Ronald Migo: Als zoon van bakker Piet Migo en Ans Verweij –zus van Antoon Verweij die twee fotozaken had op Plein 1944 en de Groenestraat-, keek ik met enige emotie naar de schitterende foto met de bekende bakfiets waarop ik zo vaak probeerde als jongetje op het zadel zittend de trappers “te halen”. Mijn vader altijd om 3.00 uur uit de veren om te bakken en daarna te bezorgen in de omliggende wijken en minstens één keer per dag de Wolfskuilseweg moest nemen! Een reuze prestatie waar je als kind geweldig trots op was. (Ik kon tenslotte nog niet eens die trappers halen!)
Mijn ouders kwamen wonen aan de Willemsweg in 1953 na de ellende van de oorlog waarin mijn vader door het bombardement van 1944 zijn bezittingen in de binnenstad was kwijtgeraakt. Vaste klanten vanuit het warenhuis Pfeill aan de Groenestraat, melkerij Lent, modezaak “De Vlijt” aan de overkant, de Zuid-Ooster (het vervoerbedrijf), Swift aan de Muntweg en vele andere inmiddels verdwenen bedrijven. Dat was voor mijn ouders in 1963 de reden om naast de bakkerij een “lunchroom” te beginnen. Tenslotte moet je tegenover de (Groenestraats)kerk een dergelijke gelegenheid hebben! Uiteindelijk is het een café geworden waar voor de bakkerij geen plaats meer was. Tegenwoordig heeft het nog steeds een horeca bestemming.
(Overigens heb ik nog een grote glazen “dia” die in 1959 als reclame werd geprojecteerd in het Luxor)
Nostalgie die vele herinneringen aanboort.
Bedankt!
Ronald Migo
Reactie 2:
Dick Bertens, 15-01-2009: Het zal toentertijd in 1963 best een gouden greep van Piet Migo en zijn vrouw zijn geweest om daar aan het eind van de Willemsweg tegenover de Groenestraatskerk een horecagelegenheid te beginnen. De enige buurtkroeg die ik toen (overigens niet van binnen) kende, was die van Alex (Peters?) bovenaan de Willemsweg, naar de stad op aan, waar nogal eens een robbertje gemat werd volgens insiders. Dan was er nog een café op de hoek van de Muntweg en de Groenestraat en eentje op de hoek van de Verlengde Groenestraat en de St. Annastraat. Maar dat lag toch eigenlijk allemaal wat te ver weg om - soms enigszins wankel na wat te veel rek- en strekoefeningen- je eigen huis weer op te zoeken. Café Piet Migo (na de lunchroom) was dus niet alleen voor Piet, maar tevens voor hen die graag een beugeltje Grolsch tilden, gefundenes Fressen. Het was niet alleen de dorst die me naar Piet Migo dreef, een bierdrinker was ik niet bepaald en het sterke spul stond niet op zijn repertoire, maar meer het feit dat Piet zo'n verdraaid geschikte vent was waarmee je altijd een prettige boom kon opzetten. Het werd een echte kastelein met een luisterend oor en de bon mots op de goede momenten. Hij was ook buitengewoon goedlachs. Ik heb hem vrijwel nooit humeurig aangetroffen. De omstandigheden dreven me dus nogal eens onder zijn hoede, mede doordat mijn dagelijkse wandelroute van het werk naar huis langs dat stukje van de Willemsweg voerde. Een korte pauze viel dan vaak niet te vermijden temeer daar je nauwelijks Piets spontane groet vanachter zijn tap kon ontlopen. Hij zag vrijwel iedereen voorbij komen. Een korte pauze werd dan nog net geen bivak. Ik heb later, om den brode, moeten verhuizen naar een plaatsje (gelukkig) onder de rook van Nijmegen. Misschien maar goed ook, anders had ik er nu wellicht nog gezeten. Met dank aan alle prettige medebezoekers van café Piet Migo in de tweede helft van de zestiger jaren.
Hij is getrouwd met Johanna Antoinette Verweij.
Zij zijn getrouwd.
Kind(eren):
grootouders
ouders
broers/zussen
kinderen
Peter Theodorus I. Migo | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Johanna Antoinette Verweij | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||
De getoonde gegevens hebben geen bronnen.