Arbre généalogique Chodzynski » Charles MARTEL DE HERSTAL (688-741)

Données personnelles Charles MARTEL DE HERSTAL 

• Il est né le 23 août 688 dans Andenne, 92003, Namur, Belgique.Source 2
• Profession: Duc d'Austrasie Prince des Francs (715), Maire du Palais d'Austrasie (716), Maire du Palais de Neustrie et de Bourgogne (719).
• Il est décédé le 22 octobre 741 dans Quiercy sur Oise, il avait 53 ans.Source 3
• Il est enterré octobre 741 dans Basilique St Denis-Saint-Denis, 93066, Seine Saint Denis, Île-de-France, France.Source 4
• Un enfant de Pépin II Le Jeune de HERSTAL et Alpaïde de BRUYERES EN ÉTAMPOIS de SAXE

Famille de Charles MARTEL DE HERSTAL

(1) Il est marié à Rotrude Chiltrude de HESBAYE de TRÈVES.Source 5

Ils se sont mariés en l'an 705, il avait 16 ans.Source 6

Enfant(s):

1. Pépin III Le Bref MARTEL de HERSTAL Carolingien  714-768 

(2) Il est marié à Chrotais de HESBAYE.Source 7

Ils se sont mariésSource 8

(3) Il est marié à Swanahilde de BAVIERE.Source 9

Ils se sont mariés en l'an 725, il avait 36 ans.Source 10

Notes par Charles MARTEL DE HERSTAL

Hoewel de legitieme Frankische dynastie nog steeds die van de Merovingen was, had Karel Martel de werkelijke macht als enige hofmeester van alle Frankische koninkrijken, en sinds de dood van Diederik IV in 737 wasde troon inderdaad vacant.
In 732, in de Slag bij Poitiers, confronteerde hij de Omajjadenlegers van de gouverneur van al-Andalus, emir Abd el-Rahman. Sinds 711 hadden de moslimtroepen het grootste deel van het Iberisch Schiereiland veroverd en rukten ze geleidelijk noordwaarts op, voorbij de Pyreneeën. Vanaf 725 veroverden ze Septimania en namen ze de Rhônevallei in, plunderden ze de stad Autun (op 22 augustus 725) en belegerden ze tevergeefs, op Frankisch grondgebied, de stad Sens. Na de interventie van de hertog
van Aquitanië en Vasconia, Eudes, die hen voor het eerst tegenhield bijToulouse in 721, werden de eerste pogingen afgeslagen. Aangemoedigd door zijn overwinning probeerde de hertog van Aquitanië de terugkeer te voorkomen van de moslimtroepen van het Iberisch Schiereiland, die zich hadden verbonden met Munuza, de moslimgouverneur van Septimania. Munuza was in opstand gekomen tegen zijn medemoslims in al-Andalus. Eudes regelde zijn huwelijk met zijn dochter. Munuza sneuvelde echter in een veldslag tegen Abd el-Rahman, de gouverneur van al-Andalus, die prompt een strafexpeditie tegen de Basken lanceerde. In 732 lanceerde hij een tweeledig offensief ten zuiden van Aquitanië, in Vasconia en in de Rhônevallei.
Ditmaal kon hertog Eudes hen niet alleen tegenhouden en vroeg hij Karelom hulp. Op 19 oktober 732 werden de gecombineerde legers van Karel ende hertog geconfronteerd met een inval bij Moussais, in wat nu de gemeente Vouneuil-sur-Vienne is, ten zuiden van Châtellerault. Karel deed er alles aan om een ​​confrontatie te vermijden, maar moedigde plunderingen in de omgeving aan, wat het dubbele effect had dat de Saracenen werden overspoeld met buit en minder mobiel werden. Na zes dagen van observatie begon de slag op 25 oktober en duurde vrij kort. Karel doodde hunleider, Abd el-Rahman, wat de Saraceense troepen ertoe aanzette zich terug te trekken. Volgens andere bronnen sneuvelde Abd el-Rahman niet inde Slag bij Poitiers, maar trok hij zich terug naar zijn achterhoede in Narbonne. Achtervolgd door de Frankische troepen van Karel Martel werd hij naar verluidt gedood en werd zijn leger in 733 uitgeroeid bij Loupchat, aan de voet van de klif van Sangou, vlakbij het huidige dorp Martel in het departement Lot.
Na de dood van Karel Martel in 741 werden zijn machten gedeeld tussen Carloman en Pepijn.Carloman wordt burgemeester van het paleis van Austrasië en ontvangt ook Alemannia, Thüringen en de noordelijke Elzas*HYPERLINK "cite_note-6" 6.
Pepijn en hij moesten het opnemen tegen hun derde broer, Griffin, die zijn deel van de erfenis opeiste en werd gesteund door Hunald, hertog van Aquitanië, en Odilo, hertog van Beieren. De twee broers begonnen met het gevangenzetten van hun halfbroer. Om hun legitimiteit te consolideren, herstelden ze de Merovingische Childerik III op de troon en haaldenhem terug uit het klooster van Sint-Bertinus, waar hij monnik was geweest. Vervolgens onderwierpen ze de Aquitaniërs; Carloman leidde vervolgens een veldtocht tegen de Beieren en vervolgens de Alemannen, aan wierhoofd hij een lid van de familie Welf installeerde.
Carloman initieerde een kerkelijke hervorming onder impuls van bisschopBonifatius, wiens beschermheer hij was en aan wie hij in 744 een gebied schonk, waarop in 747 de abdij van Fulda werd gesticht. Vanaf het Duitse Concilie van 742 voerde hij een ambitieus beleid van moralisering van de geestelijkheid, respect voor kerkelijk bezit en het te vaak in handen van leken houden van bisschopszetels. [Hyperlink "cite_note-9" 9, *Hyperlink "cite_note-Settipani180-10" 10.
Begrafenis in de Basiliek van Saint-Denis]

