Stamboom Dullemen » Karel de GROTE (748-814)

Persoonlijke gegevens Karel de GROTE 

• Hij is geboren op 2 april 748 in Ingelheim.
• Titel: Keizer
• Beroep: Koning der Franken,Keizer van het Romeinse rijk.
• Hij is overleden op 28 januari 814 in Aken,Rijnland,Pruisen,Germany, hij was toen 65 jaar oud.
• Hij is begraven in het jaar 814 in Aken,Rijnland,Pruisen (Domkerk).
• Een kind van Pippijn der FRANKEN en Bertrade (Bertha) van LAON

Gezin van Karel de GROTE

(1) Hij is getrouwd met Hildegardis van de VINZGOUW.

Zij zijn getrouwd in het jaar 771, hij was toen 22 jaar oud.

Kind(eren):

1. Alpais der FRANKEN  768-855 
2. Karel der FRANKEN  772-811
3. Pippijn der FRANKEN  773-810 
4. Adelais der FRANKEN  774-774
5. Rotrudis (Hrotrudis) der FRANKEN  775-810 
6. Lodewijk van FRANKRIJK  778-840 
7. Lotharius der FRANKEN  778-780
8. Bertha der FRANKEN  779-826 
9. Gisela der FRANKEN  781-814

(2) Hij is getrouwd met Desirata van LOMBARDIJE.

[[ABT 771]]

Zij zijn getrouwd rond 30 april 771 te Aken,Rijnland,Pruisen.

Het echtpaar is in 771 gescheiden.

(3) Hij is getrouwd met Fastrada van FRANCONIE.

Zij zijn getrouwd oktober 783 te Worms, hij was toen 35 jaar oud.

Kind(eren):

1. Theodrada van ARGENTEUIL  785-844 
2. Hiltrude de FRANCIE  787-814 

(4) Hij is getrouwd met Liutgard van de ELZAS.

Zij zijn getrouwd in het jaar 794, hij was toen 45 jaar oud.

Kind(eren):

1. Huges der KAROLINGEN  798-844 

(5) Hij heeft/had een relatie met Regina NN.

Gebeurtenis (unmarried) in het jaar 800.

(6) Hij had een relatie met Adelindis NN.

Gebeurtenis (unmarried) in het jaar 806.

