Coen-Van Impe » Eadbald van Kent, koning (± 580-640)

Persoonlijke gegevens Eadbald van Kent, koning 

• Hij is geboren rond 580.
• Hij is overleden op 20 januari 640.
• Een kind van Aethelberht Æthelberht van Kent, koning en Bertha van Kent

Gezin van Eadbald van Kent, koning

Hij is getrouwd met Emma van Austrasia.

Zij zijn getrouwd

Kind(eren):

1. Earconbert van Kent, koning  > 618-664 

Notities over Eadbald van Kent, koning

Eadbald (ca. 580 - 20 januari 640[1]) was een koning van Kent van 616 tot 640.[1] Hij volgde zijn vader koning Æthelbert op in 616 en werd opgevolgd door zijn zoon Earconbert in 640.[1][2] Hoewel hijmeer macht en aanzien had dan de gemiddelde Kentische prins,[1] wordt hij beschouwd als een lakse koning,[1] aan wiens hof de Frankische vorsten veel invloed hadden.[1]

Eadbald had de bekering van zijn vader [1] niet gevolgd en was na diens dood getrouwd met zijn stiefmoeder.[1][3] Dit paste in de oude traditie waarbij een zoon tegelijk met de troon van zijn vaderook diens vrouw erfde, in dit geval dus zijn stiefmoeder.[4] Nadat hij koning werd vluchtten de bisschoppen van Rochester en Londen naar Gallië.

Eadbald werd pas later gedoopt, waarschijnlijk in 625 (of 619)[5] door aartsbisschop Laurentius van Canterbury.[6] Dit gebeurde nadat de aartsbisschop de koning verhaalde van diens ontmoeting met de Heilige Petrus en hem zo kon bekeren tot het christendom.[6] Na deze bekering werd hij een respectabel christen die de Kentische kerk onder koninklijke bescherming plaatste en die veel privileges verleende[6] , in 624 bouwde hij een kerk in Canterbury. In diezelfde periode keerde Justus van Rochester terug naar het koninkrijk.[6] Daarnaast verstootte hij ook zijn eerste vrouw (zijn stiefmoeder) en huwde hij met de Frankische prinses Emma.[7] Waarschijnlijk was zij dochter van koning Chlotarius II hoewel er ook een theorie is die beweert dat ze dochter was van de machtige hofmeier Erchinoald.

In 625 huwde hij zijn zuster uit aan de koning aan Edwin van Northumbria. Een jaar later beëindigt hij een oorlog tegen Wessex. Eadbald sloeg gouden munten in Londen, en was daarmee de eerste Engelse koning die dat deed.

Koning Eadbald overleed in 640, hoewel deze datum in geen enkele Angelsaksische bron verschijnt,[7] maar wel in een Frankische bron, met name de annalen van de Kerk van Salzburg.[7] Dit getuigt eveneens van een sterke Frankische invloed die zich zal blijven doorzetten in de volgende generatie.[7][2]

Bronnen, noten en/of referenties

Bronnen

F.M. Stenton, Anglo-Saxon England, Oxford, At the Clarendon Press, 1947

Referenties

? a b c d e f g h F.M. Stenton, Anglo-Saxon England, Oxford, At the Clarendon Press, 1947, p. 60

? a b Ibid. p. 61

? L. Lancaster, "Kinship in Anglo-Saxon Society", in: The British Journal of Sociology, 9 (1958), 3, p. 241

? W.H. Simcox, "The House of Ethelwulf", in: The English Historical Review, 2 (1887), 7, p. 524

? D.P. Kirby, "Bede and Northumbrian Chronology", in: The English Historical Review, 78 (1963), 308, p. 522

? a b c d F.M. Stenton, Anglo-Saxon England, Oxford, At the Clarendon Press, 1947, pp. 112 - 113

? a b c d Ibid. p. 60

Eadbald (Old English: Eadbald) was King of Kent from 616 until his death in 640. He was the son of King Æthelberht and his wife Bertha, a daughter of the Merovingian king Charibert.[1] Æthelberhtmade Kent the dominant force in England during his reign and became the first Anglo-Saxon king to convert to Christianity from Anglo-Saxon paganism. Eadbald's accession was a significant setback for the growth of the church, since he retained his indigenous paganism and did not convert to Christianity for at least a year, and perhaps for as much as eight years. He was ultimately converted by either Laurentius or Justus, and separated from his first wife, who had been his stepmother, at the insistence of the church. Eadbald's second wife was Emma, who may have been a Frankish princess. She bore him two sons, Eormenred and Eorcenberht, and a daughter, Eanswith.

Eadbald's influence was less than his father's, but Kent was powerful enough to be omitted from the list of kingdoms dominated by Edwin of Northumbria. Edwin's marriage to Eadbald's sister, Æthelburg, established a good relationship between Kent and Northumbria which appears to have continued into Oswald's reign. When Æthelburg fled to Kent on Edwin's death in about 633, she sent her childrento Francia for safety, fearing the intrigues of both Eadbald and Oswald. The Kentish royal line made several strong diplomatic marriages over the succeeding years, including the marriage of Eanflæd,Eadbald's niece, to Oswiu, and of Eorcenberht to Seaxburh, daughter of King Anna of East Anglia.

Eadbald died in 640, and was succeeded by Eorcenberht. Eormenred may have been his oldest son, but if he reigned at all it was only as a junior king.

Heeft u aanvullingen, correcties of vragen met betrekking tot Eadbald van Kent, koning?
De auteur van deze publicatie hoort het graag van u!

Tijdbalk Eadbald van Kent, koning

Klik op de namen voor meer informatie. Gebruikte symbolen:  grootouders    ouders    broers/zussen    kinderen