Stamboom Munneke » Harm Roelf Munneke (1912-2006)

Persoonlijke gegevens Harm Roelf Munneke 

• Hij is geboren op 19 maart 1912 in Musselkanaal (Onstwedde-Gr).
• Hij is overleden op 10 april 2006 in Groningen (Gr), hij was toen 94 jaar oud.
• Hij is begraven op 14 april 2006 in Groningen, Groningen, Nederland op de Noorder Begraafplaats.
• Een kind van Jannes Munneke en Annechien Salomons
• Deze gegevens zijn voor het laatst bijgewerkt op 6 januari 2018.

Gezin van Harm Roelf Munneke

Hij is getrouwd met Elziena Tuin.

Zij zijn getrouwd op 24 augustus 1937 te Groningen (Gr), hij was toen 25 jaar oud.

Kind(eren):

1. (Niet openbaar)
2. Beno Munneke  1939-1943
3. Roelof Beno Munneke  1944-1946

Notities over Harm Roelf Munneke

Beroep: Onderwijzer

Met dank aan: https;//kerkbode.nl - Artikel uit 'Kerkbode' nr. 17 - dd. 28-04-2006 - Auteur Nelleke Kemps-Stam

Op 10 april jl. stierf Harm Munneke, op de leeftijd van 94 jaar. Veel mensen in het noorden van het land zullen met ontroering kennis genomen hebben van zijn overlijden. Want wie kende deze innemende man nou niet? Als leraar en rector van de Joh. Kapteyn MAVO, via de zending of het dovenwerk en aan het eind van zijn leven nog als pastoraal werker in Patrimonium. Of je kwam hem gewoon tegen op zijn fiets, ook toen hij al over de negentig was.

Meneer Munneke. Zo werd hij genoemd door zijn leerlingen. Werd een ander alleen bij de achternaam genoemd, hij niet. Daaruit sprak ontzag, iets wat hij van nature opriep. Een leraar die bewogen was met zijn leerlingen, oog had voor degene die net even iets anders was. Zo’n leerling riep hij dan even bij zich.
Dat meneer Munneke geliefd was, bleek vorig jaar wel bij de reünie van de school. Hij werd speciaal toegezongen door Johan Bakker, die vond dat meneer Munneke dat nog tegoed had. Deze oud-leerling vertelt het volgende over zijn leraar.

Toen de Kapteyn MAVO een reünie organiseerde op 19 november 2005, dacht ik terug aan het afscheid van meneer Munneke bijna dertig jaar daarvoor. Hoewel we als leerlingen een heus programma hadden samengesteld, ging het feest niet door uit angst voor ongeregeldheden. Een onbegrijpelijke beslissing, temeer omdat iedereen meneer Munneke mocht. Niemand zou het in zijn hoofd hebben gehaald zijn afscheid op welke manier dan ook te verstoren. Gelukkig hebben we het een paar maanden voor zijn overlijden kunnen rechtzetten en hebben we onze oud-directeur als leerlingen nog ‘meneer Munneke bedankt’ toegezongen.

Waarom was meneer Munneke zo geliefd? Ik denk omdat hij ‘echt’ was. Veel leraren deden hun best populair en bij de tijd te zijn. Maar in het contact met pubers loop je per definitie achter, dus daar kan je kracht niet liggen. Meneer Munneke wist niet alleen veel (hij viel in voor vrijwel elke zieke collega), maar hij was voor de klas volledig zichzelf. Dat zag je terug in lessen als godsdienst en kerkgeschiedenis, maar we merkten het ook op de catechisatie. De meeste leraren vonden het maar griezelig om een duidelijk standpunt in te nemen, zodat ze met zelfspot en ironie probeerden staande te blijven. Maar meneer Munneke had deze kunstgrepen niet nodig. Zijn geloof kwam van binnenuit, en dat is wat jongeren graag zien. Meneer Munneke was niet geforceerd twijfelloos, maar leefde simpelweg vanuit een vast vertrouwen en een innerlijke overtuiging.

Daar komt nog bij dat hij mooi kon vertellen. Zodra hij het had over de zendingsvelden, zag je ze haarscherp opdoemen, daar had hij geen moderne fratsen als beamers bij nodig. Op een zaterdagmiddag vroeg meneer Munneke of ik hem wilde helpen met het rondbrengen van het blad van De Verre Naasten. Ik had niet veel zin, maar kon meneer Munneke niet weigeren. Zo reed ik met meneer Munneke door de binnenstad van Groningen. Tot mijn verbazing merkte ik op dat in zijn nabijheid de wereld er ineens heel anders uit ging zien. De kleurig verlichte café-uithangborden begonnen in die tijd hun aantrekkingskracht op mij uit te oefenen. Maar wat zagen ze er ineens verdorven uit. Bioscopen veranderden plotseling in oorden van zondig vermaak. Het winkelend publiek leek op weg te zijn naar niets. Alleen meneer Munneke en ik bereden de smalle weg met onze zendingskrantjes. Het was goed om meneer Munneke op dat moment in mijn leven te ontmoeten.

Harm Munneke had ook speciale aandacht voor de dove en slechthorende medemens. In een zaaltje achter de Noorderkerk gaf hij catechisatie aan hen, waarvoor hij zelf de lessen schreef. En in de tijd dat er nog geen dovenpredikant was, preekte hij ’s middags in een aparte dovendienst. Iemand die dit alles van dichtbij meemaakte, is Lieuwe Boonstra, thans predikant te Ten Post. Hij herinnert zich Harm Munneke als een begaafd man.

