Er ist verheiratet mit Klaske Das.
Sie haben geheiratet im Jahr 1951, er war 29 Jahre alt.
Kind(er):
Pa was de oudste in een gezin van acht kinderen, zeven jongens en een meisje: Jan (mijn Pa), Jantje, Albert, Henk, Klaas, Fokko of Frank, Ger, Henk of Henkie. Hij was de grote broer in een groot gezin waarin je bijna kon spreken van armoede,zeker als je de welvaart hebt die wij nu meemaken. Ze woonden een hele tijd in de Lindenlaan, Plan Oost zoals de Groningers zeiden.
De vader van Pa, mijn Opa Koster, had diverse beroepen, verdiende weinig en moeder, mijn Oma Koster, zorgde, sloofde(?) in het gezin. Hoe heeft dat hem gevormd? In elk geval stonden aan de Lindenlaan kerk en geloof centraal.
Gelukkig kon hij een Mulo-opleiding doen en dat was al heel wat in die tijd. In de oorlog dook hij onder om niet aan het werk gezet te worden in Duitsland. Hij gebruikte in die onderduiktijd als bijnaam de naam Koos. In 1945 vertrok hij naar Indië.Vechten voor volk en vaderland of wellicht een beetje vluchten voor de misère in eigen land? Daar in dat verre Indië kreeg hij al gauw de bijnaam "de dominee" omdat hij kerkdiensten organiseerde en ging leiden. Hoe deze periode zijn verdere leven getekend heeft weten we niet goed: oorlogservaringen leg je nu eenmaal niet gauw op de koffietafel. Wel herinneren wij ons allerlei Maleise uitspraken van Pa die hij te pas en onpas gebruikte: saja pnoe (ik heb genoeg), mata sappi (spiegelei, letterlijk: koeienoog).
In 1951 trouwde hij met Carry Das. De familie Das was in veel opzichten een tegenpool van de familie Koster: veel meiden, maar 2 jongens; veel gepraat, een druk gezin, wat extroverter dan de Kosters.
Jan en Carry kregen twee kinderen van de Heer: Koos en Jelly. Pa had een aantal functies bij het postdistrict Groningen. Ook was hij erg actief in de kerk: vele jaren ouderling, preeklezer, scriba, veel van huis. Soms misten we hem wel als kinderen. Zijn geloof kwam, in tegenstelling tot toen hij ouder werd, wel eens wat beredeneerd over, maar respect was er voor zijn inzet.
Mammie / Carry werd ziek! Een slag voor het gezin. De slopende kanker brak haar in een aantal jaren af. Maar wat kon ze eenvoudig getuigen van haar geloof in ziekenhuizen en daarbuiten. Kinderlijk geloven, dat betekent: "luister naar je moeder", dacht ik wel eens! Ik denk ook wel eens dat pa's geloofsleven in die tijd daardoor ook meer gevormd is, dieper is geworden, emotioneler, minder beredeneerd misschien? Mammie / Carry overleed in 1975. Een huwelijk van bijna 25 jaar werd door God hier op aarde verbroken. Pa werd om zo te zeggen een dolende ridder, hij was veel op stap in kerk en wereld, hij evangeliseerde, zocht afleiding, maar kon zijn draai niet echt goed vinden. Zo'n drie jaar lang was hij weduwnaar.
Wat waren we blij toen hij na die drie jaar Ma / Mien leerde kennen. Ze trouwden in 1978 en hij stond aan het begin van een periode van bijna 25 jaar, die God hem gaf en die voor beiden (Pa en Ma) heel gelukkig zouden zijn. Wie had dat kunnen denken: Pa 57 jaar, nog zolang zoveel geluk met vrouw, eigen kinderen en nieuwe kinderen en nieuwe kleinkinderen en zelfs nu een achterkleinkind! Ik denk dat God hem nog boven verwachting gegeven heeft in de tweede helft van zijn volwassen leven. Ma heeft vaak gezegd dat ze met Pa zo'n mooie tijd gehad heeft en dan doelde ze ook op samen een christelijk huwelijk hebben. Wat is het fijn om te horen dat hij ook voor de kinderen en kleinkinderen in Enschede een echte Vader en Opa wilde zijn en was, ook als het ging om het vertrouwen op de Here en zijn getuigen daarover.
Großeltern
Eltern
Geschwister
Kinder
Jan Koster | |||||||||||||||||||||||||||||||||||
1951 | |||||||||||||||||||||||||||||||||||
Klaske Das | |||||||||||||||||||||||||||||||||||
Die angezeigten Daten haben keine Quellen.