Familienstammbaum De Moet » Hendrik II koning van Engeland (1133-1189)

Persönliche Daten Hendrik II koning van Engeland 

• Er wurde geboren am 5. März 1133 in Le Mans.
• Er ist verstorben am 6. Juli 1189 in Chinon, er war 56 Jahre alt.

  begraven in de abdij Fontevrault

• Ein Kind von Godfried V 'Plantagenet' van Anjou und Mathilde van Engeland

Familie von Hendrik II koning van Engeland

Er ist verheiratet mit Eleonore van Aquitanië.

Sie haben geheiratet am 18. Mai 1152 in Poitiers, er war 19 Jahre alt.

Kind(er):

1. Mathilde van Engeland  1156-1189 
2. Richard I 'Leeuwehart' van Engeland  1157-1199
3. Jan Zonder Land koning van Engeland  1167-1216 

Notizen bei Hendrik II koning van Engeland

Bijgenaamd "Curtmantle" en (vanwege zijn moeder) "Fitz Empress", bezoekt voor de eerste maal Engeland 1142; doet met een huurlingenleger een vergeefse inval 1147; doet in overleg met zijn oudoom koning David I van Schotland die hem tot ridder slaat 1149 nogmaals een vergeefse inval; wordt door zijn vader belast met het bestuur van Normandië 1150, volgt hem na zijn dood op als graaf van Anjou, Touraine en Maine 1151 en verwerft door zijn huwelijk Aquitanië 1152; doet nogmaals een vergeefse inval in Engeland, maar breikt dan via onderhandelingen in Winchester november 1153 overeenstemming met koning Stephen die hem adopteert als zoon en erfgenaam (kort voor) Kerstmis 1153; wordt na diens dood (25 oktober 1154) zodoende ook gekroond tot koning van Engeland, Westminster Abbey 19 december 1154, waardoor zijn (onderling zeer verschillende) gebieden zich nu uitstrekken van Schotland tot de Pyreneeën (intituleert: rex Angliae, dux Normandië et Aquitaniae et comes Andegaviae); herstelt in enkele jaren tijds de orde in Engeland; hervat daar de administratieve, juridische en financiële organisatie van zijn grootvader en breidt deze nog aanzienlijk uit, wat ten aanzien van de Kerk echter leidt tot een bitter conflict met Thomas Beckett; brengt via diplomatieke druk op de jonge Schotse koning Malcolm IV Cumberland, Westmorland en Northumbria terug onder de Britse kroon 1157; onderneemt tochten in Wales ter erkenning van zijn overlordship 1157, 1163 en 1165; onderwerpt Bretagne 1166; reist gedurende zijn gehele regering onafgebroken door al zijn gebieden; noemt zich na de verovering van een belangrijk deel van Ierland (1171-1172) ook heer van Ierland; doet zich (op grond van aanspraken van zijn gemalin) erkennen als suzerein van Toulouse Limoges in februari 1173; voorts van Schotland 1174; heeft naarmate zijn zoons groter worden en hij hun apaneges geeft (waarbij zij zich onderling vaak tekort gedaan voelen, zich trouwens niet werkelijk aan hem willen onderschikken en daarbij door hun moeder en/of de Franse koning als opperleenheer van Frankrijk gelegen gebieden opgestookt worden) steeds te strijden (1173-1174, 1183 en 1189) totdat ook zijn laatste zoon hem verraadt, hij de moed opgeeft en na enkele maanden overleden.
Hendrik II Curtmantle (5 maart 1133 – 6 juli 1189) was koning van Engeland van 1154 tot 1189. Hij was een zoon van Godfried Plantagenet, graaf van Anjou, en Mathilde, de dochter van Hendrik I van Engeland. Zijn bijnaam had hij te danken aan de praktische korte mantels die hij gewoonlijk droeg.
Hendrik was de eerste koning uit het Huis Plantagenet. De benaming voor dit geslacht is echter pas later in gebruik gekomen. Planta genesta is de Latijnse naam voor brem en was de bijnaam van Hendriks vader, die de gewoonte had een bremtakje op zijn hoed te dragen.
In 1150 werd Hendrik hertog van Normandië en in 1151 graaf van Anjou. Door zijn huwelijk met Eleonora van Aquitanië verkreeg hij in 1152 bovendien heel Zuidwest-Frankrijk.