Bij het sterven van br. H.R. Munneke gaan mijn gedachten terug. Terug naar de tijd dat wij samen werkten voor de doven. In 1981 ontmoette ik br. Munneke voor het eerst. Op de bijeenkomst waar wij samen waren, werd ik gevraagd om hem te helpen bij de Bijbelcursus voor de doven. Eén keer in de veertien dagen op een zaterdagmiddag kwam een groepje doven samen om de bijbel te bespreken. Samen met br. Munneke is dat uitgebouwd tot wat het nu is. De doven komen zélf bij elkaar om de bijbel in hun leven tot leven te brengen.
Het materiaal dat de doven gebruiken tot op vandaag is voor een groot deel geschreven door br. Munneke. Met veel liefde voor deze doelgroep. Met veel wijsheid uit de Schriften om de zaken voor de doven duidelijk te maken. Br. Munneke was dankbaar dat Dit Koningskind zijn boekjes wilde uitgeven en diep blij dat er voor de doven een eigen predikant werd aangesteld. Mede door zijn inspanningen, zeg ik erbij.

Nu je op dat deel van zijn leven terugkijkt, overheerst de dankbaarheid. Wat sprak hij wijze woorden vanuit een grote Schriftkennis. Wat leefde hij mee met de doven in hun wel en wee. Wat schreef hij gevoelig over allerlei onderwerpen om ook deze doelgroep te laten delen in de rijkdom van de bijbel.Wij danken onze God voor deze wijze man en dat hij hem sierde met rijke gaven die hij beschikbaar stelde voor mensen die met een handicap door het leven gaan.
Een wijze man is heengegaan. Naar zijn Vader waar hij altijd met veel liefde over sprak. Ik ben dankbaar dat het mogelijk was zo lange tijd met hem samen te werken. Dat hij mij stimuleerde in het dovenwerk.

Voor weer anderen stond Harm Munneke bekend door zijn liefde voor de zending. Zo was hij voorzitter van Meschobor, een zendingsvereniging die later overging in De Verre Naasten. Voor zendelingen die door Groningen-Noord werden uitgezonden naar Irian-Jaya, werd hij een vertrouwenspersoon. Johan Veldhuizen en zijn vrouw Frieda vertellen hoe belangrijk hij voor hen was. Niet alleen toen zij onder de Papua’s werkten, maar vooral ook tijdens verlof in Nederland.

Vrijdag 14 april jl., Goede Vrijdag hebben we bapak (vader) Munneke vanuit de Noorderkerk begraven. In de lange rij wachtenden stonden we samen, broeders en zusters van de gemeente van Groningen-Noord, dove broeders en zusters, mensen uit het onderwijs, zendingsmensen en veel mensen die hem lief hebben gehad.
De achteringang van de Noorderkerk door kwamen we in het kleine halletje. Daar stond de hoge vitrinekast met speren, pijlen, grasrokken en heel veel andere attributen van de papua’s. Meegenomen door zendingswerkers. Door bapak Munneke een plekje gegeven en voorzien van een kartonnen kaartje met zijn karakteristieke handschrift dat we zo goed kennen van de vele brieven die we van hem ontvingen.

Bapak Munneke zoals wij hem zijn gaan noemen, of opa Munneke voor onze kinderen, leerden wij kennen in het midden van de jaren ‘70. Toen de kerk van Groningen-Noord zendende kerk werd, was het niet meer dan logisch broeder Munneke te vragen voor de Irian-Commissie. Hij kende het werk van Meschobor, de Verre Naasten, dochter Annie die er gewerkt had. Maar vooral zijn liefde voor mensen die de Here Jezus niet kenden, maakte hem zo waardevol voor het zendingswerk.
Mede door zijn inbreng van liefde en wederzijds vertrouwen hebben wij als uitgezondenen in zoveel vrede en harmonie kunnen werken en samenwerken met het thuisfront.

Een geestelijke vader waar je met van alles terecht kon. Die met je meevoelde.Een voorbeeld om het te illustreren. Ons visum kwam af na gelukkig niet eens zolang te hebben gewacht. Iedereen blij, thuis en in de kerk werd gedankt. Twee dagen later stapt bapak Munneke uit school van zijn fiets af voor de zendingspastorie. “Hoe het ging”. Een klapje op je schouder. De euforie zou nu wel wat gezakt zijn en de realiteit van het naderende afscheid kwam vast ook om de hoek kijken. Om vervolgens in de achterkamer mee te helpen bij het invullen van lijsten voor spullen die we aan het inpakken waren.

Jarenlang hebben wij mogen genieten van de gulle gastvrijheid van opa en oma Munneke, waar de deur aan de Venuslaan altijd open stond en waar we ons kind aan huis voelden als we met verlof in Nederland waren. En als het verlof er dan weer op zat en er afscheid genomen moest worden, zagen en voelden we de pijn die het ook hun deed weer voor een aantal jaren uit elkaar verder te moeten.
En dus werd er geschreven en zo meegeleefd, want liefde doorbreekt ook de fysieke grenzen. Zo is het ook nu niet moeilijk om de man met de ondeugende pretoogjes en de rode appeltjeswangen en zijn geliefde vrouw te blijven herinneren. Die van de aarde vrijgekocht, nu rusten van hun werken.

Op de dag dat Harm Munneke begraven werd, stond er in de krant dat Groningen-Noord de Noorderkerk binnenkort niet langer zal gebruiken. Och, dacht ik, nu meneer Munneke er niet meer is, kunnen de deuren van de Noorderkerk ook wel dicht.
.

Heeft u aanvullingen, correcties of vragen met betrekking tot Harm Roelf Munneke?
De auteur van deze publicatie hoort het graag van u!

Tijdbalk Harm Roelf Munneke

Klik op de namen voor meer informatie. Gebruikte symbolen:  grootouders    ouders    broers/zussen    kinderen