Stamboom Foppes » Dettje Cornelia Arendz (1923-2013)

Persoonlijke gegevens Dettje Cornelia Arendz 

• Zij is geboren op 21 augustus 1923 in Meppel.
• Zij is overleden op 1 juni 2013 in Westerbork, zij was toen 89 jaar oud.
• Zij is begraven op 7 juni 2013 in Hervormde Kerk, Wijnjewoude.
• Een kind van Johan Arendz en Geertje Pentermann
• Deze gegevens zijn voor het laatst bijgewerkt op 10 juni 2022.

Gezin van Dettje Cornelia Arendz

Zij is getrouwd met Edske Foppes.Bron 1

Zij zijn getrouwd op 1 december 1954 te Doorwerth, zij was toen 31 jaar oud.

Kind(eren):

1. (Niet openbaar)
2. (Niet openbaar)
3. (Niet openbaar)

Notities over Dettje Cornelia Arendz

Corrie Foppes (1923) beschrijft haar jeugd alsvolgt:

Wij zijn geboren in Meppel, Stationsweg 8, gingen daar naar de Lagere School, eerst de Vledderschool, centrum, daarna naar de Zuiderschool, achter de toenmalige H.B.S. nu geloof ik Lyceum, aan het Zuideinde. Het hoofd van die school was "Pa de Boer" een nijdassig mannetje, maar wel met de wind eronder. Het onderwijs was denk ik, goed. Het gebouw was zo ingericht dat je tot en met de vierde klas gezamenlijk optrok, maar dan kwamen er nog drie parallelklassen. "Boven" voor de kinderen voor wie de L.S. eindonderwijs was (Misschien konden ze dan nog door naar de "Ambachtschool" of Huishoud-school, dat weet ik niet meer zo, en de "Benedengang" was voor kinderen die vervolg-onderwijs zouden genieten: resp U.L.O., M.U.L.O. H.B.S. of Gymnasium (Voor de laatste, evenals voor een Lyceum moest je naar Zwolle).

Wij kregen reeds in die vijfde :Frans, en met een heel goeie basis ! Het opgroeien in zo'n provinciestadje heeft een heleboel voordelen. Het is overzichtelijk,heeft veel speel-en ontwikkelingsmogelijkheden. Het geeft je gelegenheid met mensen en kinderen uit alle lagen van de bevolking om te gaan en Meppel was relatief levendig. Er was altijd wel iets byzonder. Daarbij kwam dat er bij mensen zoals wij, nog geen telefoon was en je als kind regelmatig boodschappen moest over brengen, b.v. naar de kolenman (Brandstof) of de sigarenwinkelier ("Vijf Karel 1, vierkant", het weekrantsoen voor Vader). Die kreeg je dan mee in een zakje met een rebus erop.

Ook moest je voor Moeder "belet" gaan vragen bij andere dames, d.w.z. dat je moest vragen of het schikte dat Moeder dan en dan bij die Mevrouw op bezoek kon komen of die Mevrouw bij Moeder. Oh God ,en dan wist je onderweg niet meer welke kant het bezoek ook al weer uitmoest! Al met al hadden we tot 1934 een goede, onbekommerde jeugd met alle kinderplezier en -verdrietelijkheden van dien.

Het jaar 1934 kan voor het gezin een "Rampjaar" worden genoemd. Moeder werd voor een spoedoperatie (blindedarm) in Zwolle opgenomen en is sindsdien nooit meer gezond in orde geweest. Hartklachten ! In 1933, 1934 en 1935 overleden resp. haar Moeder, Vader en Broer, werden zowel zij als ik langdurig ziek, werd ons huis, dat we van Opa hadden geerfd, verbouwd en woonden we tijdelijk met twee hulppersonen intern in een veel kleiner huis en waren de zorgen niet van de lucht. Mogelijk heeft mijn broer dat niet zo ervaren, dat moet ie eventueel zelf maar toevoegen.

In 1941 deed ik mijn eindexamen HBS-A, wilde naar de toneelschool, werd daarvoor afgewezen, toen heel spijtig, nu daar heel blij mee! In plaats daarvan werd het de logopedie studie, onderbroken door de hongerwinter 1944-1945. Vanaf mei 1945 had ik een leerzaam jaar als reportage journaliste bij de radio-omroep, de NIWIN (thuisfront voor militairen in Indonesie). Inmiddels had ik wel begrepen dat er iets meer moest worden geleerd, dus begon ik met een studie Indisch recht (Nederlands recht was niet mogelijk omdat ik HBS-A als vooropleiding had). Daarin heb ik mijn kandidaatsexamen (BSC) gehaald.