Notities over Karel de GROTE

.Gehuwd circa 768 met Himiltrudis (Chimiltrudis: Amautru) Chimiltrudis x ca 745-780 (NOTE: 1 _NMR 2 DATE 768 (Lat.: Carolus Magnus; Fr. en Eng.: Charlemagne) (wrsch. 2 april 742 û Aken 28 jan. 814), koning der Franken van 768 tot 814, koning der Longobarden van 774 tot 814 en Rooms keizer van 800 tot 814, stamde uit het geslacht der Arnulfingen, was de oudste zoon van Pippijn III, koning der Franken, en Bertrada. Zijn ouders zijn pas in 744 of 749 in het huwelijk getreden, omtrent welk feit de bronnen uit die tijd het stilzwijgen bewaren. Karel was vier keer gehuwd en had achttien kinderen (incl. bastaards). De Frankische koning Karel de Grote had zijn hele leven nauwe betrekkingen met de diverse pausen uit zijn tijd. Zo werd hij in 754 door paus Stefanus II (III) gezalfd en verplichtte hij zich op grond van de hem toen verleende titel (Patricius Romanorum) de kerk van Rome te beschermen. In 772 riep paus Adrianus I hem te hulp tegen de invallende Longobarden enin de kerstnacht van het jaar 800 werd hij door diens opvolger paus Leo III in de Sint Pieter in Rome tot Rooms keizer gekroond. ), en hun kinderen: Alpais Van Frankrijk 768-855 Pippin van Franken 770-811 Gehuwd op 25 december 770 met Desiderata van Longobardie ca 745-776 (geschieden 771 - - [[ABT 771]]), gescheiden in 771 Gehuwd op 30 april 771, Aken,Dl, met Hildegardis Houdiard van de Vinzgouw ca 758-783 (Ouders : Gerold I Von Vinzgouw 725-778 & Imma van Zwaben 730-798) ([[org: Bef 771=BEF 0771 ?]]), en hun kinderen: Karel "de jonge" der Franken 772-811 Adelais der Franken ca 773-774 Pippijn I (Karloman) Karloman der Franken 773-810 Rotrud (Hrotrudis) Der Franken 775-810 Lodewijk I "De Vrome" Ludovicus Van Frankrijk 778-840 Lotharius der Franken 778-779 Bertha der Franken 779-826 Gisela der Franken 781-814 Hildegardis der Franken 782-783 Alphais de Grote Gehuwd in oktober 783, Worm, met Fastrade de Franconie 764-794 (Ouders : Radolf de Franconie ca 735 & Ada de Baviere ca 740) , en hun kinderen: Theodrada van Argenteuil ca 785-844 Hiltrude de Francie ca 787-814 Adeltrude der Karolingen ca 790 Adeltrude der Karolingen ca 790 Gehuwd (0794/0796) met Liutgardis van de Elzas 753-800, en hun kinderen: Huges der Karolingen 798-844 Gehuwd in 800 met Madalgardis (Mathalgarde) ? ca 742, en hun kinderen: Rothildis ? âÇá852 Gehuwd circa 808 met Gerswindis van Saksen ca 780-ca 834 (Ouders : Widukind "de grote" (Wittekind) van Saksen ca 750-810 & Geva (Gera) van Westfold 740) , en hun kinderen: Adeltrudis ? Verbonden met Regina (Regine, Reine) ?, en hun kinderen: Drogo von Franken 801-855 Hugo von Franken -844 Verbonden (806 (relatie)) met Adelindis x /800, en hun kinderen: Theodoricus von Franken 807-818/ Gehuwd (0770(D)) met x N.N. (Ended by: Annulment), en hun kinderen: Chrothais x /777-800 Broers en zusters Karel de Grote -814 Hermengarde de Francie ca 750-771 Karlmann (de korte) von Franken 751-771 Gisela Von Franken 757-810 Bertbelle Martel ca 760 Redburga (Readburh) "regis francorum sororia" van Franken 768-845 Raedburh (Readberg) de Carolingians /774 Notities naam voorvoegsel: Keizer referentie: R:7055-4 beroep: 0771 beroep: 0774 beroep: 0800 (SOUR: #2 - kwartierstatenboek Prometheus XIII) (SOUR: #61 - kwartierstatenboek Prometheus XIII) beroep: 25 Dec 0800 Karel de Grote kent iedereen van de geschiedenisles. Deze bijna legendarische figuur wordt wel eens de vader van Europa genoemd, omdat onder zijn regering het Frankische rijk een gebied bestreek, dat ongeveer samenviel met de eerste 6 staten van de Europese Unie. Hij werd geboren te Ingelheim bij Mainz op 2-4-742. Eerdere bronnen gaven 742 als geboortejaar hetgeen hem een bastaard maakte, er is afdoende aangetoond dat Karel een zoon was uit het huwelijk van zijn ouders en het jaar 748 wordt thans als juist ervaren en ook in de "Prehistoire des Capetiens"opgegeven Samen met zijn vader Pepijn en zijn broer Karloman werd hij op 28-7-754 door paus Stephanus II gezalfd tot koning en Patricius Romanorum. Op 24-9-768 volgde hij zijn vader op in het noordelijke deel van het Frankische Rijk en