Stamboom Jacobus (Koos) Held » Samuel Lebeau (1602-1655)

Persoonlijke gegevens Samuel Lebeau 

• Hij is geboren april 1602 in Canterbury, Kent, England, United Kingdom.
• Hij is gedoopt op 1 mei 1602.
• Hij is overleden in het jaar 1655 in Leiden, Zuid-Holland, Nederland, hij was toen 52 jaar oud.
• Een kind van Esaias Guillaumesz Lebeau en Anthoinette Anthonie

Gezin van Samuel Lebeau

(1) Hij is getrouwd met Jeanne Acart.

Zij zijn getrouwd op 30 maart 1624 te Canterbury, Kent, England, United Kingdom, hij was toen 21 jaar oud.

Kind(eren):

1. Samuel Lebeau  1626-1690 

(2) Hij is getrouwd met Mary de Matter.

Zij zijn getrouwd op 22 oktober 1649, hij was toen 47 jaar oud.

Notities over Samuel Lebeau

http://www.frenchchurchcanterbury.org.uk/history/the-church-in-the-16th.html

 

De kerk in de 16e eeuw: de Waalse periode

; margin-right: 20px;">: 16px; padding-left: 40px; line-height: 1.6em; padding-right: 40px;">HET MIDDEN VAN DE 16E EEUW kwamen veel Franstalige protestantse Walen en Nederlandstalige Vlamingen naar Engeland om te ontsnappen aan de onrust van oorlogvoering en religieuze vervolging door de katholieke inquisitie in hun Nederlandse thuisland.

De vluchtelingen kwamen Engeland binnen via verschillende Kanaalhavens en velen gingen vandaar naar Londen. De kleine Cinque Port of Sandwich nam grote aantallen mensen aan, beide groepen stichtten hun eigen kerken. Al snel liep de stad over en kregen de Walen van de Kroon toestemming om door te trekken naar Canterbury. De stad was verheugd hen te verwelkomen; het had veel lege huizen te bieden, na de vernietiging van het graf van Becket en het einde van de bedevaarten die de stad in de middeleeuwen zoveel rijkdom hadden gebracht.

In 1575 mochten de vreemdelingen (zoals ze werden genoemd) samenkomen voor de eredienst in de kerk van St. Alphege tegenover het aartsbisschoppelijk paleis, maar binnen een jaar werd dit te klein en kregen ze het gebruik van de westelijke crypte van de kathedraal.

Hier hielden ze regelmatig hun diensten en het besturende lichaam van hun kerk, de kerkenraad, kwam regelmatig bijeen om het beleid te bepalen en toezicht te houden op de gemeente.

De immigranten waren voornamelijk afkomstig uit het gebied rond Lille, Valenciennes, Doornik en Armentières en de kleine steden langs de vallei van de rivier de Leie, vlakbij de Franse grens. Dit gebied, waar het reformisme sterk was, stond sinds de middeleeuwen bekend om zijn verfijnde lakenfabricage. De Walen van Canterbury waren dus grotendeels actief in de weefhandel.

In Canterbury en de omliggende dorpen boden ze veel welkome werkgelegenheid aan lokale vrouwen en kinderen die bezig waren met spinnen, waarbij de stof werd geweven op weefgetouwen in de eigen huizenvan de Walen. Er waren veel varianten van deze 'nieuwe gordijnen', waarbij wol van goede kwaliteit uit het nabijgelegen Romney Marsh werd gebruikt, samen met draden van zijde en linnen.

De afgewerkte stof werd voornamelijk naar Londen gestuurd of geëxporteerd; kooplieden en meesterwevers floreerden. Bij aankomst hadden de vreemdelingen met het stadsbestuur een afspraak gemaakt dat ze hun eigen wezen en weduwen, hun bejaarden en hun zieken zouden onderhouden. De Engelse armenwet zou hen niet helpen. Ze betaalden het loon van hun eigen ministers, de huur voor de crypte van de kathedraal en voor de reparatie ervan. De ouderlingen en diakenen bezochten de kudde regelmatig, zamelden geld in en deelden communiebonnen, kleding en geld uit. 

In deze roerige tijd trokken veel vluchtelingen ('passanten') door de stad en kregen geld om door te gaan naar Londen of terug te keren naar Nederland op zoek naar familieleden of het controleren vanhun eigendom. de Waalse kerkenraad bestond uit een predikant, een tiental oudsten (meestal meesters in de lakenhandel) en acht diakens (twee voor elk van de vier kwartieren waarin ze de stad hadden verdeeld).

Ze ontmoetten elkaar regelmatig, behandelden misdrijven, vaak gezellig in de vele herbergen en bierhuizen. Al snel richtten ze een lekenorganisatie op, de 'hommes politiques', die boetes zou opleggen en contact zou onderhouden met de gemeenteraad - de 'burgmote'.

De eerste regelmatig benoemde minister was Antoine Lescaillet die via Sandwich naar Canterbury was gekomen. Hij bleef als predikant totdat hij ziek werd, werd bijgestaan en vervolgens vervangen door Samuelle Le Chevalier, een jongere man gestuurd door de Londense kerk. De energieke en uitgesproken Le Chevalier werd opgevolgd door het geduchte duo Delmé en Bultéel, van wie later meer.

De pest trof de stad zwaar in 1595; tenten werden opgericht in de Dane John (nu een prachtige tuin) om de slachtoffers te isoleren. Verhoudingsgewijs deden de Walen het slechter dan de Engelsen, ze verloren ongeveer 10 procent van hun aantal, waarvan de helft kinderen.

n: inherit;">De meest vooraanstaande conformistische Walen hebben gedenktekens in de kathedraal, met name Richard Colfe (overleden 1613) Canon en aartsdiaken en Adrian de Saravia (overleden 1612) canon van de kathedraal, een vertaler van de King James Authorized Version van de Bijbel en co-auteur van de  Confessio Belgica .

Veel Hugenoten, protestantse vluchtelingen uit Noord-Frankrijk, sloten zich bij de Walen aan, op de vlucht voor de lange godsdienstoorlogen en de daarmee gepaard gaande vervolging die, hoewel wijdverbreid in Frankrijk, in die tijd doorgaans minder hevig was dan in Nederland.

Tegen het einde van de eeuw was de gemeenschap gegroeid van de oorspronkelijke 25 families tot meer dan 2.500 inwoners op een bevolking van in totaal tussen de 6.000 en 9.000. De omvang van de gemeente fluctueerde, nam af door natuurlijke oorzaken – assimilatie en dood – en nam toe als reactie op de golven van repressie en oorlog in Nederland en Frankrijk.

De 17e eeuw was heel anders.

© Margaret Fisher 1992

RUG