Coen-Van Impe » Edward II van Engeland (1284-1327)

Persoonlijke gegevens Edward II van Engeland 

• Hij is geboren op 25 april 1284 in Caernarvon.
• Hij is overleden op 22 september 1327 in Berkeley Castle, hij was toen 43 jaar oud.
• Hij is begraven in Gloucester.
• Een kind van Eduard I Longshanks van Engeland en Eleonora van Castilië

Gezin van Edward II van Engeland

Hij is getrouwd met Isabella van Frankrijk.

Zij zijn getrouwd in het jaar 1308, hij was toen 23 jaar oud.

Kind(eren):

1. Edward III van Engeland  1312-1377
2. Eleonora van Engeland  1318-1355

Notities over Edward II van Engeland

Name: King Edward II

Father: Edward I

Mother: Eleanor of Castile

Born: April 25, 1284 at Caernarvon, Wales

Ascended to the throne: July 8, 1307 aged 23 years

Crowned: February 25, 1308 at Westminster Abbey

Married: Isabella, Daughter of Philip IV of France

Children: Two sons and two daughters

Died: September 21, 1327 at Berkeley Castle (murdered), aged 43 years, 4 months, and 25 days

Buried at: Gloucester

 

King of England from 1307, son of Edward I. Born at Caernarfon Castle, he was created the first Prince of Wales in 1301. Incompetent and frivolous, and unduly influenced by his favourite, Piers Gaveston, Edward struggled throughout his reign with discontented barons, who attempted to restrict his power through the Ordinances of 1311. His invasion of Scotland in 1314 to suppress revolt resulted in defeat at Bannockburn. When he fell under the influence of a new favourite, Hugh le Despenser, he was deposed in 1327 by his wife Isabella (1292–1358), daughter of Philip IV of France, and her lover Roger de Mortimer, and murdered in Berkeley Castle, Gloucestershire. He was succeeded by his son, Edward III.

 

 

 

Eduard II van Carnarvon (Engels: Edward, Caernarfon (Wales), 25 april 1284[1] – Berkeley Castle (Gloucestershire), 21 september 1327) was koning van Engeland van 1307 tot 1327. Hij was de vierde zoon van Eduard I en Eleonora van Castilië. Hij werd troonopvolger ten gevolge van het overlijden van zijn oudere broers.

 

Eduard zou huwen met Filippina van Vlaanderen, de dochter van Gwijde van Dampierre, de graaf van Vlaanderen die steun zocht bij de Engelsen tegen zijn leenheer, de Franse koning Filips IV. Dat kwamen Gwijde en Eduards vader in 1294 te Lier overeen.[2] De Franse koning verhinderde dit huwelijk door Gwijde en zijn dochter naar Frankrijk uit te nodigen en ze dan beiden gevangen te zetten.[3] Gwijde werd na bemiddeling van onder meer paus Bonifatius VIII vrijgelaten in 1295, terwijl zijn dochter Filippina in het Louvre opgesloten bleef en er overleed in 1306.

 

In 1308 trouwde Eduard met Isabella, de dochter van de Franse koning Filips IV.[4] Het huwelijk zou geen succes worden. Eduard verwaarloosde zijn vrouw en er gingen geruchten dat hij homoseksueel zou zijn, aangezien hij het gezelschap van mannen prefereerde, waaronder de Franse edelman Piers Gaveston, Roger d'Amory en Hugh le Despenser. Niettemin kwamen uit het huwelijk met Isabella vier kinderen voort: twee zoons, Eduard[5] en Jan,[6] en twee dochters, Eleonora[7] en Johanna, die de vrouw zou worden van David II van Schotland.[8]

 

Eduard was geen sterk bestuurder en had een voorliefde voor vermaak. De strijd met de Schotten die zijn vader had ingezet, liet hij versloffen. Door zijn kennelijke gebrek aan zelfvertrouwen liet hij het bestuur liever aan anderen over. Al tijdens het koningschap van zijn vader stond hij onder invloed van Gaveston, die -onder druk van de adel- door de koning werd verbannen.

 

Na de dood van Eduard I haalde hij zijn vriend Gaveston echter terug en maakte hem graaf van Cornwall. Gaveston trad ook op als regent als Eduard in het buitenland was. De baronnen protesteerden hiertegen en het lukte hen uiteindelijk Piers Gaveston opnieuw te verdrijven en in 1312 werd hij vermoord.

