Stamboom Kaper » Hindrikus Jasper Holtkamp (1894-1954)

Persoonlijke gegevens Hindrikus Jasper Holtkamp 

• Hij is geboren op 11 maart 1894 in Nieuwolda, GR, NLD.Bron 2
• Hij is overleden op 17 december 1954 in Breda, NB, NLD, hij was toen 60 jaar oud.Bron 3

  woonplaats Prinsenbeek

• Een kind van Hindrikus Holtkamp en Gepke Briek

Gezin van Hindrikus Jasper Holtkamp

Hij had een relatie met Maria Johanna Valkenaar.

Kind(eren):

1. (Niet openbaar)
2. (Niet openbaar)
3. (Niet openbaar)
4. Ferdinand Hendrik Herman Holtkamp Holtkamp  1927-2008

Notities over Hindrikus Jasper Holtkamp

Stukje gevonden uit "Ik beken" van Ferry Holtkamp over zijn vader:

Mijn vader, Hindrikus Jasper (Henk) Holtkamp, geboren in het Groningse Nieuwolda omstreeks het einde van de negentiende eeuw, was
kort na het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog naar Nederlands-Indië; vertrokken om te gaan werken voor de marine. Het enige diploma dat hij op zak had, was dat van de technische ambachtsschool. Hij werd aangenomen: eerst als leerjongen op de marinewerf in Batavia en later als technisch ambtenaar in Soerabaja op het marine-etablissement. Hij promoveerde er na enkele jaren tot Hoofd Technisch Ambtenaar. Na zijn huwelijk met mijn moeder betrokken zij van de grote, Indische huizen op Oedjoeng.

Deze huizen waren gereserveerd voor marinepersoneel. Daar ben ik geboren; ik heb er gewoond tot wij in 1934 voor een jaar naar Nederland vertrokken. Ik was toen zeven. Hij was een rustige man, die niet van drukte en uitgaan hield en matig was in alles wat hij at of dronk. Als hij niet hoefde te werken, knutselde hij het liefst in zijn schuur aan de vele radio & rsquo;s die hij zelf bouwde en voorzag van lampen en spoelen. Deantennes moesten heel hoog zijn om Nederland (phohi) te kunnen ontvangen. Toen de oorlog officieel uitbrak in december 1941 droeg hij inmiddels verantwoordelijkheid voor een afdeling die zich bezighield met het verchromen, verzilveren en vernikkelen van metaal. Op één van die vakantiedagen die ik bij hem doorbracht in zijn werkplaats had hij mij geleerd hoe dat moest. Daar verdiende ik drie cent per uur mee. Op een dag had hij mij twee dikke koperdraden getoond. Aan beide draden hing een metalen plaat in zee op plusminus drie meter diepte. De een was voorzien van menieen daarna grijs geverfd, de ander had hij behandeld met een middel dat hij zelf had vervaardigd. Toen hij de platen allebei omhooghaalde nadat ze vier maanden onder water hadden gehangen, geloofde ikmijn ogen niet. De plaat met menie en grijze verf was volledig bedekt met zeepokken. De andere plaat was echter brandschoon. Toen hij ze had weggelegd, vertelde hij mij dat in de tropen de schepen om het half jaar het dok in moesten om de scheepshuid te ontdoen van zeepokken en daarna de romp opnieuw in de menie en verf te zetten. En dat, had hij langzaam gezegd alsof hij nog steeds verbijsterd was over het resultaat van zijn onderzoek en de verstrekkende betekenis daarvan, kost dagen arbeid, jongen, en daarmee dus heel veel geld.

Zijn uitvinding bespaarde de marine inderdaad veel kosten. Daarom kreeg hij in september 1937 een koninklijke onderscheiding. Mijn moeder heeft het krantenknipsel met het verslag altijd bewaard tussen haar spullen. Ik vond het in een schrift, toen ik na haar overlijden alles moest opruimen. Na zijn onderscheidingkwamen bij de werkplaats geregeld luxeauto’s voorrijden met deftige heerschappen uit het bedrijfsleven, die de diensten van mijn vader wilden kopen. Hij wees echter alle aanbiedingen resoluut van de hand. Zijn vinding wilde hij alleen voor Nederlandse onderzeeërs en schepen toepassen. Daarvoor moest hij eerst patent aanvragen, maar hij was nooit in de gelegenheid daar tijd voor vrij temaken. Er was altijd te veel te doen. Mijn vader had er plezier in voortdurend nieuwe dingen te bedenken die het werk bij de marine vereenvoudigden. Een ander geesteskind van hem was de drooggeladen accu, die van meet af aan de interesse
van Defensie had getrokken. De directeur van het marine-etablissement had ervoor gezorgd dat vlak bij ons huis aan de Van Hogendorplaan waar wij toen inmiddels woonden op kosten van de marine een fabriek werd gebouwd om deze accu’s te kunnen produceren. De fabriek werd neergezet in de fabriekswijk. De Kali Brantas scheidde onze woonwijk van de fabriek. In de maand januari vielenJapanse strijdkrachten eerst Noord-Celebes en daarna Noord-Borneo binnen. Op 14 februari 1942 begon de aanval op Sumatra, waardoor Java, zoals later bleek, al vrij snel geisoleerd zou raken. Steeds meer scholen moesten worden ontruimd, omdat er nauwelijks ruimte te vinden was waar de knil-militairen ingekwartierd konden worden.We waren in drie maanden tijd al drie keer verhuisd naar een andere school.

Op de dag dat Soerabaja door Japanse eenheden werd gebombardeerd en de school stond te trillen in zijn voegen, drong langzaam tot ons door dat ook wij de oorlog niet langer konden ontlopen. Aanvankelijk zaten we verstard in de schoolbanken, tot de meester riep dat we moesten rennen voor ons leven. De schuilkelders waar we heen vluchtten, waren gemaakt vanbamboe. Natuurlijk hadden die ons nooit kunnen beschermen tegen de vele inslagen en ontploffingen die Soerabaja op die eerste dag van maart teisterden, maar we hadden geluk en bleven ongedeerd. Na schooltijd ging ik meteen naar de haven. Van ver af kon ik de explosies op het haventerrein al horen en zien. Mijn hart klopte in mijn keel, terwijl ik steeds sneller begon telopen. Ik was nieuwsgierig en bang tegelijk. Zou de loods van mijn vader er nog staan? Toen ik vlak bij de haven kwam en het grote rangeerterrein van de treinen wilde oversteken, zag ik overal vlammen en dikke, zwarte rookwolken. Ik kon de marineloods onmogelijk zien liggen vanaf die plek. Ineens besefte ik dat mijn vader misschien dood zou zijn geweest wanneer hij hier nog had gewerkt. Voorhet eerst miste ik hem bewust en ik vroeg me af of ik hem ooit nog zou terugzien.

Heeft u aanvullingen, correcties of vragen met betrekking tot Hindrikus Jasper Holtkamp?
De auteur van deze publicatie hoort het graag van u!

Tijdbalk Hindrikus Jasper Holtkamp

Klik op de namen voor meer informatie. Gebruikte symbolen:  grootouders    ouders    broers/zussen    kinderen