op 9-10-768 werd hij te Noyon tot koning der Franken gezalfd. Na de dood van Karloman op 4-12-771 was hij alleenheerser. koning der Franken van 768 tot 814, koning der Longobarden van 774 tot 814 en Rooms keizer van 800 tot 814. Karel werd samen met zijn vader en zijn broer Karloman in 754 door paus Stefanus II tot koning gewijd. Bij die gelegenheid ontving hij de titel Patricius Romanorum, die hem tot bescherming van de kerk van Rome verplichtte. In 768 volgde Karel zijn vader op in het noordelijk deel van het rijk en drie jaar later, bij het overlijden van zijn broer, passeerde hij diens minderjarige kinderen en werd alleenheerser. Aanvankelijk zocht hij toenadering tot de Longobarden in Noord-Italië en huwde de dochter van de Longobardische koning Desiderius. Later verstootte hij haar en huwde de Alamaanse Hildegard. De verslechterde betrekkingen met de Longobarden en de vraag om hulp van paus Adrianus I, die door hen werd bedreigd, leidden tot een Frankische inval en de verovering van het rijk der Longobarden. Dit werd niet ingelijfd, maar bleef als koninkrijk met eigen identiteit, recht en instellingen voortbestaan. Het vormde met het Frankische Rijk een personele unie, waarbij Karel zich in 774 te Pavia met de ijzeren Lombardische kroon tot koning liet kronen. Bij dezelfde gelegenheid begaf hij zich naar Rome en vestigde daar een protectoraat zodat de Kerkelijke Staat zijn definitieve vorm kreeg. Met de paus sloot hij een alliantie, gericht tegen de Byzantijnen en de Longobarden. Aan de oostgrenzen had Karel te kampen met de Beieren en de Saksen. Hij zocht toenadering tot Tassilo III, hertog van Beieren, maar moest later tegen hem optreden en hem in 788 afzetten, wat het einde van de Beierse onafhankelijkheid betekende. Tegen de Saksen ondernam Karel vanaf 772 een reeks veldtochten. Toen hij op hardhandige wijze probeerde de Saksen te kerstenen, werden deze weer roerig en plunderden het Rijnland. Karel begon een oorlog tegen hen die zeven jaar zou duren en die eindigde in 785 met de bekering van de Saksische aanvoerders Alboin en Widukind en de verovering van het land, dat aan een terreurregime werd onderworpen om het politieke gezag van de Franken en de heerschappij van de kerk te verzekeren. Ook tegen de Friezen werd oorlog gevoerd en Oost-Friesland werd bezet. De Elbe werd de oostgrens van het rijk. Tussen 791 en 795 onderwierp Karel de in Beieren en het tegenwoordige Oostenrijk gevestigde Avaren, een van oorsprong Turks-Mongools nomadenvolk. Vanaf 785 begon de verovering van het noordoosten van Spanje, waar de mark, d.i. een grensgebied onder militair gezag, Marca Hispanica werd gesticht. In het multiraciale rijk van Karel was er een hang naar regionale autonomie, met name in Italië en Aquitanië. Met het oog hierop en ter bevordering van enige decentralisatie werden Karels zonen, Pippijn en Lodewijk, als koningen van resp. Italië en Aquitanië aangesteld. De jaren 792 en 793 brachten opstanden in Saksen en Italië, invallen van de Arabieren in Zuid-Gallië, hongersnood en een samenzwering geleid door Karels bastaardzoon Pippijn met de Bult. Karel kwam echter alle crises te boven. Door zijn heerschappij over een multinationaal imperium en zijn rol als beschermheer van de Rooms-Katholieke Kerk was Karel meer geworden dan een nationale koning, zoals zijn voorgangers waren geweest. Hij werd dan ook op 25-12-800 in de St.Pieterskerk te Rome door paus Leo III tot Rooms keizer gekroond. Het moment was gunstig; in het Byzantijnse Constantinopel regeerde keizerin Irene, die niet geliefd was en door sommigen in het westen niet als keizerin erkend werd. Constantinopel was ontstemd door Karels kroning, maar tot een oorlog kwam het niet. In 812 erkende de Byzantijnse keizer Michael I de keizerlijke titel van Karel. Karel is na de keizerkroning nooit naar Rome teruggegaan. Hij verbleef sinds 808 bijna permanent te Aken, vanaf 794 zijn voornaamste residentie. In 806 had hij zijn rijk onder zijn drie zoons verdeeld. Pippijn en Karel overleden echter in 810 en 811 zodat Lodewijk de Vrome de enige erfopvolger was. Karel liet hem te Aken tot keizer uitroepen en kroonde hem zelf. De hoveling Einhard heeft in zijn levensbeschrijving van Karel de Grote een passage aan diens uiterlijk gewijd: ôHij was van forse lichaamsbouw, maar niet uitzonderlijk groot, hij had een rond hoofd, grote levendige ogen, zijn neus was iets boven de middelmaat, zijn gezicht was opgewekt en goedlachs. Zowel wanneer hij stond als wanneer hij zat ging er waardigheid van hem uit, ondanks het feit dat hij een dikke nek had en een buikje. Hij had een hoge stem, die niet bij zijn forse gestalte scheen te passen.