Er ist verheiratet mit Arijna van der Pot.
Sie haben geheiratet.
Kind(er):
http://www.dbnl.org/tekst/_jaa002183401_01/_jaa002183401_01_0002.htm (Digitale bibliotheek voor de Nederlandse Letteren)
Levensbericht van Nicolaas Jan Agatho Christiaan Hoffmann
Niet zonder vernieuwde aandoening, M.H., zet ik mijne treurige taak voort, daar ik U het overlijden berigten moet van een' man, aan wien ik, sedert meer dan dertig jaren, door vriendschapverbondenwas. Ik bedoel den Heer Mr. Nicolaas Jan Agatho Christiaan Hoffmann, Lid der Staten van Holland en Wethouder van Rotterdam, en sedert het jaar 1828 medelid onzer Maatschappij. Dezewaardige man, die op den 5 van Slagtmaand des vorigen jaars, in den ouderdom van ruim 55 jaren, voor de hevigheid eener kortstondige ziekte bezweek, werd op den 17 van Hooimaand des jaars 1778te Zutphen geboren, waar zijn vader Bernard Hoffmann het predikambt onder de Hervormden bekleedde. Naauwelijks drie jaren oud zijnde, had hij het ongeluk van dezen waardigen verzorger enleidsman zijner jeugd, die inmiddels, terbekleeding van dezelfde waardigheid, met de zijnen van Zutphen naar Middelburg verhuisd was, door den dood te verliezen. Dit verlies echter werd, zooveel mogelijk, voor hem vergoed door de zorg zijner godvruchtige en verstandige moeder, met name Geertruida Anna Elisabeth Bruistens, en het voorregt, 't welk hem te beurt viel, van in onshooggeacht medelid, den Hoogleeraar van der Palm, sedert het jaar 1788te Middelburg gevestigd en door vriendschap aan zijne moeder verbonden, eenen man te vinden, die met vaderlijkezorgvuldigheid over zijne vorming waakte. Gaarne voldeed hij daarom ook aan het verlangen zijner moeder, dat hij, toen de Heer van der Palm, in den jare 1796, ter aanvaarding van het ambt vanHoogleeraar der Oostersche talen, naar Leiden vertrok, met verlating der Hoogeschool van Utrecht, waar hij zijne letteroefeningen reeds met vrucht had aangevangen, mede naar die dereerstgenoemde stad zou overgaan. Hier mogt ik, in het volgende jaar bij dezelve geplaatst, hem niet slechts onder mijne trouwste hoorders tellen, maar ook, door gemeenzamen omgang, bij geringverschil van leeftijd, eene vriendschap tusschen ons zien geboren worden, welke tot zijnen dood bleef stand houden. Zijn eerste voornemen was, zich ter waardige vervulling van den post vanEvangeliedienaar voor te bereiden; dan gewigtige redenen noopten hem later, dit voornemen te laten varen, en zich aan de beoefening der Regtsgeleerdheid toe te wijden. In den jare 1801, na deopenbare verdediging van zijn Academisch proefschrift, met lof tot Doctor in de Regten bevorderd, zette hij zich eerlang tot oefening der Regtsgeleerde praktijk te Rotterdam neder. Zijne kunde,regtschapenheid, de beschaafdheid en innemende bevalligheid van zijne zeden en zijnen omgang, de vlugheid van bevatting en schranderheid en levendigheid van geest, welke hij in zijne gesprekkenen de behandeling van zaken ten toon spreidde, dit een en ander was, onder medewerking van gunstige omstandigheden, oorzaak, dat hij, binnen weinige jaren, eene uitgebreide praktijk verkreeg,en het vertrouwen van zijne stadgenooten in eene hoogemate won. Op den negenden van Sprokkelmaand des jaars 1807, trad hij in het huwelijk met Jonkvrouwe A. van der Pot, tot een der deftigsteen aanzienlijkste geslachten van Rotterdam behoorende; een huwelijk, dat, in den volsten zin, gelukkig mogt heeten, en met een talrijk en bloeijend kroost gezegend werd. Gelijk hij, alsRegtsgeleerde, zich niet enkel door bekwaamheid en eerlijkheid, maar ook door welwillendheid en edelmoedigheid onderscheidde, zoo spoorde die