Bijzonderheden:
Nu het verhaal en de levensgeschiedenis in de oorlogsjaren van mijn vader Gerhard Willem Navis. Deze periode is ons grotendeels verteld door de contactpersoon die mijn vader in de verzetsperiode had en die na de oorlog aan mijn moeder haar pensioen van de Stichting 1940 - 1945 maandelijks kwam brengen.
De functie die mijn vader vervulde was Ingenieur bij de P.T.T. - afdeling telefonie - te Amsterdam. Daar zijn chef zeer bang was voor de Duitsers, werd mijn vader al spoedig adjunct-directeur van het telefoondistrict Amsterdam. Dit had tot gevolg dat zijn Ingenieurswerk ten dele werd verlegd naar het personeelsbeleid.
a. Zijn Ingenieurswerk werd voor het verzet: De "rode" telefoonlijn waarover alle Duitse gesprekken en conferenties plaats vonden, zodanig om te bouwen, dat met ingave
van codes over deze zelfde telefoonlijn de Engelse zender en -berichtenlijn kon worden afgeluisterd. Ook was het de bedoeling dat na een bepaalde tijd ook het gehele
telefoonnet kon worden opgeblazen. Dit werk werd door hem thuis gedaan en gaf een veelheid van schema's waar wij in een grote boog omheen moesten lopen. Het
geheel is in het kantoor in Amsterdam in het plafond weggewerkt.
Ook werd er een aftapping van de lijn naar ons huis in Bussum gemaakt om daar actie te kunnen ondernemen. Tevens hadden wij een schakeling op de telefoon
om een 6-volts accu te kunnen opladen voor licht.
b. Het personeelsbeleid paste hierin, omdat hij op deze manier het personeel leerde kennen die het technisch gedeelte moest uitvoeren. Zo kon hij dus misschien
voorkomen dat er een verrader onder zou zitten. Ook het telefoniepersoneel in Bussum behoorde hiertoe. Wat we wel gemerkt hebben is, dat soms onbekende
gezichten bij ons een accu kwamen opladen. Die toezegging heeft hij moeten doen.
Het is in de oorlogsjaren aanvankelijk allemaal goed gegaan, totdat het Hoofdkwartier van Seys Inquart - rechter hand van Hitler in Nederland - dat vlak achter ons huis in het bos lag - het huidige huis van Linda de Mol - telefoonstoringen kreeg. De wachtpost op de Rijksweg kon geen verbinding met het "huis"krijgen en kreeg toen opdracht in noodgevallen bij ons te komen telefoneren (Afstand 300 meter). Dit is enige malen gebeurd, wat geen probleem was, hoewel je je toch elke keer dood schrok.Het gebeurde echter ook een keer midden in de nacht en op dat moment stond de telefoon doorgeschakeld op stroomleverantie aan de accu. In Amsterdam was de "man" niet op zijn post, met het gevolg dat de telefoon niet gedeblokkeerd kon worden. Ondanks de zogenaamde vriendelijke wachtpost, die nog een eigengemaakt koekje opat, stond er de volgende morgen vroeg een Duitse telefoondeskundige op de stoep om de schakelingen af te breken voor nader onderzoek. Mijn vader moest mee voor nader uitleg en hij kon mij influisteren dat ik de Heer Wijnands moest bellen en hem zeggen dat ik Wim Navis was. Meer niet. Ik moest mijn naam een keer herhalen aan de Heer Wijnands. Ik had nog nooit van hem gehoord. Maar het bleek voldoende om in Amsterdam alles in recordtijd af te breken. Zij hebben daar in de ochtend dan ook niets gevonden.
Dit was voor mijn moeder en mij de eerste keer dat wij hebben begrepen dat mijn vader in het verzet zat. Hij had altijd gezwegen !!!
Na een uitgebreid verhoor werd hij veroordeeld tot gevangenisstraf, wegens diefstal van elektriciteit. Hij werd overgebracht naar de Uterpestraat in Amsterdam en opgeborgen in een cel met 30 mensen, die in wezen geen van allen iets ernstigs hadden gedaan. De Duitsers vertrouwden het niet en wilden alle 30 man liquideren. De cel werd besmet met difteriebacteriën en een gewezen kolenboer trad op als dokter en gaf allen die keelpijn hadden een pil. Een nieuwe gevangene, die echt een arts was, zei dat dit middel erg agressief voor de keel was. Voor mijn vader was het te laat en bij hem brak de difterie in alle hevigheid uit. Hij mocht meteen naar huis met een bekeuring van f. 300,--.
Onze huisarts kende de verschijnselen van deze gevangenis difterie niet, totdat ik (Wim) ook ziek werd. Mijn vader was niet meer te redden wegens gebrek aan medicijnen en is aan de difterie gestorven. Zelf ben ik een jaar ziek geweest en dankzij onze achterbuurman Hille, van de Koek- en Beschuitfabrieken, die aan honing kon komen om de keelaanslag van ca. 1 cm. op te lossen, ben ik gered. Mijn vader was er toen al niet meer en is dus in feite door de Duitsers geliquideerd.
30 juli 2001; Wim Navis.
Hij is getrouwd met Bertha Catharina Jaarsma.
Zij zijn getrouwd op 14 september 1927 te Maasland, hij was toen 26 jaar oud.
Kind(eren):
Vertrok 29-09-1919 naar den Haag. Kwam 30-06-1924 uit Delft en vertrok 30-08-1924 naar Haarlem.
grootouders
ouders
broers/zussen
kinderen
Gerhard Willem Navis | ||||||||||||||||||||||||||||||||||
1927 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||
Bertha Catharina Jaarsma | ||||||||||||||||||||||||||||||||||
De getoonde gegevens hebben geen bronnen.