ö Karel huwde vier maal en had kinderen bij zes concubines: 1. Relatie rond 768 met Himiltrudis, een Frankische van onbekende familie. 2. Huwelijk in 769 met N.N., dochter van Desiderius, koning der Longobarden, en Ansa. Karel verstootte haar in 770 en stuurde haar terug naar haar vader. 3. Huwelijk voor 30-04-771 met Hildegard van Vinzgau, geboren in 758, overleden op 30-04-783 te Thionville en begraven in de kerk van de abdij St.Arnoul van Metz. Zij kwam uit Zwaben en was een dochter van Gerold I van Vinzgau, Frankische graaf in de Vinzgouw, en van Imma, dochter van de Alamannische graaf Hnabi, achterkleindochter van hertog Godfried. Zij vergezelde Karel naar Italië in 773 en 781. Hildegard overleed, nog geen 25 jaar oud bij haar negende bevalling. Uit deze relatie: Lodewijk I ôde Vromeö. Zie XXXVIII. 4. Relatie met N.N. 5. Huwelijk in oktober 783 te Worms met de Oost-Frankische Fastrada, geboren in 764, overleden te Frankfurt aan de Rijn op 10-08-794 en begraven in de basiliek van van St.Alban te Mainz. Zij was een dochter van Radolf, graaf van Franconië. Zij had als wrede heerszuchtige schoonheid een slechte invloed op Karel, wat uiteindelijk resulteerde in een mislukte samenzwering tegen de laatste onder aanvoering van de getergde bastaardzoon van Karel, Pippijn met de Bult. 6. Huwelijk tussen herfst 794 en 796 met Liutgardis, een Alamaanse uit Zwaben. Zij had een bescheiden karakter en was jong en sportief, doch overleed tijdens een pelgrimstocht op 04-06-800 te Tours en werd aldaar begraven in de kerk van St.Martin. 7. Relatie met Madelgardis, gezien de naam mogelijk familie van de edelman Vincent Madelgaire. overleden in 677. 8. Relatie met de Saksische Gerswindis. 9. Relatie in 800 met Regina. 10. Relatie in 806 met Adelindis. Politieke en militaire carrière. Eerst richtte Karel zijn blik op de Longobarden. Daar leek aanvankelijk geen vuiltje aan de lucht. Karel was zelfs gehuwd met de dochter van hun koning Desiderius. Maar toen deze in 773 de pauselijke staat dreigde binnen te vallen, verstootte Karel zijn vrouw en trok hij met een leger naar Italië. Hij versloeg er de Longobarden, kroonde zich te Pavia tot hun koning en annexeerde hun gebied. Latere opstanden dwongen hem in 781 wel om het als autonoom koninkrijk te erkennen, zij het onder het bewind van zijn zoon Pepijn. De Kerkelijke staat bleef bestaan maar stond voortaan nog meer onder Frankisch protectoraat. Heel wat moeilijker bleek de onderwerping van de Saksen. Dit volk, dat leefde tussen de Eems en de Elbe, hield krampachtig vast aan zijn nationale heidendom. Samen met de Friezen ondernamen zij regelmatig plundertochten tot diep in het Frankische rijk. Daarom startte Karel in 772 met een campagne. Overal waar zijn leger geweest was volgden de missionarissen. Waar vroeger de Germanen op een vreedzame wijze bekeerd werden, werden de Saksen met geweld gedwongen om over te gaan tot het ware geloof. Pas in 803 kwam er een einde aan die terreur. Ook op het Iberisch schiereiland faalde Karel aanvankelijk. Een poging in 778 om het gebied op de Moren terug te winnen, draaide uit op een nederlaag. Bovendien werd op de terugweg de achterhoede van zijn leger tijdens de doortocht van de Pyreneeën door een troep Basken in de pan gehakt. Deze gebeurtenis vormde later het thema van het epische 'Chanson de Roland'. Ondanks deze mislukking slaagde Karel er toch in om in 801 in het noorden van Catalonië een Spaanse mark op te richten, tot dat gebied in 914 door de moslims heroverd werd. In Beieren poogde Karels ontrouwe