Bron: Ned Tijdschr Geneeskd. 1994;138:1442-3
Paul van der Lugt werd geboren te Tilburg, volgde aldaar gymnasiaal onderwijs en studeerde geneeskunde in Groningen en Rotterdam. Hij specialiseerde zich tot neuroloog bij de door hem zeer bewonderde prof. Ter Braak in het ziekenhuis Dijkzigt. Deze Rotterdamse periode, waarin hij ook de functie bekleedde van onderwijsdecaan, heeft een beslissende stempel gedrukt op zijn bijzondere interesse voor het neurologisch onderwijs.
Dit kwam tot uiting in de ontwikkeling van het visueel gestructureerde onderwijs samen met Aart Gisolf en later ook in de stichting Interfacultaire werkgroep onderwijs neurologie. Samen met Barrows uit Ontario (Canada) onderzocht hij intensief de methode van ‘bedside teaching’, ook met behulp van simulatie-patiënten. Zijn bezoek aan de McMaster University in Ontario legde de basis voor het mede opzetten van het probleemgeoriënteerde onderwijs aan de Rijksuniversiteit Limburg, waar hij in 1978 de eerste hoogleraar neurologie werd. Het nieuwe onderwijscurriculum is door hem steeds fel verdedigd, ook in de moeilijke aanvangsjaren. Samen met Padberg sr. en zijn Rotterdamse collega Vreling is hij begonnen aan de ombouw van de neurologische kliniek in het ziekenhuis St. Annadal tot een volwaardige universiteitskliniek. Samen hebben zij er hun schouders onder gezet, waarbij de patiëntenzorg voorop stond; bijzondere belangstelling had hij voor epilepsie, getuige zijn proefschrift Epilepsie en verkeer (1972) en het opzetten van een epilepsieregister in Zuid-Limburg.
Van der Lugt was bestuurslid van de Nederlandse Vereniging voor Neurologie van 1977 tot 1985, waarvan 4 jaar als voorzitter. In deze periode richtte hij de sectie Neurological Education op van de World Federation of Neurology, onder anderen met Barrows. Hij was tevens een zeer actief lid van het Consilium Neurologicum.
Hij had een grote historische belangstelling, zowel medisch als kunstzinnig. In 1982 verzorgde hij met Endtz de heruitgave van de Herinneringen, 1855-1941 van Cornelis Winkler, de eerste hoogleraar neurologie en psychiatrie in Nederland. Nog geen half jaar geleden richtte hij samen met zijn behandelend chirurg in het Laurentius Ziekenhuis te Roermond een tentoonstelling in van medische boeken.
Na zijn aftreden in 1991, door ziekte verzwakt, begon Van der Lugt een nieuwe studie: kunstgeschiedenis te Luik en kreeg hij tevens een functie bij de bewerking van de collectie van de Jezuïtenbibliotheek van de Maastrichtse universiteit.
Van der Lugt was een enthousiaste opleider neurologie met grote belangstelling en gastvrijheid voor zijn assistenten. Hij was een zeer spontaan man met Brabantse jovialiteit en met een Bourgondische inslag. Hij was zeer gelukkig in zijn gezin dat hem fantastisch heeft opgevangen en begeleid in een hele moeilijke ziekteperiode. Hij laat een herinnering achter van een zeer veelzijdige, hartelijke, behulpzame, en integere man en neuroloog.
Oorzaak: .... na een met grote geestkracht gedragen ziekte.
grootouders
ouders
broers/zussen
kinderen