Stamboom van Bommel » Alfred Jellema (1957-1999)

Persoonlijke gegevens Alfred Jellema 

• Hij is geboren in het jaar 1957 in Eindhoven, Nederland.
• Fysieke beschrijving: <DSCR><DESCRIPTION>Als ik niets te doen heb en volledig ontspannen ben slaap ik soms de hele dag. Dat heb ik nodig om volledig tot rust te komen, de dingen op een rijtje te zetten. Begrijp je dat?"&#13;|Alfred Jellema vraagt het me, nog voor ik mijn opname-apparaat heb aangezet. Ik heb hem uitgelegd hoe ik te werk wil gaan en benadrukt dat het portret dat ik zal optekenen, zijn portret, te maken moet hebben met het feit dat hij hiv heeft. &#13;|Eigenlijk, bedenk ik mij meteen, is dit een nogal achterlijke opmerking van me en zijn reaktie bevestigt dat - natuurlijk gaat het over hiv, want het gaat over zijn leven. En zijn leven valt niet strikt te onderscheiden in 'voor en na hiv', zijn geschiedenis vertoont een duidelijke, hoewel niet altijd vloeiende, lijn. Vandaar dat in zijn verhaal zijn verleden zo'n nadrukkelijke rol speelt. Daar is het allemaal begonnen, dat heeft de basis gelegd voor de persoon die hij nu is.&#13;|&#13;|Alfred Jellema © Chris de Jongh, "Pas als je hiv hebt merk je dat de dingen eindig zijn, dat ze ooit ophouden. Je weet dat je dingen zult moeten veranderen, wil je blijven leven. Voor mezelf was dat het eigen schuld - dikke bult idee, waar ik een tijdlang onder leed. Dat idee van schuldigzijn, en ook die slachtofferrol, daar moest ik vanaf. Want het weten dat je leven eindig is, confronteert je met de angst voor de dood en de angst voor de eenzaamheid. Je bent bang alleen gelaten te worden. Daarom alleen al moet je vechten voor je leven en je eigen zelfrespect. &#13;|Ik zelf geloof niet zo in het leven bij de dag, alsof iedere dag je laatste is. Ik weet dat ik hiermee een heleboel mensen tegenspreek, maar voor mij heeft het alles te maken met het zoeken naar een innerlijke balans. Het is een cliché, maar het is waar: je moet geven en nemen. Dus is er ook een volgende dag, een toekomst, waarin je even verantwoordelijk tegenover jezelf bent als in het hier en nu."&#13;|&#13;|"Deze periode heb ik echt het gevoel dat ik moet afrekenen met mijn verleden, dat ik het definitief allemaal maar eens van me af moet schudden. Dat hoort bij het zoeken naar die eigen balans. Vorig jaar heb ik mij aangemeld als vrijwilliger bij de Hiv Vereniging. Het feit, dat ik iets met mijn hiv ging doen en niet meer schrikkerig in een hoekje bleef zitten, is voor mij een heel belangrijke stap geweest. En dat heeft voor mij weer alles te maken met hoe ik ben opgegroeid, hoe ik was en hoe ik nu ben."&#13;|&#13;|Terugkijkend op zijn leven tot nu toe is het zijn jeugd die sterk bepalend is geweest. En nog steeds werkt het door. Niet zo lang geleden was hij erg depressief, vocht zich de dagen door op zoek naar enige zin in zijn leven. Als zelfstandig ondernemer - hij is binnenhuisarchitect - zat hij een tijdlang zonder werk. Een maand geleden kreeg hij een opdracht en daarmee weer wat stabiliteit. De depressie verdween. Dat gaf de doorslag: nu moet met het verleden afgerekend. Dat verleden, waarvan de gevolgen leidden tot zijn hiv. Niet zomaar, maar min of meer welbewust, liep hij het risico op hiv.