vazal, hertog Tassilo, een paar keer zijn gebied aan het Frankische gezag te onttrekken. In 788 moest hij hiervoor boeten: hij werd in een klooster opgesloten en Beieren werd met gemak opgenomen in het Frankenrijk dat nu in het zuidoosten aan het gebied van de Avaren grensde. Veldtochten in 791, 795 en 796 maakten dat dit Aziatische steppevolk nagenoeg volledig van de aardbol verdween. Hier richtte Karel de Oostmark op. Naast al deze expedities, trok Karel ook ten strijde tegen de Slaven in het noorden, waar hij een Deense Mark stichtte. Met forten beveiligde hij de Noordzeekusten tegen de eerste invallen van de Vikingen. Tenslotte stelde hij orde op zaken in Bretagne, Septimanië en Aquitanië, dat in 781 (samen met Lombardije) onder zijn zoon Lodewijk een zelfstandig koninkrijk werd. Herstel van het keizerrijk. Nu Karel bijna de gehele westerse christenheid onder zijn kroon had samengebracht, rees zowel in zijn omgeving als in Rome een verlangen naar het herstel van het Romeinse keizerschap van weleer, dat zowel de vrede als de kerk moest beschermen. Op de Byzantijnse keizer kon immers al lang niet meer gerekend worden. Het was paus Leo III die zelf het initiatief tot de keizerskroning namà Terwijl Karel op Kerstdag van het jaar 800 bij het graf van Petrus lag te bidden, stapte de paus op hem toe en kroonde hem tot keizer van het West-Romeinse rijk, een titel die sinds 476 in West Europa niet meer was gebruikt. Volgens het Karolingische recht had de keizer nu ook beslissingsrecht op theologisch vlak. In Constantinopel was men tamelijk ontstemd was, toen daar het nieuws over een keizer in het Westen bekend werd. Het duurde dan ook enkele jaren voordat de Byzantijnen het keizerschap van Karel de Grote erkenden. Voor Karel veranderde er weinig. Naar het schijnt hechtte hij aan zijn keizerstitel maar weinig belang. In 806 stelde hij een rijksdeling op zonder met een woord over het keizerschap te reppen. Bestuurlijk Als we zijn biograaf Einhart mogen geloven, was Karel een levendig en gezond man, en voortdurend in de weer. Er ging haast geen jaar voorbij of hij was ergens bezig met een of andere militaire campagne. Hij gedroeg zich als een goede vader, zowel voor zijn gezin als voor zijn volk. Hij deed grote inspanningen om zijn barbaarse onderdanen opvoeding en beschaving bij te brengen. Daarom hield hij een oogje in het zeil op alle domeinen van het leven. Zo zette hij de monetaire hervorming van zijn vader voort en introduceerde hij het pond als standaardmaat voor zowel gewicht als geld. Ook zorgde hij voor een verbetering van het onderwijs. Zelf kon hij niet schrijven. De vrouwen van Karel de Grote. Karel de Grote is 5 maal getrouwd geweest: de eerste maal met Himiltrud, van wie hij een zoon had met de naam Peppijn. Deze was weliswaar schoon van aangezicht, maar misvormd door een bochel. Het huwelijk met Himiltrud werd ontbonden toen Karel door zijn moeder Bertrada aangemaand werd om met de dochter van Desiderius, een hoveling die met Frankische hulp koning der Longobarden was geworden, te trouwen. Dat huwelijk moest het prille Frankisch-Longobardisch bondgenootschap versterken. Desiderata was echter oerlelijk en werd verstoten toen aan het hof een buitengewoon bekoorlijk dertienjarig meisje verscheen. Haar naam was Hildegard en ze was van hoge Zwabische adel, de dochter van Gerold I, graaf in de Vinzgouw, en van Imma die een dochter van de Alemannen-graaf Hnabi was. Desiderata werd naar haar vader in Pavia teruggestuurd en meteen daarna werd er aan het hof een nieuwe bruiloft gevierd. Korte tijd later, nauwelijks veertien jaar oud, schonk Hildegard hem een zoon. De overlevering vertelde ons ook wat er verder met de verstoten Desiderata is gebeurd. Mogelijk denkende dat haar nog immer geliefde Karel in 774 voor haar met zijn leger naar Padua was gekomen, opende ze zelf de poort van de stad voor de buiten de muren wachtende Frankenà en werd ze door de paardenhoeven van de naar binnen stormdende bende vertrappeld; In 778 werd in Cassinogilum een enthousiast Frankisch leger bijeengebracht, dat onder het bevel van Karel naar