Sie ist verheiratet mit Igor Vorst van het Kievse Rijk.
Sie haben geheiratet
Kind(er):
Olga de Heilige | ||||||||||||||||||||||||||||||||||
Igor Vorst van het Kievse Rijk | ||||||||||||||||||||||||||||||||||
Olga (Russisch en Oekraïens: ?????, ook genoemd: Olga Prekrasa (Cyrillisch: ????? ????????), bijnaamd de Heilige (Pskov, ca. 915 - Kiev, 11 juli 969) uit de dynastie der Ruriken, was van 945 tot en met 969[1] grootvorstin van het Kievse Rijk. Volgens de nestorkroniek is ze in 879 geboren, maar dat zou betekenen dat zij haar zoon Svjatoslav I op 65-jarige leeftijd het leven zou hebben geschonken.
Ze was volgens de overlevering in 903 met de toekomstige grootvorst Igor van Kiev getrouwd maar dat is chronologisch bijna onmogelijk. Omdat Olga na Igors dood in 945 als regentes voor haar zoon optrad, wordt ervan uit gegaan dat die na 930 moet zijn geboren. Igor en Olga zullen niet veel eerder zijn getrouwd. Igor werd vermoord door de Drevljanen. Zijn dood werd door Olga gewroken met verschillende veldtochten. Zo zou zij bij Igors grafheuvel 5000 Drevljanen ter dood brengen en bij andere gelegenheden verscheidene leden van dit volk levend verbranden. Ook zou ze de hoofdstad van de Drevljanen, het huidige Korosten in de as leggen. Na de dood van Igor werd zij regentes voor haar zoon Svjatoslav I
Olga was de eerste heerser van het Kievse Rijk die zich tot het christendom liet bekeren. Omstreeks 955 werd ze in Constantinopel gedoopt en kreeg ze de naam Helena, naar de keizerin Helena Lecapena. De ceremonies rondom haar doop, werden minutieus beschreven door keizer Constantijn VII in zijn boek De cerimoniis aulae byzantinae. In 959 vroeg ze keizer Otto I een bisschop te benoemen voor het Kievse Rijk om zo de christianisering te bespoedigen. Omdat echter alleen de paus een bisschop kan benoemen, kreeg haar verzoek geen gevolg. Toch stuurde Otto de monnik Adalbert van Maagdenburg naar het missiegebied. Echter zonder veel succes. Juist in die tijd herwon het heidendom weer aan grote populariteit. Rond 987 hadden Byzantijnse pogingen meer succes.
In 1547 werd ze door de Russisch-orthodoxe kerk heilig verklaard vanwege haar pogingen het christendom in haar rijk te verspreiden. Haar feestdag is op 11 juli. Het lukte haar echter niet haar eigen zoon Svjatoslav te bekeren. Olga's kleinzoon Vladimir maakte van het christendom uiteindelijk de staatsreligie.
[bewerken]Onderscheidingen
Olga en Constantijn VII
Er zijn twee onderscheidingen ingesteld die de naam van Olga dragen. Beide zijn Damesorden, bedoeld voor vrouwen die een bijzondere prestatie hebben geleverd:
Rusland: De Orde van de Heilige Apostelgelijke Vorstin Olga (Russisch: ????? ?????? ???????????????? ??????? ?????)
De orde is in 1914 als militaire orde voor vrouwen ingesteld door Tsaar Nicolaas II en als gevolg van de Russische Revolutie in onbruik geraakt. De orde werd uitgereikt aan vrouwen overeenkomstig hun bijzondere verdiensten jegens de medemens in staatsdienst en voor de maatschappij. In 1988 is de orde als kerkelijke onderscheiding opnieuw ingesteld door patriarch Pimen I, het hoofd van de Russisch-orthodoxe Kerk, ter ere van de herdenking van de 1000-jarige kerstening van de Roes'.
Oekraïne: De Orde van Vorstin Olga (Oekraïens: ????? ??????? ?????)
De orde is ingesteld op 15 augustus 1997 door de president van Oekraïne, Leonid Koetsjma, en wordt toegekend voor bijzondere verdiensten op het gebied van bestuur, cultuur, wetenschap, industrie, de samenleving, liefdadigheid en andere publieke activiteiten.
De onderscheidingen kennen drie klassen: van I (de hoogste) tot III (de laagste). Op 8 juni 2006 is de Oekraïense Orde van Vorstin Olga voor het eerst uitgereikt aan een Nederlandse: voorzitter Beja Kluiters van Stichting Spoetnik ontving de derde klasse.
[bewerken]Externe link
???? ????????. ???? ? ??????? ???? ??????? ????????????? ?? 964 ?. ????? ?????????????? ??????????? ??????? ????????, 1990.
[bewerken]Noten
? Andreas Ranft Der Hoftag in Quedlinburg 973: von den historischen Wurzeln Neuen Europa, hrsg. von A. Ranft, Berlin 2006, S. 45; John von Müller. Universal History. Vol. II. Boston, American Stationers company, 1837, p. 213..