Stamboom Bus-vanden Elsen » Pepijn "de grote" II (Pepijn "de grote" II) van Herstal (645-714)

Persoonlijke gegevens Pepijn "de grote" II (Pepijn "de grote" II) van Herstal 

• Roepnaam Pepijn "de grote" II.
• Hij is geboren in het jaar 645.
• Beroep: hofmeier en later hertog.
• Hij is overleden in het jaar 714 in Jupile sur Meuse, Frankrijk, hij was toen 69 jaar oud.
• Een kind van Ansegisel N en Begga de Heilige

Gezin van Pepijn "de grote" II (Pepijn "de grote" II) van Herstal

(1) Hij is getrouwd met Chalpais N.

Zij zijn getrouwd

Kind(eren):

1. Karel Martel  689-741 

(2) Hij is getrouwd met Plectrudis N.

Zij zijn getrouwd rond 690.

Kind(eren):

1. Drogo van Champagne  670-708 
2. Grimoald II van Herstal  680-714

Notities over Pepijn "de grote" II (Pepijn "de grote" II) van Herstal

Pepijn van Herstal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Ga naar: navigatie, zoeken

Pepijn II van Herstal 635-714

Hofmeier van Austrasië etc.

Periode 680-714

Voorganger Grimoald I

Opvolger Karel Martel

Vader Ansegisus

Moeder Begga van Landen

Dynastie Pepiniden

Pepijn II van Herstal, ook bekend onder de naam Pepijn de Jonge of Pepijn de Middelste (Herstal, 635 of 640 - Jupille-sur-Meuse, 16 december 714) was een Pepinidische hofmeier. Hij was de zoon van de Frankische hofmeier Ansegisus en van (de heilige) Begga, een dochter van de Austrasische hofmeier Pepijn van Landen.

Als hofmeier van Austrasië, Neustrië en Bourgondië (Bourgondië van 680 tot 714) kreeg hij het Frankische rijk steeds meer in zijn macht. De Merovingische koning Theuderik III trachtte hem uit zijn post te ontslaan, maar Pepijn van Herstal wist hem en zijn bondgenoten in de slag bij Tertry in 687 te verslaan. Pepijn werd hierna de feitelijke leider van Austrasië. Hij hield de andere Frankische koninkrijken onder controle. Zijn nazaten bleven hofmeiers, en zijn kleinzoon, Pepijn de Korte werd in 751 koning.

Rond 670 trouwde Pepijn met Plectrudis. Zijn vrouw had omvangrijke landerijen in de vallei van de Moezel geërfd. Zij was de moeder van Drogo van Champagne en Grimoald II. Deze beide wettelijke zonen van hun vader stierven echter eerder hun vader. Pepijn had ook twee zonen bij zijn maîtresse Alpaida (of Chalpaida): Karel en Childebrand. Net voor de dood van Pepijn, overtuigde Plectrudis hem zijn bastaardzonen te onterven ten gunste van zijn kleinzoon, Theudoald, de zoon van Grimoald. Theudoald was echter nog te jong om zelf te regeren. Toen Pepijn van Herstal op 16 december 714, bijna tachtig jaar oud, plotseling in Jupille (nu een deel van de Luikse agglomeratie in het moderne België) overleed, zou Plectrudis voorlopig het regentschap uitoefenen. Zijn rechtmatige kleinkinderen riepenzichzelf inderdaad uit tot Pepijn van Herstals ware opvolgers en probeerden met de hulp van Plectrudis hun positie als hofmeier van het paleis in stand te houden. Karel Martel had echter de gunst vande Austrasische adel gewonnen. Hij had zich bewezen als een krachtig militair, die zijn volgelingen door succesvolle plundertochten van omvangrijke buit kon voorzien. Ondanks de inspanningen van Plectrudis, die Karel Martel enige tijd gevangen liet zetten, slaagde Karel Martel er in de enige hofmeier van het paleis en de de facto heerser van het Frankische rijk te worden. Hier ging echter wel eenmeer dan drie jaar durende machtsstrijd, de zogenaamde Frankische Burgeroorlog (715–718), aan vooraf.