&#13;|&#13;|"Ik ben opgevoed in een heel verwrongen gezin. Mijn moeder was veel jonger dan mijn vader en ooit tegen haar zin met hem getrouwd. Ze had toen al een kind, een dochtertje. Haar familie dwong haar tot vier jaren van isolement, vanwege de schande. Met de vader van haar dochter mocht ze niet trouwen. Bij de eerste de beste gelegenheid die zich voordeed is ze met mijn vader getrouwd. Het heeft haar altijd achtervolgd. Mijn moeder heeft al haar wrok, haar haat en verdriet bewust of onbewust met mij gedeeld. Mannen waren slecht, geestelijke (of letterlijke) verkrachters - ze projecteerde dat geheel op mij. Ik had ook niets, absoluut niets met mijn vader gemeen. Hij was hard, liefdeloos en gewelddadig. Hun huwelijk was slecht en mijn moeder zocht de geborgenheid waar ze naar verlangde bij mij. Een tijdlang heb ik geprobeerd te voldoen aan het beeld dat van me verwacht werd - een man te zijn, een vriendinnetje krijgen, kortom het gewone verhaal. Het verschil is, dat binnen mijn familie een soort geestelijke agressie overheerste die alle gevoelens die je had, als ze niet pasten binnen de norm, veroordeelde."&#13;|&#13;|"Ik ben op mijn 15e uit huis gegaan en gaan wonen bij familie in Amsterdam. Het was een vlucht voor het slechte huwelijk van mijn ouders en voor het harde oordeel van het hele gezin, de broers en zussen nog meer trouwens dan mijn ouders. De familie in Amsterdam, die heel tolerant leek, bleek dat in werkelijkheid absoluut niet: mijn tante zei glashard dat mijn homosexualiteit een slechte zaak was voor de carrière van haar man. In Amsterdam had ik mijn eerste sexuele ervaringen. Als schuchter broekie ging ik naar een park, niet precies wetend wat ik nou wilde. Maar - alweer achteraf beschouwd - zocht ik intimiteit, door de sex. Ik heb er een hele slechte ervaring gehad, waardoor het gevoel van verkracht te zijn, dat ik door mijn moeder en door de familiesituatie thuis zo vaak had ervaren, bleef. Toen mijn oom en tante verhuisden naar Brabant, waar ik ook vandaan kwam, ging ik mee terug. Ik was bang voor de vrijheid die ik zou hebben in Amsterdam."&#13;|&#13;|Toen hij weer terug was in Brabant kreeg hij een relatie. Hij stelde zich op tegenover zijn vriend zoals hij als kleine jongen tegenover zijn moeder had gedaan. Het waren de jaren zeventig, hij was twintig en wilde van het toen gepredikte en eindelijk in de praktijk gebrachte vrijgevochten leven genieten, maar zijn vriend was monogaam en dus bleef hij het ook. Zijn vriend wilde niet verhuizen naar Amsterdam, maar wel naar Maastricht en dus volgde hij hem. Uiteindelijk gingen ze uit elkaar en hij belandde in een depressie. Toen hij echt niet meer wist hoe het nu verder moest klopte hij aan bij een psychiater. Psycho-analyse, twee maal per week een uur op de sofa.&#13;|&#13;|"Al na een halfjaar analyse voelde ik me bevrijd: ik zag in, dat ik recht had op mijn manier van leven, op mijn promiscuïteit ook. Ik voelde me er niet meer schuldig over. Juist in die tijd kwamen de eerste berichten over een verschrikkelijke homoziekte Nederland binnensijpelen. Vrienden waarschuwden me ervoor, maar ik luisterde er niet naar, dacht: dan zij het zo, ik wil dit leven, mijn gevoelens niet langer meer onder stoelen of banken steken. Ik stopte ook met mijn eigen bedrijfje en toen de therapie was afgelopen ging ik terug naar Amsterdam."&#13;|&#13;|Hij vertelt het zonder een zweem van spijt - de dingen zijn nu eenmaal zo gelopen, het valt allemaal niet meer terug te draaien. Het verbaast mij. Ziet hij het dan als zijn 'lot', dat hij nu hiv heeft?