Spanje trok. De inmiddels achttienjarige koningin Hildegard bleef in Cassinogilum achter, omdat zij voor de vijfde keer moest bevallen. Kort daarna schonk zij het leven aan een tweeling: Lotharius en Lodewijk. Maar Lotharius stierf en het zou Lodewijk zijn die later zijn vader zou opvolgen. En Hildegard? Zij stierf bij haar negende bevalling, nog geen vijfentwintig jaren oudà Ze werd begraven in de Saint-Arnould te Metz, naast het graf van de Heilige Arnulf, haar voorvader. Karel was aanvankelijk ontroostbaar, zegt men. Toch trouwde hij later nog tweemaal. Eerst met Fastrada, weliswaar een schoonheid, maar heerszuchtig en wreed. Later, na de plotselinge dood van Fastrada, trouwde hij voor de laatste maal, nu met de bescheiden Luitgard. Karel had ook 6 gekende concubines. Onze stamboom gaat verder via zijn 2de officiële echtgenote, de schone Hildegard van de Vinzgouw, die haar man op vele van zijn veldtochten vergezelde. Het einde Karel De Grote is na een kortstondig ziekbed overleden aan de gevolgen van een longontsteking. Dat gebeurde te Aken op 28-1-814, in de vroege ochtenduren. Hij was bijna 72 jaar oud. Zijn laatste woorden waren: "Heer, in Uw handen beveel ik mijn geest". Hij werd begraven in de Dom van Aken. Einhard, Karel's vertrouwde secretaris, schreef kort na zijn dood de biografie, die hij met de volgende woorden begon: ôVan zijn geboorte en van zijn prille jeugd is niets bekend, evenals van zijn jongensjaren. Er zijn daarover noch geschriften noch documenten voorhanden en tegenwoordig is ook niemand meer in leven, die daarover kan vertellen. Daarom heb ik maar besloten die periode over te slaan.ö Geboren als voorkind (voor het huwelijk van zijn ouders!) De plaats van zijn geboorte is niet zeker, maar berust op latere traditie (gezindte: RK) (bron Frans Roelvink) Eerdere bronnen gaven 742 als geboortejaar hetgeen hem een bastaard maakte, er is afdoende aangetoond dat Karel een zoon was uit het huwelijk van zijn ouders en het jaar 748 wordt thans als juist ervaren en ook in de "Prehistoire des Capetiens"opgegeven Karel de Grote, gedoopt door Bonefacius aartsbisschop van Mayence; Karel en zijn broer Carloman volgen hun vader Pippijn samen op, waarbij Karel in hoofdzaak Neustrië, Bourgondië en de Provence, en Carloman in hoofdzaak Austrasië krijgen; beiden worden gezalfd op 9-10-768, Karel te Noyon en Carloman te Soissons; na de dood van Carloman in 771 en onder het passeren van diens minderjarige zonen, wordt Karel de enige koning der Franken; hij wordt dan wederom gezalfd als zodanig te Corbeny; na een geslaagde veldtocht tegen zijn ex-schoonvader de koning der Longobarden, volgt in 774 zijn proclamatie tot koning der Longobarden; Karel was reeds met zijn vader Pippijn gezalfd tot koning, Saint-Denis 28-7-754, en tevens door paus Stephanus II verheven tot 'patricius Romanorum', maar deze titel voert hij pas na zijn overwinning op de Longobarden; door paus Leo III tot keizer gekroond, Rome 25-12-800; laat dan zijn 'patricius'-titel vallen; zijn uiteindelijke titulatuur wordt: 'Karolus serenissimus augustus a Deo coronatus magnus et pacificus imperator Romanum gubernans imperium et per misericordiam Dei rex Francorum et Longobardorum'; zijn (westers) keizerschap wordt in 812 door de Oostromeinse 'basileus' Michael I Rhangabe erkend. Uit een onderzoek van de skeletresten, die in de dom van Aken rusten, meent men dat Karel een lengte moet hebben gehad van ruim 183 centimeter. op 28 juli 1754 werd Karel tegelijk met zijn vader en zijn jongere broer Karloman door paus Stephanus II gezalf tot koning en patricus Romanerum te Saint-Denis. Op 24 september 978 volgt hij zijn vader op ........... Karel I 'de Grote' der Franken (Karel Franken) << ^^ Geboren op 2 april 742 - Ingelheim, Duitsland Gestorven op 28 januari 814 - Aken, Duitsland Begraven op 28 januari 814 - de dom te Aken, Duitsland Leeftijd bij overlijden: 71 jaar oud Ouders Pepijn III 'de Korte' der Franken ca 715-768 Bertrade II Van Laon 720 Huwelijken en kinderen Gehuwd met Himiltrud (Chimiltrudis, Amautru), hieruit o Alpais (Elfide) der ca 768- o Pepijn 