Karel Martel wordt de eerste van de Karolingen genoemd en de kinderen en kleinkinderen van Plectrudis de laatste van de Pepiniden.

[bewerken] Kinderen

Getrouwd met Plectrude rond 670 (= Pepiniden):

Drogo (rond 670-708)

Grimoald II, hofmeier in Neustrië, (rond 680 - vermoord in 714)

Met zijn maîtresse Alpaida (= Karolingen):

Childebrand (678 - 751)

Karel Martel (23 augustus 686 - 22 oktober 741)

Hij trad pas op de voorgrond in 680 toen hij bij de dood van de koning van Austrasië met hertog Martin van Champagne (in tegenstelling tot eerdere theoriën, noch zijn broer noch zijn neef) een overheersende positie verwierf. Austrasië, sinds enige jaren onder het juk van Neustrië kwam in opstand maar Ebroïn, de hofmeier van Austrasië, is hen te sterk. Pepijn en Martin vluchtten verschillendekanten op, Martin verschanste zich in Laon en werd het eerste aangevallen, Ebroïn wist hem over te halen zich met zijn leger aan zijn zijde te scharen maar vermoordde allen zodra de stad zich opende, kort daarop werd Ebroïn vermoord door een edelman Ermenfried die direct naar het hof van Pepijn vluchtte aldus voedsel gevende aan het gerucht dat Pepijn de aanstichter van de moord was. Ebroïn’s opvolger Warraton sloot vrede met Pepijn, deze vrede was echter van korte duur, Gislemar, zoon van Warraton, verdreef zijn vader en voerde opnieuw oorlog, Pepijn werd verslagen bij Namen maar toen Gislemar meteen daarna overleed, keerde Warraton terug als hofmeier en het werd opnieuw vrede, bij Warraton’s overlijden in 686 nam zijn schoonzoon Berchaire zijn positie in en op aandringen van de weduwe van Warraton, Ansflède, viel hij Pepijn opnieuw aan, ditmaal wist Pepijn echter een eclatante overwinning te behalen, Tertry 687, hetgeen hem de macht over Austrasië geeft, Berchaire leefde weliswaar nog enkele jaren (tenminste tot october 688, en pas bij zijn dood nam Pepijn positie als hofmeier van koning Thierry III van Austrasië in en plaatste één van zijn getrouwen, Norbert, op zijn positie in Neustrië, in 700 vervangen door Grimoald, zoon van Pepijn, terwijl een tweede zoon Drogo, Bourgondië ging regeren met de titel hertog van Champagne. Pepijn was nu op het toppunt van zijn macht, weliswaar regeerde de merovingische koning maar Pepijn besliste, er waren echter regelmatig problemen aan zijn grenzen en de rest van zijn leven vocht hij met wisselend succes tegen de saksen, friezen en alemanen.

Het privé leven van Pepijn werd bepaald door familiedrama’s, getrouwd sinds 691 met Plectrude uit één van de machtigste families van Austrasië (vgl. 50), bij wie hij de zoons Drogo en Grimoald had, had hij een tweede echtgenote Alpaïde met als zoonsKarel en Childebrant, tussen beide vrouwen, elk met hun eigen aanhang, bestond een enorme haat hetgeen culmineerde rond 705 met de moord op de prelaat van Luik, St. Lambert, aanhanger van Plectrude, kort daarop stierf Drogo en in april 714 werd Grimoald gedood op de graftombe van St. Lambert; tegen het einde van zijn leven stond Pepijn geheel onder de invloed van Plectrude en benoemde als zijn opvolger een bastaardzoon van Grimoald, mede uit wraak op de moord van Grimoald, dit ten koste van de zoons van Alpaïde en vier zoons van Drogo, die waarschijnlijk niet onschuldig waren aan deze moord. Deze fragile opvolging had desastreuze gevolgen kunnen hebben voor de opbouw van het rijk, ware het niet dat Karel, zoon van Alpaïs, kort naPepijn’s dood wist te ontsnappen.

