Stamboom Kuijper » Otto I (de Grote) van Saksen (912-973)

Persoonlijke gegevens Otto I (de Grote) van Saksen 

• Hij is geboren op 23 november 912 in Wallhausen (Saksen-Anhalt).Bron 1
• Hij is overleden op 7 mei 973 in Memleben (Saksen), hij was toen 60 jaar oud.Bron 1
• Hij is begraven in Maagdenburg.Bron 1
• Een kind van Hendrik I van Saksen en Mathildis van Ringelheim
• Deze gegevens zijn voor het laatst bijgewerkt op 11 november 2014.

Gezin van Otto I (de Grote) van Saksen

(1) Hij is getrouwd met Eadgyth (Editha) van Wessex.

Zij zijn getrouwd rond 929.Bron 1

Kind(eren):

1. Liudolf van Zwaben  ± 930-957 
2. Liutgard van Saksen  ± 931-953 

(2) Hij is getrouwd met Adelheid van Bourgondie.

Zij zijn getrouwd rond 951.Bron 1

Kind(eren):

1. Richlinde van Saksen  ± 950-1035 
2. Otto II van Saksen  ± 955-983

Notities over Otto I (de Grote) van Saksen

Wikipedia:

Otto I de Grote was hertog van Saksen, koning van Duitsland, koning van Italië, en "de eerste van de Duitse vorsten die keizer van Italië werd genoemd" volgens Arnulf van Milaan. Nadat Karel de Grote in 800 tot keizer werd gekroond, werd zijn rijk in de 9e eeuw onder zijn kleinzonen verdeeld en was de keizerlijke titel, na de moord op Berengarius I van Friuli in 924, bijna veertig jaar vacant, voordat Otto de Grote op 2 februari 962 tot keizer werd gekroond van wat later het Heilige Roomse Rijk zou worden genoemd.

In 929 trad Otto in het huwelijk met de Engelse prinses Editha van Wessex, de halfzuster van de Angelsaksische koning Aethelstan. Bij deze gelegenheid schonk hij haar Maagdenburg als morgengave (bruidsschat).

In 936 volgde Otto zijn vader op als koning van de Duitsers en hertog van Saksen. Hij regelde dat zijn kroning gehouden werd in Aken, de voormalige hoofdstad van Karel de Grote. Daar werd hij op 7 augustus van dat jaar door aartsbisschop Hildebert van Mainz, de primaat van de Duitse kerk, tot koning gekroond in de Aula Regia van het Akener koningspalts. Volgens de Saksische historicus Widukind van Corvey werd hij op zijn kroningsbanket bediend door de vier andere hertogen van het rijk: de hertogen van Franken, Zwaben, Beieren en Lotharingen. Arnulf I van Beieren trad op als maarschalk (of opperstalmeester), Herman I van Zwaben als hoofdschenker, Everhard III van Franken als logistiek hoofd van de huishouding (of seneschalk), en Giselbert II van Maasgouw als kamerheer.

Vanaf het begin van zijn regeerperiode positioneerde hij zich als de opvolger van Karel de Grote, wiens directe lijn van opvolgers in Oost-Frankenland in 911 was uitgestorven. De Duitse kerk, met zijn machtige bisschoppen en abten, stond achter hem. De kerk bood rijkdom, militaire mankracht en haar monopolie in geletterdheid. In ruil bood de keizer de kerk bescherming tegen de edelen en de belofte van dotaties.

De politiek van Otto was een radicale breuk met de politiek van zijn vader die zich naar de hertogen toe altijd als eerste onder zijn gelijken had opgesteld. Otto behandelde de hertogen duidelijk als zijn ondergeschikten. Otto maakte nog meer vijanden door het erfdeel van zijn halfbroer Thankmar en zijn broer Hendrik sterk te reduceren. Ook passeerde hij de zonen van de hoge Saksische adel bij benoemingen, ten gunste van zijn medestanders.

Otto had een grote meevaller toen in 938 in Rammelsberg in Saksen een rijke zilverader werd ontdekt. De opbrengsten stelden Otto in staat om tijdens zijn regeerperiode zijn militaire activiteiten te financieren; de vondst was zelfs zo groot dat een groot deel van het in Europa gebruikte zilver, koper en lood zo'n tweehonderd jaar uit Saksen kwam.

Zijn broer Hendrik werd door Otto tot hertog van Lotharingen benoemd maar moest die positie in 941 opgeven omdat hij niet in staat was zijn gezag als hertog te doen gelden. Dankzij de inspanningen van hun moeder, Mathilde van Ringelheim verzoenden Hendrk en Otto zich met elkaar. Mathilde en Otto verzoenden zich ook met elkaar, Mathilde had namelijk steeds de zaak van Hendrik gesteund. Het volgende jaar trok Otto zich door bemiddeling van zijn zuster Gerberga van Saksen uit Frankrijk terug en erkende Lodewijk's (haar man) heerschappij over Lotharingen.

Om verdere opstanden te voorkomen, arrangeerde Otto het zo dat alle belangrijke hertogdommen binnen het Duitse rijk in handen kwamen van naaste familieleden.

Otto stierf op 7 mei 973 in Memleben. Zijn zoon Otto werd zijn opvolger. De keizer ligt, samen met zijn eerste vrouw, Edith van Wessex, begraven in de dom van Maagdenburg die ze samen hadden gesticht.

Heeft u aanvullingen, correcties of vragen met betrekking tot Otto I (de Grote) van Saksen?
De auteur van deze publicatie hoort het graag van u!

Tijdbalk Otto I (de Grote) van Saksen

Klik op de namen voor meer informatie. Gebruikte symbolen:  grootouders    ouders    broers/zussen    kinderen