'Met De Bult' ca 770-811 Gehuwd in 769 met Desiderata Van De Langobarden Gehuwd (< 30 APR 771), Aken, Duitsland, met Hildegard In De Vinzgouw 758-783, hieruit o Karel 'De Jongere' o Adelheid x o Rotrud der o Pepijn I Van Italië o Lodewijk I 'de Vrome' der o Lotharius ? o Bertha der o Gisela x o Hildegard ? Gehuwd met ? ?, hieruit o Hruodhaid (Chrothais) ca 784- Gehuwd (OKT 783), Worms, Duitsland, met Fastrada Van Oostfranken 764-794, hieruit o Theodrada x ca 785- o Hiltrud x ca 787- Gehuwd (HERFST 794/796) met Liutgard der Alamannen +800 Gehuwd met Madelgard x, hieruit o Rothilde x +852 Gehuwd met Gerswinda Van Saksen, hieruit o Adeltrud ? Gehuwd met Regina ?, hieruit o Drogo Van Metz 801-855 o Hugo x -844 Gehuwd met Adelinde ?, hieruit o Theoderik ? 807- Aantekeningen Hij is geboren als voorkind van zijn ouders; de plaats van de geboorte is niet zeker, maar berust op latere traditie; gedoopt door Bonefacius, aartsbisschop van Mayence. Tegelijk met zijn vader en zijn jongere broer Karloman door paus Stephanus II gezalfd tot koning en Patricius Romanorum in St. Denis op 28-07-754. Karel en zijn broer Karloman volgen hun vader Pippijn samen op, waarbij Karel in hoofdzaak Neustrië, Bourgondië en de Provence (van 24-09-768 tot 04-12-771), en Karloman in hoofdzaak Austrasië krijgen; beiden worden gezalfd op 9.10.768, Karel te Noyon en Karloman te Soissons. Alleenheerser na de dood van zijn broer Karloman, en onder het passeren van diens minderjarige zonen, van 04-12-771 tot 28-01-814 en opnieuw gezalfd tot koning der Franken in Corbeny. Na een geslaagde veldtocht (inname van Pavia in juni 774) tegen zijn ex-schoonvader de koning der Longobarden, volgt in 774 zijn proclamatie tot koning der Longobarden. Hij voert daarna ook daadwerkelijk de titel van Patricius Romanorum. Keizer van het Romeinse Rijk, gekroond door paus Leo III in Rome op 25-12-800. Hij laat dan de titel Patricius Romanorum achterwege. Zijn uiteindelijke titulatuur wordt: 'Karolus serenissimus augustus a Deo coronatus magnus et pacificus imperator Romanum gubernans imperium et per misericordiam Dei rex Francorum et Longobardorum'. Dit westerse keizerschap wordt in 812 door de Oostromeinse 'basileus' Michael I Rhangabe erkend. Regiert 25.12.800-28.1.814, Der Große, Charles, dit `Charlemagne'. Keine Datenüberlieferung aus Kindheit und Jugend. 754 schließt Karls Vater Pippin einen Vertrag mit Papst Stephan III. In Ponthion über die fränkische Schutzherrschaft für die römische Kirche. Ausgangspunkt für die jahrhundertelangen Beziehungen und auch Auseinandersetzungen zwischen dem fränkischen, später deutschen, Reich und der römischen Kirche (Reich = Sacerdotium). Gleichzeitig werden Pippin und seine beiden Söhne Karlmann und Karl durch den Papst in St. Denis zu Königen gesalbt. Nach dem Tod des Vaters Aufteilung des Reiches zwischen Karlmann und Karl. Dies führte zu Differenzen zwischen den Brüdern, die erst mit dem Tod Karlmann 771 endeten. Karl übernahm nun auch die Herrschaft über dessen Reichsteil, während er die Söhne Karlmanns von der Erbfolge ausschloß. Karls 41jährige Herrschaft war vor allem durch die fast ununterbrochen ge führten Kriege geprägt. 774 gelang ihm mit der Eroberung von Pavia die Unterwerfung der Langobarden. Von nun an nannte er sich König der Franken und Langobarden (rex Francorum et Langobardorum) und führte gleichzeitig den Patricius-Titel, der ihn als Schutzherrn von Rom kennzeichnete. Mit der Entmachtung Herzog Tassilos III. von Bayern führte Karl 798 eine Metropolitanverfassung für Bayern ein: Einheit von Kirchenprovinz (Salzburg) und Stammesgebiet. Im Jahr 795 konnte er die Awaren in ihrer Expansion nach Westen aufhalten und niederwerfen. Und auch deren Aufstände von 799 und 802 blieben ohne Erfolg. Am längsten jedoch kämpfte Karl gegen die sächsischen Stämme. Deren Unterwerfung gelang ihm erst nach 32 Jahren des Kampfes. Unter dem Sachsenführer Widukind kam es immer wieder zu Aufständen. Widukind kapitulierte 785 und wurde getauft. Nach den vielen Mißerfolgen während der ersten Kriegszüge, brachen letztendlich Strafexpeditionen und ein