Stamboom Seekles, vd Burgt, vd Ende, Janssen en Kwartiestaat van Petra van de Burgt » Otto I 'de Grote' van Saksen (912-973)

Persoonlijke gegevens Otto I 'de Grote' van Saksen 

• Hij is geboren op 23 november 912.
• Hij is overleden op 7 mei 973 in Memleben, Sachsen-Anhalt, Duitsland, hij was toen 60 jaar oud.
• Hij is begraven in Maagdenburg, Duitsland.
• Een kind van Hendrik I 'de Vogelaar' van Saksen en Mathilde van Westfalen
• Deze gegevens zijn voor het laatst bijgewerkt op 30 december 1899.

Gezin van Otto I 'de Grote' van Saksen

(1) Hij is getrouwd met Edith.

Zij zijn getrouwd in het jaar 929, hij was toen 16 jaar oud.

Kind(eren):

1. Leutgard van Saksen  ????-953 

(2) Hij is getrouwd met Adelaïde (Heilige Adelheid) van Bourgondië.

Zij zijn getrouwd rond 951.

Kind(eren):

1. Otto II 'de Rode' van Saksen  955-983 

Notities over Otto I 'de Grote' van Saksen

Duits koning 936-962 en keizer 962-973; herstelde, nadat hij de koninklijke macht
in Duitsland had gevestigd en overal doen eerbiedigen, ook het keizerrijk in het
Westen; op 9-8-936 liet Otto zich in de oude Karolingische hoofdstad Aken tot
koning kronen; na de dood van hertog Arnulf van Beieren (14-7-937) eiste hij van
diens zoon eberhard de eed van trouw en het recht om zelf de bisschoppen en graven
in het hertogdom te benoemen; toen Eberhard weigerde, werd hij vervangen door zijn
oom Bertold; na diens dood (947) schonk Otto Beieren aan zijn broer Hendrik (948),
die hij vooraf had doen trouwen met een dochter van Arnulf; toen in 939 Eberhard,
hertog van Frankenland, geholpen door de hertog van Lotharingen, de aartsbisschop
van Mainz en de koning van Frankrijk, Lodewijk IV van Overzee, een opstand
ontketende, wist Otto handig de steun te verwerven van de vazallen van de rebellen
en behaalde hij de overwinning bij Andernach (2-10-939); hij voegde Frankenland
bij het koninklijk domein; in 944 schonk hij Lotharingen aan een graaf uit
Frankenland, Koenraad de Rode, en deed hem met zijn dochter trouwen; bij de dood
van koning Herman van Zwaben (949) stelde hij zijn eigen zoon Liudolf in het bezit
van dit hertogdom, nadat deze in het huwelijk was getreden met de erfdochter van
de overleden hertog; nog eenmaal zouden enkele hertogen het wagen in opstand te
komen (953); hieraan kwam echter een einde door de inval van de Hongaren (954); al
de hertogen en rijksgroten schaarden zich rond de koning en hielpen hem de
Hongaren definitief te verslaan op het Lechfeld (10-8-955); om de slaven in
bedwang te houden, richtte Otto aan de oostelijke grenzen markgraafschappen op,
met aan het hoofd eerzuchtige mannen, op wie hij ten volle kon vertrouwen; dezen
bouwden er burchten en versterkte steden en germaniseerden deze gebieden door er
Duitse, Vlaamse en Nederlandse kolonisten heen te lokken; een aantal nieuwe
bisdommen zorgde voor de kerstening; Otto ging nog verder en vernietigde vrijwel
de autonomie van de hertogen; hij eigende zich het beslissingsrecht toe bij de
benoeming van hogere ambtenaren; aan het hoofd van de bisdommen en de grote
abdijen plaatste hij verwanten (o.a. zijn broer Bruno, aartsbisschop van Keulen,
die zijn grote steun was) en beschermelingen en schonk hun grote territoria, die
bij hun overlijden steeds in zijn handen terugkwamen; hierdoor werd een tegenwicht
gevormd tegen de macht der hertogen; dit bracht echter als logisch gevolg mee dat
de keizer steeds het beslissingsrecht moest behouden inzake de aanstelling van
hogere geestelijken, dat hij dus de meester moest zijn over Rome en het pausdom; in
zekere zin lag voortaan de toekomst van het Duitse koningschap eer in Italië dan
in Duitsland; uit deze toestand zouden later ernstige gevolgen voortvloeien; Otto
maakte ook handig gebruik van de moeilijkheden van de koningen van Frankrijk,
Lodewijk IV en Lotharius, met de grote heren, om hen als het ware onder voogdij te
plaatsen; de koning van Bourgondië, Koenraad de Vreedzame, werd in feite zijn
vazal; Otto kwam voor het eerst tussenbeide in Noord-Italië (in het zgn. koninkrijk
Italië), toen Berengarius van Ivrea zich meester maakte van de troon en Adelaïde,
weduwe van zijn voorganger Lotharius van Provence, gevangen nam; te hulp geroepen
verdreef hij de usurpator, trouwde met Adelaïde en deed zich in Pavia tot koning
van Italië uitroepen (951); op verzoek van paus Johannes XII, die een aanval van
Berengarius op Rome vreesde, trok Otto over de Alpen; na voor de tweede maal te
Pavia tot koning van Italië te zijn gekroond (961), werd hij te Rome
triomfantelijk onthaald en door de paus tot keizer gezalfd en gekroond (2-2 -962);
hierdoor werd het keizerrijk van Karel de Grote in zijn volle glorie hersteld;
heel Italië, Rome en het pausdom kwamen onder Otto's voogdij te staan; na enige
aarzelingen erkende de Byzantijnse keizer Johannes I Tzimisces de keizerlijke
waardigheid van Otto en stond toe dat prinses Theophano huwde met Otto's zoon,
Otto II; dankzij de actieve steun van Otto kenden het religieuze leven en de
cultuur een merkwaardige opbloei; nieuwe abdijen werden gesticht; de geest in de
oude abdijen werd vernieuwd; bibliotheken kregen een grote uitbreiding; theologen,
dichters (Hroswitha) en kroniekschrijvers (Liudprand en Widukind) waren actief;
talrijke bisschoppelijke scholen (Luik, Utrecht, Keulen, Würzburg) waren centra
van onderwijs en wetenschap; Otto werd begraven in de kathedraal van Maagdenburg,
het bisdom dat door hem werd opgericht

Heeft u aanvullingen, correcties of vragen met betrekking tot Otto I 'de Grote' van Saksen?
De auteur van deze publicatie hoort het graag van u!

Tijdbalk Otto I 'de Grote' van Saksen

Klik op de namen voor meer informatie. Gebruikte symbolen:  grootouders    ouders    broers/zussen    kinderen