&#13;|&#13;|"Nee, absoluut niet. In het begin ervaarde ik het nog als een straf voor mijn promiscuïteit, maar dat is over. Terug in Amsterdam viel ik opnieuw in een zwart gat. Eigenlijk als gevolg van die therapie had ik het gevoel dat mijn leven aan duigen lag. Ik wilde me laten testen, om zekerheid te hebben, om al die andere mensen een weerwoord te kunnen geven en ook om ergens bij te horen. Want ik voelde me nog steeds een buitenstaander. &#13;|Natuurlijk kon ik op mijn tien vingers natellen dat de uitslag positief was. Dat schokte mij niet, maar wel die huisarts die ik toen had en mij de uitslag op een briefje overhandigde. &#13;|De uitslag was voor mij het begin van een zichtbaar einde. Het idee, dat alles mogelijk was, was verleden tijd: 'alles' is op. Ik meldde mij aan voor gesprekken bij de Schorerstichting. In die tijd leefde ik een soort junkiebestaan. Iedere nacht in de kroeg, en mannen als kroketten uit de muur. Achteraf beschouwd speelde ik in die tijd het slachtoffer. Ik was erg met mezelf bezig, dacht in complotten en was werkelijk paranoïde. &#13;|Toen die gesprekken beëindigd waren veranderde ik van de ene dag op de andere. Ik poetste mijn schoenen weer, kocht nieuwe sokken, knipte de rafels van mijn broek, kortom: ik kroop uit mijn hoekje. Het was de enige keus. Ik heb totaal gebroken met mijn familie - mijn moeder was inmiddels overleden - en voor het eerst ging ik vriendschappen aan. Ik wilde niet meer alsmaar op de toppen leven en van het leven nemen. Als je niet in staat bent ook te geven, zit je volgens mij absoluut op dood spoor."&#13;|&#13;|Hij grinnikt, en vermeldt opgewekt dat hij soms vindt dat hij iets van een missionaris weg heeft. Maar dan wel een, die niet normatief is en zeker geen oordelen velt. Ook wanneer het gaat over hiv en het veranderen van beleid en de moraal ten aanzien van hiv en aids.&#13;|&#13;|"Hiv is kennis. Je leert voor je leven te vechten, het weer op te bouwen. Je weet wat het is om je veroordeeld te voelen, last te hebben van de slachtofferrol waarin je, al dan niet gedwongen, terechtgekomen bent en waar je weer uit moet zien te komen. Zelf ga ik niet meer gebukt onder die stigmatisering, maar ik ervaar het soms nog wel. Lang heb ik mij geschaamd, omdat ik homo was, omdat ik promiscu was en tenslotte omdat ik seropositief was. Dat is nu voorbij. Onze maatschappij is echter nog steeds heel repressief als het gaat om afwijkend gedrag, de hokjesgeest overheerst. &#13;|Volgens mij is het niet of/of, maar en/en. lk zou juist solidariteit willen, onderlinge samenwerking en volkomen vrijheid in sexuele ontwikkeling. Maar de tendens gaat weer de andere kant uit, de verzuiling wordt steeds erger. Dat maakt me erg bang. Wanneer de zaken wat slechter gaan, neemt de tolerantie af, dat heeft de geschiedenis ons wel geleerd. Wat dat betreft ben ik bij dat ik geen 80 word, ik hoef zo'n ontwikkeling niet mee te maken. Het betekent dat minderheidsgroepen, waartoe ik tenslotte toch ook behoor, het weer steeds moeilijker zullen krijgen. Het betekent voor mij, dat we uit ons isolement moeten treden en niet uit angst voor de angst om afgewezen te worden in een hoekje blijven zitten."&#13;|&#13;|"Ik kreeg mijn zelfvertrouwen terug doordat ik de confrontatie met anderen aanging. Ik ben nu niet meer bang voor de eenzaamheid, niet meer bang voor de dood. De periode vanaf '89 tot nu is daar ook heel doorslaggevend in geweest. Ik had mijn leven veranderd, dacht ik, en had w.
• Hij is overleden op 10 augustus 1999 in Eindhoven, hij was toen 42 jaar oud.

  Oorzaak: Aids

• Een kind van Siebren Jellema en Alberdina Hooghuis

Gezin van Alfred Jellema

Heeft u aanvullingen, correcties of vragen met betrekking tot Alfred Jellema?
De auteur van deze publicatie hoort het graag van u!

Tijdbalk Alfred Jellema

Klik op de namen voor meer informatie. Gebruikte symbolen:  grootouders    ouders    broers/zussen    kinderen