hartes Vorgehen bei der Durchsetzung der fränkischen Macht den Widerstand der Sachsen. Alle unterworfenen Stämme wurden durch Missionierung und Einführung der Grafschaftsverfassung in das Gro"sreich Karls eingegliedert. Das fränkische Reich wurde somit in seiner Struktur umgewandelt: Auf der Grundlage der biblischen Idee vom "heiligen Volk und der heiligen Monarchie stellte er im Kapitular von Heristal (789) die Franken als Nachfolger des alten Israel und als erwähltes Volk dar und sich selbst als neuen König David. Seine Untertanen mußten dem König Treue schwören; jeder Aufstandsversuch oder nur das Zeichen von Untreue wurden als Vergehen gegen die Religion angesehen und streng bestraft. Das Reich selbst wurde in Gaue eingeteilt, die von Gaugrafen verwaltet wurden in einer streng zentralistischen Organisation. Sibylle wurden direkt vom König bestellt und walteten nach seinem Willen. Nominativ stand Karl nun an der Spitze der bestehenden Reiche, obwohl der Basileus von Byzanz weiterhin seinen Anspruch auf die Weltherrschaft bekräftigte. Dieser Anspruch führte aber auch zu Auseinandersetzungen zwischen Byzanz und dem Papsttum in Italien (aufgrund der Petrus-Doktrin). Im Zuge von Rivalitäten innerhalb des Stadtadels in Rom wurde Papst Leo 799 in Rom überfallen und floh zum Hoftag Karls nach Paderborn, um ihn an seine Pflichten gegenüber der Kirche in Rom zu erinnern. Leo erhielt militärischen Begleitschutz nach Rom und wurde alsbald als Papst wieder eingesetzt. Vermutlich fiel schon in Paderborn eine Entscheidung über die Kaiserkrönung Karls. Dieser wurde während seines kommenden Romaufenthalts zu Weihnachten 800 in Rom durch den Papst zum "Kaiser der Römer gekrönt und erhielt die Akklamation durch das römische Volk. In den folgenden Regierungsjahren als Kaiser festigte Karl seine Herrschaft: er führte Kapitularien ein, ließ die Stammesrechte schriftlich niederlegen und band vor allem die Kirche fest in die Reichsverwaltung mit ein. 812 wurde seine Kaiserwürde von Byzanz anerkannt. Im Gegenzug mußte er jedoch auf Süditalien und Venetien verzichten. Im Reichsteilungsgesetz von 806 (Divisio regnorum) teilte Karl sein Reich unter die Söhne Karl d.J., Pippin und Ludwig. Nach dem Tod der älteren Söhne (810 und 811) wurde dieses Gesetz jedoch hinfällig, Ludwig wurde 814 der alleinige Erbe, nachdem er noch 813 von seinem Vater eigenhändig in Aachen zum Mitkaiser gekrönt worden war. Karls kulturelle Verdienste waren vielfältig. So übernahm er Lebensstil und Sitten seiner germanischen Vorfahren, sprach die fränkische Mundart Austriens und trug traditionelle Kleidung, während er gleichzeitig versuchte, die byzantinischen Traditionen vor allem in Aachen zu kopieren. Als Patron der Künste und Literatur förderte er die Gelehrsamkeit im Reich und zog Gelehrte aus allen Teilen der bekannten Welt an seine Pfalz in Aachen ("karolingische Renaissance). One of the monks studying at Charles' court, Einhard, described the emperor: 'Charles was broad and strong and tall (his height being seven times the length of his foot). His head was round, his eyes large and lively, with a long nose, fair hair, and a laughing face'. (Charles was always dignified) although his neck was thick and short and his belly was quite prominent. Charles tried, and failed, to learn to write. Much of his troubles were because Romanesque lettering had declined to an almost illegible cursive. He commissioned Alcuin, a great scholar at his court, to design a new type of writing, called small-letter script. This became the basis for the hand-lettering in manuscripts and books, eventually to be copied by woodblock and movable type writing --which are the basis for typesetting and fontography today. Thus, an innovation designed to help Charlemagne read became the foundation for all printing (in Roman letters).

Heeft u aanvullingen, correcties of vragen met betrekking tot Karel de GROTE?
De auteur van deze publicatie hoort het graag van u!

Tijdbalk Karel de GROTE

Klik op de namen voor meer informatie. Gebruikte symbolen:  grootouders    ouders    broers/zussen    kinderen