Geboorte
Ouders:
Pepijn II (de Jongere) van Herstal (ca. 635-714)
, hertog van de Austrasiërs rond 675, burgemeester van het paleis van Neustrië, Bourgondië en
Alpayas van Bruyère de Saxe (ca. 660-ca. 705)

Pepijn III de Korte, Karolingiër van Hertstal, koning der Franken 751-758, burgemeester van het paleis van Neustrië 741-751, 715-768

Grootouders van vaderskant, ooms en tantes:
H. Sosa Ansegisel D'Arnoul van METZ /613-ca. 662 gehuwd (643);
F. Sosa Begga van LANDEN ?615-693

H. Sosa Pepin II (de Jongere) van Herstal? 635-714,
getrouwd met 1 (685)
, 1 kind; getrouwd met 2 (690).
F. Sosa Chrotildis Clotilde Doda van Metz uit Lotharingen ca. 650-694,
getrouwd met (678)
, 1 kind
. H. Sosa Martin van Laon? ca. 655-696
, getrouwd met (688),
1 kind.

Individuele notities
: Karel Martel (geboren rond 690 en overleden op 16 of 22 oktober 741 in Quierzy-sur-Oise) was hertog van Austrasië, hofmeester van 717 tot 741, en de facto heerser van het Frankische koninkrijk (dux et princeps Francorum, hertog en prins van de Franken). Hij was de zoon van Pepijn van Herstal, hofmeester van Austrasië, die de koninkrijken Neustrië en Bourgondië bestuurde, en zijn concubine Alpaye. Hij was tevens de grootvader van Karel de Grote van vaderskant. Volgens sommige legenden is hijmogelijk geboren in Andenne, een stad in de buurt van Namen, België.
Bij Moussais, op 25 oktober 732, confronteerde hij de Omajjadenlegers van de gouverneur (emir) van Andalusië, Abd al-Rahman. Inderdaad, sinds 711 hadden de moslims het Iberisch Schiereiland bezet en rukten ze geleidelijk op naar het noorden, voorbij de Pyreneeën. Zo veroverden ze vanaf 725, na de Languedoc al te hebben veroverd, de Rhônevallei, plunderden ze de stad Autun (op 22 augustus 725) en belegerden ze tevergeefs destad Sens op Frankisch grondgebied.
Na de interventie van de hertog van Aquitanië, Eudes, die hen voor het eerst tegenhield bij Toulouse in 721, werden deze eerste pogingen afgeslagen. Gesterkt door zijn overwinning probeerde de hertog van Aquitaniëde terugkeer van de moslims uit Spanje te voorkomen door zich te verbinden met Munuza, de Berberse en islamitische gouverneur van Septimania.Munuza was in opstand gekomen tegen zijn medemoslims in Spanje. Eudes gaf hem zijn dochter ten huwelijk. Maar Munuza werd gedood in de confrontatie met de gouverneur van al-Andalus, Abd al-Rahman, die prompt een strafexpeditie tegen de Aquitaniërs lanceerde. In 732 lanceerde hij daarom een ​​tweeledig offensief in Aquitanië, Gascogne en de Rhônevallei.
Deze keer kon hertog Odo hen niet alleen tegenhouden en vroeg hij Karelom hulp. Op 19 oktober 732 werden de gecombineerde legers van Karel ende hertog geconfronteerd met een inval bij Moussais, in wat nu de gemeente Vouneuil-sur-Vienne is, ten zuiden van Châtellerault. Karel deed er alles aan om een ​​confrontatie te vermijden, maar moedigde plunderingen in de omgeving aan, wat het dubbele effect had dat de Saracenen overspoeld werden met buit en minder mobiel werden. Na zes dagen van observatie begon de slag op 25 oktober en was relatief kort. Karel doodde hun leider, Abd al-Rahman, wat de Saraceense troepen ertoe aanzette zich terug te trekken. Volgens andere bronnen sneuvelde Abd al-Rahman niet in de Slag bij Poitiers, maar trok hij zich eenvoudigweg terug naar zijnachterhoede in Narbonne. Hij werd achtervolgd door de Frankische troepen van Karel Martel en naar verluidt gedood en werd zijn leger in 733 bij Loupchat, aan de voet van de Sangou-klif in de Lotstreek, vernietigd.