welwillendheid enzijne belangelooze zucht omnuttigte zijn, hem insgelijks aan, om elke betrekking, waarin hij begreep, hetzij der Christelijke kerk, hetzij der burgermaatschappij van eenige dienst te kunnen zijn, gewillig op zich te nemen, endoor de getrouwe en ijverige vervulling der daaraan verbondene pligten zoo veel nut te stichten, als in zijn vermogen was. Het was ook voornamelijk dat zelfde beginsel, 't welk hem dreef, omzich, in den jare 1824, zijne benoeming tot Wethouder der stad te laten welgevallen; in welke waardigheid hij hare belangen, tot aan zijnen dood, met even onvermoeiden, als wijselijk bestuurdenijver behartigde. Het zal U derhalve geenszins bevreemden, M.H., dat Hoffmann, te midden der bezigheden eener drukke praktijk, in zoo vele andere betrekkingen werkzaam, en bovendien vader vaneen talrijk kroost, over welks verstandelijke en zedelijke vorming hij onophoudelijk met de teederste en gemoedelijkste zorgvuldigheid waakte, geene gelegenheid kon vinden tot gezette enaanhoudende letteroefeningen, veelmin om,door de uitgave van grootere of kleinere schriften, zich in de geleerde wereld naam te verwerven. Hij was nogtans een vurig voorstander van letteren enwetenschappen, betoondevoor hare beoefenaars steeds eene groote hoogachting, zocht haren bloei, zoo veel in hem was, te bevorderen, was zelve, buiten de kundigheden, tot zijnen standbehoorende, met velerlei kennis toegerust, en kende geene aangenamer uitspanning,dan dezelve, het zij door lezen, het zij door den omgang met geleerden, uit te breiden. De beoefening derfraaije letteren had voor hem veel bekoorlijks, en in de waardering van hare voortbrengselen leide hij een scherp oordeel, kieschen smaak en levendig gevoel voor het schoone aan den dag.Bovenal nam hij den roem der Vaderlandsche letterkunde zeer ter harte, en verdiende derhalve volkomen lid te zijn van eene Maatschappij, welke deszelfs uitbreiding zich tot hoofddoel stelt.
Uit het gezegde kan U reeds genoeg blijken, M.H., dat de verstandelijke, en vooral de zedelijke waarde van Hoffmann hoog verdient geschat te worden. Hij bezat, in der daad, een beminnelijk entevens achtenswaardig karakter. Goedwilligheid, menschenliefde en zucht om nuttig te zijn, maakten daarvan de hoofdtrekken uit. Norschheid en stroefheid waren hem vreemd; maar, waar het pasgaf, leide hij eene groote mate van ernst aan den dag. Blijmoedig en opgeruimd van aard, verspreidde hijvreugde over den huiselijken en gezelligen kring. Zijne vrienden ontving hij steeds metgulheid en hartelijkheid, en beijverde zich op alle wijze, om hun te toonen, hoe lief en welkom zij hem waren. Zijne godsdienstige denkwijze was, schoon van dweepzucht verre verwijderd, echterhoog ernstig; de waarheden van het Christendom, volgens de leer der Hervormde kerk, erkende en omhelsde hij met geheel zijn hart, en zocht die anderen en vooral zijnen huisgenooten en kinderenin te prenten, terwijl voorts zijn Christelijke wandel de onbedriegelijke waarborg was van de opregtheid van zijn geloof. Doch ik moet, mijns ondanks, scheiden van eenen man, wiensnagedachtenis mij en zijnen vrienden steeds dierbaar, en bij zijne medeburgers en vooral bij zijne echtgenoote en kinderen, die in hem den liefderijksten man, den besten vader verloren, en allede zijnen bestendig in zegening zal blijven.
Nicolaas Jan Agatho Christiaan Hoffman | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Arijna van der Pot | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Toegevoegd door een Smart Match te bevestigen
Stamboom op MyHeritage.com
Familiesite: Crielaard Web Site
Stamboom: Adriaen Criellaert