Daarop kreeg ik een baan als inspectrice van de arbeid in het district omvattende de provincies Groningen, Friesland en Drenthe. Dat was in 1950. Het was een hoogst interessante werkkring omdat men overal kwam waar gewerkt werd en er in die periode zich allerlei vernieuwende sociale processen voordeden. Het betekende ook contacten met allerlei instituten op sociaal, maatschappelijk en economisch gebied. Een van die contacten kreeg een meer persoonlijk karakter. Het betrof de directeur van het Economisch Technologisch Instituut voor Friesland (ETIF), Mr. E. Foppes. Dat werd wat en op 1 december 1954 werd er gehuwd.

Corrie Foppes-Arendz (1923) describes her younger years as follows:

We were born in Meppel, Stationsweg 8, where we went to primary school, first the Vledderschool, later the Zuiderschool, behind the old H.B.S. secundary school, wich I believe is now a Lyceum, at the Zuideinde. The headmaster of Zuiderschool was known to us as "Pa de Boer", a bad-tempered little man, however he maintained good discipline. The education we received was quite good, I think. The system was such that we would have the first four classes together, and then the last three classes were split into two parallel streams. The Upper story was for children who would continue to vocational schools like the "Ambachtsschool" or the "Huishoudschool", I do not remember this exactly. The ground floor was for children who would could move to higher education, e.g. U.L.O, M.U.L.O, H.B.S and Gymnasium. Those latter two schools were not available in Meppel, you would have to go to Zwolle for that. (JF: both Corry and her brother Bert did their secondary education at the Hogere Burger School (H.B.S.) in Meppel).

Already in the fifth grade of primary school we started learning French, not a bad basis education! Growing up in such a small province town has many advantages. Everything is easy to find and there are many opportunities to play and develop oneself. It gives you a chance to meet people of all layers of the population and Meppel was also a very lively town. There was always something going on. You need to realize that people such as us did not have a telephone, so as a kid you always had to rely little messages and do small errands. We would go to the fuel shop to order coal for heating or to the cigar shop and say"Five Karel 1, square, please", which was the weekly order for our father. These would be delivered in a paper bag with a rebus puzzle on it.

Or you had to go ask for an appointment for our mother to visit other ladies, so you had to ask if it would suit this lady that mother would visit on this or that hour on this or that day, or whether this or that lady would like to come to our house, and oh my God, on the way back I could not remember who was going to visit whom, terrible! In short our live until 1934 was a good childhood without many worries but with all the pleasures and small worries of any childhood.

However, the year 1934 can truly be called an "annus horribilis" a disastrous year for our family. My mother had an emergency surgery operation in the hospital of Zwolle to remove an acute appendicitis. She has never been really well every since, suffering from a weak heart. In 1933,1934 and 1935, my mother also lost her mother, her father and her brother Emo.

Both myself and her were very sick for a long period, we lived in a temporary house as our house was renovated with money inherited from grandfather. This temporary house was much smaller with two live-in nurses. In short it was a very depressing and worrying time for us. If my brother experienced it differently, then I hope he will add his part of the story.

In 1941 I graduated from the HBS with an A-diploma (arts). I wished to enter the theater academy in Amsterdam, but did not make it, which I regretted very much then, now I am quite glad I did not go that path! In stead I took up a study in speech therapy ("logopedie"), in Amsterdam, which was interrupted by the hunger winter of 1944-1945, when I stayed with my parents. Immediately after the war, in May 1945, I had a good year in which I learned a lot as a reporting journalist with a state radio broadcasting service for the military overseas (that is Indonesia). However I realized that I should study more to get a good job, so I started studying Indonesian law, which was the only law study I could enter with my HBS-A diploma. I managed to get my BSC ("kandidaats-examen").

After that I landed a job as labor inspector, covering the three northern provinces of Groningen, Friesland and Drenthe. This was in 1950. It was a very interesting job environment, as I got to visit all places where people worked and everywhere so many innovative social processes were taking place in that period. It also meant that I developed a range of contacts among all sorts of institutions in the social and economic field. One of those contacts was the director of the Economical and Technologial Institute of Friesland (ETIF), Mr. E. Foppes. Something more grew out of that and on the 1th of December 1954 we married.

Heeft u aanvullingen, correcties of vragen met betrekking tot Dettje Cornelia Arendz?
De auteur van deze publicatie hoort het graag van u!

Tijdbalk Dettje Cornelia Arendz

Klik op de namen voor meer informatie. Gebruikte symbolen:  grootouders    ouders    broers/zussen    kinderen