Volgens sommige auteurs kreeg Karel na deze overwinning de bijnaam Martel (in het Oudfrans en Occitaans betekent het "hamer"), omdat hij de moslimtroepen met geweld had verpletterd, net als een hamer – de "oorlogshamer" was immers ook een oorlogswapen. Hoe dan ook, het is zeker dat deze bijnaam een ​​sterke indruk maakte en bijdroeg aan het ontstaan ​​van de mythe rond Karel Martel. Zo was de Provence, volgens de Duitse historicus Karl Ferdinand Werner, zo verwoest door de wreedheden van Karel Martels dat de bijnaam "Martel-Hamer" hieruit zou kunnen zijn ontstaan, en niet uit de overwinning op de moslims. De historicus Mohammed Arkoun merkt op dat eigentijdse geschriften niets zeggen over de plunderingen die de Franken kort na de slag in Aquitanië uitvoerden, omdat het bestaan ​​ervan wordt betwist.
De moslimtroepen werden echter niet aan alle fronten verslagen. Ze veroverden Avignon en Arles in 735 en vielen vervolgens Bourgondië aan. Veel Bourgondische heren, waaronder hertog Maurontus, "spanden" vervolgenssamen met de moslims, maar Karel Martel slaagde erin hen in 736 terug te drijven naar de zuidelijke Rhônevallei. De Provence was al in opstand gekomen tegen het gezag van Pepijn van Herstal en Karel Martel in de jaren 714-716 met de patriciër Antenor.
In 737 heroverde Karel Martel Avignon met zijn broer Childebrand, maar slaagde er niet in hetzelfde te doen met Narbonne. Hij behaalde een belangrijke overwinning (de Slag bij de Berre) nabij de lagune van Bages-Sigean, aan de monding van de Berre in de Aude, tegen de moslimtroepen van Omar ibn Khalid uit Spanje. Deze overwinning maakte een einde aan demosliminvallen in Zuid-Frankrijk en beperkte de moslimaanwezigheid totNarbonne en enkele forten in de Provence.
In 739 sloot hij zich aan bij de Longobarden om de Provence te heroveren. Allen die met de Saracenen hadden gecollaboreerd, werden gestraft enhun bezittingen werden aan de Frankische krijgers gegeven. De moslims bezaten toen alleen Narbonne, dat in 759 door Pepijn de Korte werd ingenomen. Deze veldslagen droegen in grote mate bij aan de eenwording van het Frankische koninkrijk onder Karel Martel.

De Karolingers (of Karolingers tot het einde van de 19e eeuw) waren eendynastie van Frankische koningen die van 751 tot de 10e eeuw over West-Europa heersten en waarvan de genealogie teruggaat tot Sint Arnulf (ca. 582-640?), bisschop van Metz.
De term Karolingisch, in het Middeleeuws Latijn karolingi, is afgeleid van Carolus, wat zowel de gelatiniseerde voornaam is van Karel Martel (690-741), de stamvader van deze dynastie, als die van zijn kleinzoon Karel de Grote (742-814), die beschouwd wordt als de meest illustere koning van deze lijn.
Ouders:
Pepijn II van Herstal de Dikke de Jongere (635-714)
; Alphaid van Saksen (660-714 ).

Avez-vous des renseignements supplémentaires, des corrections ou des questions concernant Charles MARTEL DE HERSTAL?
L'auteur de cette publication aimerait avoir de vos nouvelles!

Barre chronologique Charles MARTEL DE HERSTAL

Cliquez sur le nom pour plus d'information. Symboles utilisés:  grand-parents    parents    frères/soeurs    enfants