536 Johan ten ESSHUIS, overl. 1639-1640 te Wierden. Overleden tussen 02-12-1639 en 07-05-1640. Landbouwer op erve Eshuis, keurnoot landgericht Almelo 1609, 1611 en 1617.
In 1611 spreekt de vicaris van Wierden, de heer Johan van Eijckell, ook wel Van der Eeck en Pannekoeck genaamd, ene Evert ten Eshuijs aan wegens een openstaande schuld. Daarop verschijnt Johan ten Eshuijs voor het Almelose landgericht en
verklaart i n deze zaak in de plaats van Evert te treden. De zaak lijkt vast te lopen omdat er maar een getuige is Maet Evert, indertijd koper van het goed Eshuijs. De schuld was ooit in 1556 aangegaan door Everdt ten Eijschuijs en zijn
huisvrouw Derck. Voor 161 1 hadden Maet Evert en Hemmel Berend als erfgenamen hun erfdeel in het Eshuis, en daarmee ook de eventuele schuld, overgedaan aan Johan ten Eshuijs.
De landerijen van erve Eshuis waren gelegen tegen de Heerlijkheid Almelo aan. Er waren herhaaldelijk grensconflicten tussen inwoners van Wierden en Almelo betreffende die grond. In 1620 heeft dit de dood van Hendrick, een broer van Jan
ten Eshuijs, t ot gevolg gehad. Die van Almelo hadden toen hun gronden zodanig afgegrenst dat Jan ten Eshuijs " olthoevige landerijen" vrijwel van de buitenwereld waren afgesloten. Rond 1645 heeft zich opnieuw een uitbarsting voorgedaan,
waarbij die van Wierden de Almeloers met bijlen en veengrepen te lijf. Ene Herman ten Esshuijs had zich er in de kroeg openlijk op beroemd dat hij de Almeloer Swam van het paard wilde slaan en aanvallen met een veengreep.
Johan ten Esshuis komt vaak voor in de procesboeken van het landgericht Almelo. Daarbij zendt hij regelmatig zijn zoons Joan ten Eshuis de Jonge en Rutger om zijn zaak te behartigen. Rutger treedt op in oktober 1636 nadat Johan de oude
een maand daar voor een verklaring tegenover het gerecht heeft afgelegd betreffende zijn kwestie met Joan Klock te Scheppingen, omdat God de Heer zijn zoon, vermoedelijk Johan jr., met de pest heeft geslagen en hijzelf nu ook enige
werkinge in zijn leden voelt.
In 1627 en ca 1630 ondertekent Jan ten Esshuijs mede de twee protesten.
Uit Gens Nostra 1996.
landbouwer op erve Eshuis
Kind(eren):
536 Johan ten ESSHUIS, overl. 1639-1640 te Wierden. Overleden tussen 02-12-1639 en 07-05-1640. Landbouwer op erve Eshuis, keurnoot landgericht Almelo 1609, 1611 en 1617.
In 1611 spreekt de vicaris van Wierden, de heer Johan van Eijckell, ook wel Van der Eeck en Pannekoeck genaamd, ene Evert ten Eshuijs aan wegens een openstaande schuld. Daarop verschijnt Johan ten Eshuijs voor het Almelose landgericht en
verklaart i n deze zaak in de plaats van Evert te treden. De zaak lijkt vast te lopen omdat er maar een getuige is Maet Evert, indertijd koper van het goed Eshuijs. De schuld was ooit in 1556 aangegaan door Everdt ten Eijschuijs en zijn
huisvrouw Derck. Voor 161 1 hadden Maet Evert en Hemmel Berend als erfgenamen hun erfdeel in het Eshuis, en daarmee ook de eventuele schuld, overgedaan aan Johan ten Eshuijs.
De landerijen van erve Eshuis waren gelegen tegen de Heerlijkheid Almelo aan. Er waren herhaaldelijk grensconflicten tussen inwoners van Wierden en Almelo betreffende die grond. In 1620 heeft dit de dood van Hendrick, een broer van Jan
ten Eshuijs, t ot gevolg gehad. Die van Almelo hadden toen hun gronden zodanig afgegrenst dat Jan ten Eshuijs " olthoevige landerijen" vrijwel van de buitenwereld waren afgesloten. Rond 1645 heeft zich opnieuw een uitbarsting voorgedaan,
waarbij die van Wierden de Almeloers met bijlen en veengrepen te lijf. Ene Herman ten Esshuijs had zich er in de kroeg openlijk op beroemd dat hij de Almeloer Swam van het paard wilde slaan en aanvallen met een veengreep.
Johan ten Esshuis komt vaak voor in de procesboeken van het landgericht Almelo. Daarbij zendt hij regelmatig zijn zoons Joan ten Eshuis de Jonge en Rutger om zijn zaak te behartigen. Rutger treedt op in oktober 1636 nadat Johan de oude
een maand daar voor een verklaring tegenover het gerecht heeft afgelegd betreffende zijn kwestie met Joan Klock te Scheppingen, omdat God de Heer zijn zoon, vermoedelijk Johan jr., met de pest heeft geslagen en hijzelf nu ook enige
werkinge in zijn leden voelt.
In 1627 en ca 1630 ondertekent Jan ten Esshuijs mede de twee protesten.
Uit Gens Nostra 1996.