Er ist verheiratet mit Bertha van Este.
Sie haben geheiratet
Kind(er):
Ulric Manfred II (Italiaans: Olderico Manfredi II; 975 x 992 29 oktober 1033 of 1034) of Manfred Ulric (Manfredo Udalrico) was de graaf van Turijn en markies van Susa in het begin van de 11e eeuw. Hij was de laatste mannelijke markgraaf uit de Arduinid dynastie. Ulric Manfred's dochter, Adelaide, erfde de meerderheid van zijn eigendom. Door huwelijk aan Adelaide (c.1045), Otto van Savoy, werd een jongere zoon van Telling Humbert I van Savoye margrave van Turijn. Hun nakomelingen zouden later bestaan uit het Huis van Savoye, die regeerde Sardinië en Italië.
Geboren in Turijn, Ulric Manfred was de zoon van Manfred I en Prangarda (dochter van Adalbert Atto van Canossa). Ulric Manfred erfde een enorme mars gericht op Turijn (1000), die was gemaakt van het land van zijn voorvader Arduin Glaber. Een keizerlijk diploma, gedateerd op 31 juli 1001, vermeldt dat keizer Otto III voor zijn trouwe dienst de bezittingen van Ulric Manfred bevestigde en hem verschillende privileges verleende.
Ulric Manfred, onmiddellijk na zijn opvolging, begon zijn macht ten opzichte van Arduin van de mars van Ivrea aan de ene kant en Hendrik II aan de andere kant te consolideren. In de strijd om de regnum Italicum, kreeg hij een groot deel van het grondgebied ten koste van de mars van Ivrea.
Twee charters uitgegeven door Ulric Manfred en zijn vrouw Bertha (een verkoop aan de priester Sigifred, zoon van Adalgis in 1021 en een donatie aan het klooster van S. Solutore in Turijn in 1031), geven een goede indruk van de steden en provincies die Ulric Manfred gecontroleerd, waaronder: Turijn, Ivrea, Albenga, Ventimiglia, Auriate, Tortona, en Vercelli. In alle oorlogen tussen Arduin en Henry, Ulric Manfred voorzichtig vermeden elke confrontatie met de twee leiders en geleidelijk uitgebreid zijn grondgebied met wapens (hij was in oorlog met de markaraat van Toscane, Bonifatius III, in 1016) en door het vergroten van zijn gezag binnen zijn juiste domeinen. In 1024, na de dood van Hendrik II, verzette hij zich tegen de verkiezing van Conrad II en in plaats daarvan nodigde hij Willem V van Aquitaine uit om de Italiaanse troon te nemen, maar het mocht niet baten.
Ulric Manfred had een paleis in Turijn, maar net als vele andere middeleeuwse heren, leefde hij een rondreizend leven. Hij verhuisde van kasteel naar kasteel om zijn controle te behouden en het beheer van zijn gebruikskamers uit te voeren. Er wordt vaak gezegd dat Ulric Manfred's dochter Adelaide turijn verlaten als een hoofdstad en begon permanent te verblijven in Susa. Dit is onjuist. Adelaide is veel vaker gedocumenteerd in het margraviale paleis in Turijn dan ergens anders.
Rond 1028, Ulric Manfred, samen met zijn broer, bisschop Alric van Asti, aartsbisschop Aribert van Milaan en bisschop Landulf van Turijn gehandeld om een ketterische beweging die zich had ontwikkeld op Monfortete onderdrukken .
Ulric Manfred gerestaureerd de oude kerk van Santa Maria Maggiore in Susa en Novalesa Abbey. In mei 1028 met zijn vrouw Bertha, Ulric Manfred stichtte het klooster van Santa Maria in Caramagna. Het volgende jaar, in juli 1029, samen met zijn vrouw, Bertha, en zijn broer, bisschop Alric van Asti, Ulric Manfred stichtte de Benedictijnse abdij in van S. Giusto in Susa, die de relikwieën van Saint Justus van Novalesagehuisvest . De kerk van de abdij van San Giusto is nu de Kathedraal van Susa.
Ulric Manfred versterkte de dorpen Exilles en Bardonecchia.
Hij stierf in 1033 of 1034 en werd begraven in de kathedraal van Turijn.
Ulric Manfred trouwde met Bertha uiterlijk in 1014 (dat jaar bevestigde keizer Hendrik II hun gezamenlijke donatie aan de abdij van Fruttuaria).
Met Bertha had Ulric Manfred drie dochters:
Adelaide, zijn erfgenaam
Immilla Immilla
Bertha
Ullric Meginfred di Torino & Susa | ||||||||||||||||||||||||||||||||||
Bertha van Este | ||||||||||||||||||||||||||||||||||
Die angezeigten Daten haben keine Quellen.