hoopte weer op een aanzienlijke erfenis maar werd opnieuw teleurgesteld, keizer Hendrik V gaf de markgraafschappen aan Wiprecht van Groitzsch. Koenraad erfde wel het graafschap Eilenburg. Lotharius, hertog van Saksen, vond echter dat de markgraafschappen in zijn politieke sfeer lagen en accepteerde de beslissing van de keizer niet. Hij benoemde Koenraad tot markgraaf van Meißen en Albrecht de Beer tot markgraaf van de Lausitz. Tezamen vielen ze Wiprecht aan die snel werd verslagen. Koenraad werd in 1125 door Hendrik V als markgraaf van Meißen erkend. Dit werd in 1130 bevestigd door (inmiddels keizer) Lotharius toen Koenraad hem begeleidde naar Zuid-Italië.
In 1136 werd Koenraad eindelijk ook benoemd tot markgraaf van de Lausitz. In 1143 werd hij ook graaf van Groitzsch (Leipzig) en Rochlitz en voogd (feodalisme) van het klooster van Chemnitz en de dom van Naumburg (Saale). Koenraad liet woeste gronden in zijn gebieden ontginnen door Vlaamse kolonisten en versterkte zijn greep op de lokale bevolking door de bevordering van het christendom. In 1147 nam Koenraad deel aan de kruistocht tegen de Abodriten. Iedereen van belang in Noord-Duitsland, die niet deelnam aan de Tweede Kruistocht, nam deel aan deze onderneming, onder andere Hendrik de Leeuw en Albrecht de Beer, de aartsbisschoppen van Maagdenburg en Bremen en de bisschoppen van Havelberg en Brandenburg. De veldtocht was een succes en de Abodriten moesten om vrede vragen en hun prinsen moesten het christelijk geloof accepteren.

Koenraad had veel kinderen en sloot voor hen huwelijken met onder andere de koninklijke families van Polen en Denemarken, twee huwelijken met kinderen van Albrecht de Beer en een met de paltsgraaf van Lotharingen. Hij had ook uitstekende banden met de kerk, drie van zijn dochters traden in een klooster (twee werden abdis) en zijn neef was de aartsbisschop van Maagdenburg.
In 1156 voelde Koenraad het einde van zijn leven naderen. Om te voorkomen dat het feodale rijk dat hij had opgebouwd na zijn dood ten onder zou gaan door conflicten tussen zijn vijf nog levende zoons, besloot hij het bij zijn leven onder zijn zoons te verdelen. Hij verdeelde niet alleen de erfelijke goederen maar ook de persoonlijke lenen die hij van de keizers had gekregen. Hoewel de keizer hierdoor sterk werd benadeeld, maakte die geen bezwaar. Daarna legde Koenraad in een plechtige ceremonie in de dom van Maagdenburg zijn wapens en eretekenen af, en werd lekenbroeder in het klooster op de Peterberg bij Halle, dat hij had gesticht. Na twee maanden overleed hij en werd in het klooster begraven.
bron: wikipedia [https://nl.wikipedia.org/wiki/Koenraad_de_Grote]

Heeft u aanvullingen, correcties of vragen met betrekking tot Koenraad de Grote markgraaf (Koenraad de Grote, markgraaf) van Meissen?
De auteur van deze publicatie hoort het graag van u!

Tijdbalk Koenraad de Grote markgraaf (Koenraad de Grote, markgraaf) van Meissen

Klik op de namen voor meer informatie. Gebruikte symbolen:  grootouders    ouders    broers/zussen    kinderen