==

Pippijn van Herstal, bijgenaamd 'de dikke' wordt omstreeks 635 geboren als zoon van Ansegisel en Begga van Landen. De ouders van Pippijn behoren tot de top van de Frankische aristocratie: Ansegiselis de zoon van Bisschop Arnulf van Metz en stamvader van de dynastie der Karolingen, zijn moeder Begga is een dochter van de Austrasische hofmeier Pippijn van Landen. Na de dood van haar man Ansegisel stichtte Begga in 692 het klooster Andenne, waar ze op 17 december 694 (79 jaar oud) overleed. Begga is na haar dood heilig verklaard (feestdag 17 december). Ten onrechte wordt ze vaak gezien als destichteres van de kloosterorde der Begijnen. De naam "Begijnen" is echter niet afgeleid van "Begga" maar van de beige kleur van de habijten van de nonnen.

Als in 662 Grimoald I, de oom van Pippijn, en diens zoon Childebert III worden vermoord, werpt Pippijn van Herstal zich op als de nieuwe hofmeier van Austrasië. Zijn militaire en politieke macht maken van hem een man die je niet gemakkelijk passeert, dus is de benoeming al snel een feit. Als in 679 de Merovingische koning Dagobert II overlijdt (Pippijn zorgt ervoor dat hij een lans door zijn oog krijgt), wordt Pippijn de machtigste man in het Frankische rijk. Het rijk is dan nog verdeeld in drieën: Austrasië, Neustrië en Bourgondië. In 687 behaalt Pippijn in de slag bij Tertry een grote militaire zege op de hofmeier van Neustrië. Daarna is de macht over het Frankische Rijk weer in handen van één persoon, namelijk Pippijn van Herstal.

Pippijn verbleef in het oosten (Austrasië) en vertrouwde de hogere politieke en kerkelijke functies in het westen toe aan loyale edelen uit de Austrasische aristocratie. Op die manier vestigde hijde hegemonie van de oostelijke, hoofdzakelijk Germaanse gebieden over de andere delen van het Frankische Rijk. Hij kon echter niet beletten dat de hertogen van Beieren en Aquitanië zich in feite alsonafhankelijke vorsten gedroegen. In het noorden ondernam hij de verovering van Friesland en slaagde erin dit gewest tot aan de Rijn te onderwerpen. Wat volgde was de bekering van de Friezen. In 690 kwam de monnik Willibrord vanuit Engeland naar het Frankische hof. Pippijn zag het politieke voordeel van het bekeren van de Friezen in: hij zou daardoor,net zoals Clovis dat gedaan had in Gallië, zijn macht kunnen vergroten. Willibrord werd dan ook met open armen ontvangen. Hij kreeg toestemming om het geloof te verkondigen in het pas veroverde Friese gebied. Willibrord mocht zich gaan vestigen in Trecht (Utrecht), Trecht werd hiermee het geestelijke centrum van deze streken. Willibrord werd de eerste bisschop van Utrecht. Hij liet de kerk, die koning Dagobert I gesticht had, herbouwen en liet ook nog een tweede kerk, de St.Salvator kerk bouwen. De twee kerken vormden samen zijn kathedraal.

Pippijn van Herstal overlijdt op 16 december 714 te Jupille aan de Maas. Na zijn dood gaat het Frankische rijk, dat dan geregeerd wordt door Pippijn's weduwe Plectrudis, door een diepe crisis. De Friese koning Radboud komt in opstand en verovert de gebieden weer terug op de Merovingen. Willibrord vlucht uit Trecht en vestigt zich in Echternach. De Neustriërs komen in opstand tegen de Austrasiërs. Uiteindelijk wordt de orde hersteld door Karel Martel, de onechte zoon van Pippijn van Herstal en zijn concubine Chalpaida (Alpaïs). Karel verovert de gebieden weer terug en Willibrord keert terug naar Trecht waar hij vanaf 716 hulp krijgt bij het bekeringswerk van Bonifatius.

Heeft u aanvullingen, correcties of vragen met betrekking tot Pepijn "de grote" II (Pepijn "de grote" II) van Herstal?
De auteur van deze publicatie hoort het graag van u!

Tijdbalk Pepijn "de grote" II (Pepijn "de grote" II) van Herstal

Klik op de namen voor meer informatie. Gebruikte symbolen:  grootouders    ouders    broers/zussen    kinderen