 

Eduard werd vervolgens gedwongen toezicht op het bestuur toe te staan via een regeringsraad van 21 baronnen, de "Lords Ordainers". Tijdens het geruzie met de baronnen wist Robert I van Schotland (the Bruce) Schotland grotendeels te heroveren. Dit ging ook Eduard te ver. In juni 1314 trok hij met een groot leger naar het noorden, maar werd verpletterend verslagen in de slag om Bannockburn, waarna Robert wraak nam op de daden van Eduard en zijn vader door het noorden van Engeland te verwoesten.

 

Daarna liet Eduard het bestuur opnieuw over aan zijn gunsteling Hugh Despenser. Ook dit was reden voor de baronnen om in opstand te komen. Ook Despenser en zijn familie werden verbannen. In 1322 haalde hij de familie echter terug uit ballingschap en ging de strijd aan met de baronnen. De jaren daarop werd Engeland in feite geregeerd door de Despensers.

Graftombe van Eduard II

 

In 1325 kwam ook de koningin in actie. Na een kort verblijf in Frankrijk wilde zij niet terugkeren als haar man de Despensers aan de macht zou laten. Samen met haar zoon en een van de verbannen baronnen, Roger Mortimer, keerde zij terug, vastbesloten de Despensers te verdrijven. Eduards volgelingen verlieten hem en hij vluchtte naar het westen. Zijn vrouw volgde hem en liet Hugh le Despenser endiens zoon ter dood brengen. In november werd Eduard gevangengenomen. In januari 1327 werd hij op beschuldiging van incompetentie en allerlei wangedrag gedwongen af te treden ten gunste van zijn 14-jarige zoon Eduard III, waarbij de feitelijke macht werd uitgeoefend door zijn vrouw Isabella en haar geliefde Roger Mortimer. Eduard II werd vermoord in september van hetzelfde jaar in Berkeley Castle. Hij werd anaal gespietst met een gloeiende pook, in een kennelijke poging hem als homoseksueel te kijk te zetten. Mortimer en Isabella hebben weinig plezier beleefd aan hun machtsgreep; toen Eduard III in 1330 meerderjarig werd, liet hij Mortimer als verrader terechtstellen; zijn moeder rangeerde hij op een nette manier uit; zij overleed in Hertford in 1358.[9]

 

De Engelse toneelschrijver Christopher Marlowe wijdde een toneelstuk aan Eduard II.

Noten

 

? Florentii Wigornensis Monachi Chronicon, Continuatio, p. 232.

? Annales de Wigornia, p. 529, A. Molinier - E. Molinier (edd.),Chronique normande du XIV siècle, Parijs, 1882, p. 1.

? D. Nicholas, Medieval Flanders, Londen - New York, 1992, pp. 187-188.

? Annales Londonienses, p. 152, RHGF XX, Continuatio Chronici Guillelmi de Nangiaco, p. 597.

? RHGF XX, Continuatio Chronici Guillelmi de Nangiaco, p. 607.

? Froissart, Tome I, Livre 1, 2, p. 10.

? Kronijk van Arent toe Bocop (Codex Diplomaticus Neerlandicus, Second Series), V, Utrecht, 1860, p. 192.

? W. Goodall (ed.), Joannis de Fordun Scotichronicon cum Supplementis et Continuatione Walteri Boweri, II, Edinburgh, 1759, p. 291 (Lib. XIII, Cap. XIV).

? S. Luce (ed.), Chroniques de J. Froissart, Parijs, 1869, Tome I, Livre 1, 8, pp. 20-21.

 

Referenties & verder lezen

 

C. Cawley, ENGLAND, KINGS 1066-1603, fmg.ac (2006-2012).

J.R. Maddicott, art. Eduard II., König von England (1284-1327), in Lexikon des Mittelalters III (1986), coll. 1587-1588.

Heeft u aanvullingen, correcties of vragen met betrekking tot Edward II van Engeland?
De auteur van deze publicatie hoort het graag van u!

Tijdbalk Edward II van Engeland

Klik op de namen voor meer informatie. Gebruikte symbolen:  grootouders    ouders    broers/zussen    kinderen