Er ist verheiratet mit Hadewig van Limburg.
Sie haben geheiratet
Kind(er):
zie De Nederlandse Leeuw 1970 jaargang 87
Hij wordt op 1 apnil 1356 genoemd met drie neven (oomzeggers): Gerrit, Dirk en Hendrik van Hackfort (Nijhoff: Gedenkwaardigheden, a.v., 2e deel nr. 75 pag 85; Arnhem 1833). Uit de oorkonde blijkt, dat Willem heer van Sinderen was, zij het tegen de zin van de Gelderse hertog. Hierin ligt dus de aanduiding van een confllict tussen Willem en zijn leenheer; voorlopig kunnen wij derhalve cloncluderen, dat Derk's voorganger als bezitter van het kasteel c.a. Willem van Sinderen was. Aangezien Willem chronologisch gezien een generatie verder terug ligt dan Derk, doen deze twee argumenten (bezit van Sinderen en chronologie) ons aannemen, dat hier sprake is van een vader-zoon relatie. Daarbij komt nog als derde, dat Willem van Sinderen op 15 april 1360 voorkomt samen met zijn vrouw Hadewig van Limburg (ibidem, nr. 96 pag. 148), en aan deze Hadewig heeft dan Derk's oudste dochter - dus Hadewig's kleindochter - haar gelijkluidende voornaam te danken.
Hoewel de beide genoemde aanduidingen uit 1356 en 1360 de enige zijn, waar Willem met name wordt genoemd, kan van zijn moeilijkheden met de Gelerse hertog heel wat worden achterhaald. De aanleiding ertoe is evenwel niet langs directe weg te constateren; een omschrijving er van ontbreekt, maar zij zullen wel moeten worden gezocht in de sinds 1350-1353 woedende machtsstrijd tussen hertog Eduard en zijn broer Reinald III, waarbij Eduard de overhand kreeg, zijn broer gevangen zette, en op 25 mei 1361 de hertogelijke nacht overnam.
Aangezien de moeilijkheden van Willem van Sinderen zich ook in die tijd afspeelden, en omdat bij een strijd om de macht kan worden verwacht dat zich zonder de Gelderse leenmannen facties gaan manifesteren, zullen we wel op de goede weg zijn, als we vermoeden, dat Willem de partij van Reinald III steunde. Daarentegen zullen zijn oomzeggers Gerrit, Dirk en Hendrik van Hackfort aanhangers van Eduard zijn geweest.
0p deze manier is te verklaren dat Willem's leenbezit, met name het kasteel Sinderen en toebehoren, in 1356 door hertog Eduard aan Gerrit van Hackfort in leen is overgedragen. Daarmee was het geharrewar evenwel niet afgelopen, want Willem mocht dan van zijn leen vervallen zijn verklaard, hij had toen het kasteel nog in handen: "Ende mede wert sake, dat onse lieue here voirscr. Willem van Sinderen, onse oeme, dat voirscr. huys te Sinderen met recht wedergheuen soude, soe sullen wijt onsen here lieueren in syne hant, mar hij sal ons te voeren besceits (= naar billijkheid) helpen van alsulken saken, als onse moeder ende wij te seggen en te vorderen hebben mit recht op Wilhelm onsen oeme voirscr. ende op sijn goet".
Enige jaren later evenwel, in het reeds vermelde jaar 1360, blijkt Willem hat kasteel kwijt te zijn. Hij legde zich daar echter niet bij neer, want op 15 april van dat jaar sloot hij in gezelschap van zijn vrouw een bondgenootschap met de heer van Bronchorst. Hij beloofde daarbij, met het huis Sinderen, als hij het weer in handen zou krijgen, niets te doen zonder overleg met de heer van Bronchorst en diens broers: "wanneer dat wy up onse hues to Zinderen comen ende et in onser hant is, dat wy dan mit onsen vorscreuen huse to Zinderen nyet doen en solen, dan by rade des heren van Bronchorst ende alle zynre ghebrodere, ende voertmeer onse kinde, de wy nu hebben ende de ons noch worden moghen, dat wy de beraden (= uithuwelijken) solen nae rade des heren van Bronchorst ende zynre ghebrodere".
Al had Willem op dat moment het slot Sinderen verloren, zijn rechten er op was hij niet geheel kwijt, want er was nog een proces gaande: op 24 juni 1360 wend hij door de hertogelijke leenrechter vervallen verklaard van al zijn lenen, die hij van hertog Reinald III hield, met uitzondering van het huis Sinderen "daer hi noch in deghedinghen af stonde" (di: waar omtrent zijn geding nog gaande was (ibidem, nr. 97 pag. 149). Het proces om Sinderen verloor hij evenwel, want op 29 januari 1362 gaf hertog Eduard het huis aan de stad Zutphen om af te breken (W.E. Smelt: Het oud-archief van de gemeente Zutphen, Utrecht 1941, regest nr. 193 inv.nr. 743).
Daarmee was de rol van Willem van Sinderen uitgespeeld, en het is dan ook geen wonder, dat we hem daarna oorkondelijk vrijwel niet meer tegenkomen. Pas doordat Eduard na diens dood weer werd opgevolgd door zijn afgezette broer Reinald III zal de situatie voor zijn nageslacht gemakkelijker zijn geworden en zo is het verklaarbaar, dat Willem's zoon een goede verstandhouding had met Reinald III's opvolger Willem I, zodat Derk verscheidene keren als diens getuige optrad bij verzegelingen en ook weer hersteld bleek in het bezit van Sinderen. Willem zelf heeft Gelre de rug toegekeerd en werd richter te Zalk, waar hij op 30 mei 1386 als zodanig wordt vermeld (J. Don: De archieven der gemeente Kampen, Kampen 1966, 2e deel regest nr. 35).
Uit de vorenstaande letterlijke citaten uit 1356 en 1360 volgen ook enkele genealogische details. Zo blijkt Willem bewijsbaar een zuster te hebben gehad, wier voornaam evenwel onbeken blijft (de gebroeders van Hackfort noemen Willem immers hun oom, en dit oomschap is uitdrukkelijk herkomstig van de moeder der gebroeders). Zij was getrouwd met Jacob van Hackfort. Verder is onomstotelijk zeker, dat Willem tenminste twee kinderen gehad heeft ("onse kinde de wy nu hebben", dus in het meervoud) en dat er een nauwe band met Van Bronchorst bestond. Dit laatste niet alleen door het bondgenootschap in 1360, maar veeleer op grond van bloedverwantschap, zoals blijkt uit de bepaling dat de Van Bronchorsten de kinderen van Willem zullen uithuwelijken (en hier zien we een vierde argument, dat Catharina en Derk van Sinderen zijn kinderen waren). Deze bloedverwantschap zal ook de basis voor het bondgenootschap zijn geweest.
Die angezeigten Daten haben keine Quellen.