In 1153 trok hij naar Engeland om daar zijn rechten op de troon te doen gelden. Op 19 december 1154 werd hij tot koning gekroond als opvolger van koning Stefanus.
Hij maakte een eind aan de onder Stephen ontstane 'Anarchie' (een periode van burgeroorlog) Hij hervormde het bestuur en de rechtspraak, waarbij hij aansloot bij de politiek van Hendrik I.
Als gevolg van de invoering van de common law nam de invloed van de kerkelijke rechtspraak af. In de Constituties van Clarendon was de verhouding tussen kerk en staat vastgelegd. Een cruciale rol in het hierna volgende conflict werd gespeeld door Thomas Becket, een vriend en vertrouweling van de koning en door hem zelf in 1162 aangesteld als aartsbisschop van Canterbury, juist met de bedoeling om conflicten te vermijden. Eenmaal in dienst van de kerk veranderde Becket zijn houding. Er ontstond onenigheid over de vraag of geestelijken die een seculiere overtreding begingen, behalve door een kerkelijke rechtbank, óók door een seculier hof dienden te worden berecht. De kerk en de staat kwamen hierbij rechtstreeks in botsing. Becket verliet Engeland in 1164 om in het buitenland steun te verwerven bij de paus en de Franse koning. Pas in 1170 kwam er in Normandië een verzoening tot stand en Becket keerde terug naar Engeland. Al snel ontstond er echter een nieuw conflict, deze keer rond de excommunicatie van enkele bisschoppen die Becket bij het eerste conflict niet gesteund hadden. In een woedende uitval sprak Hendrik de woorden: 'Wie ontdoet mij van deze lastige priester?' Vier ridders vatten de uitspraak van de koning letterlijk op, reisden ijlings af naar Canterbury en vermoordden Thomas Becket in de kathedraal op 29 december 1170.
Tussen 1170 en 1173 veroverde Hendrik een groot deel van Ierland. Hij had de bedoeling om zijn zoon Jan daar koning te maken, maar zover is het niet gekomen. Ook voerde hij oorlog tegen de Franse koningen Lodewijk VII en Filips II Augustus.
Zijn zoons, die hij eerst uit eigenbelang machtsposities in Frankrijk en Engeland had gegeven, waarbij hij zelf in feite de macht in handen wilde houden, kwamen na 1173 tegen hem in opstand. Zij werden hierbij gesteund door de Fransen en door hun moeder, met wie Hendrik had gebroken en die hij vrijwel het grootste deel van hun huwelijk in een kasteel had opgesloten. Bij bijzondere feestdagen mocht zij vooral aan het eind van Hendrik's leven aanwezig zijn. Een andere reden dan eigenbelang dat hij zijn zoons grote gebieden had gegeven (Richard werd hertog van Aquitanië, Geoffrey hertog van Bretagne, Jan kreeg heel weinig (Jan Zonder Land), was dat hij zou hebben beseft dat de verschillende gebieden (Engeland en grote delen van Frankrijk) niet tot één rijk samengesmeed konden worden. De (economische) belangen waren te verschillend en er was de voortdurende druk van het opkomende Frankrijk, onder een zeer kundige en listige Philips II Augustus.
De dood van de beoogde troonopvolger (zijn zoon Hendrik) in 1183, na een opstand tegen zijn vader, werd gevolgd door de dood van zijn derde zoon Geoffrey, die in 1186 door een paard werd doodgetrapt bij een toernooi. Zijn tweede zoon, Richard (Leeuwenhart), versloeg Hendrik op 4 juli 1189. Na het verraad van zijn favoriete zoon Jan zonder Land, gaf hij de strijd op. Op 7 juli stierf hij in het kasteel Chinon en werd begraven in de abdij van Fontevrault, bij Chinon en Saumur in de Anjou.

Haben Sie Ergänzungen, Korrekturen oder Fragen im Zusammenhang mit Hendrik II koning van Engeland?
Der Autor dieser Publikation würde gerne von Ihnen hören!

Zeitbalken Hendrik II koning van Engeland

Klicken Sie auf den Namen für weitere Informationen. Verwendete Symbole:  Großeltern    Eltern    Geschwister    Kinder