Familienstammbaum Bus-vanden Elsen » Otto Randolph van der Groen (1940-1979)

Persönliche Daten Otto Randolph van der Groen 

• Er wurde geboren am 16. November 1940 in Bandoeng, Nederlands Indië.
• Er ist verstorben am 14. Mai 1979 in Solano County, California, Verenigde Staten, er war 38 Jahre alt.
• Ein Kind von Edgar F. (Eddy) van der Groen und Adelheid Fortuna (Ieke) Blondeel Timmerman

Familie von Otto Randolph van der Groen

(1) Er hat eine Beziehung mit (Nicht öffentlich).

Kind(er):

1. (Nicht öffentlich)
2. (Nicht öffentlich)

(2) Er hat eine Beziehung mit (Nicht öffentlich).

Kind(er):

1. (Nicht öffentlich)
2. Temujin Tai van der Groen  1975-1994

Notizen bei Otto Randolph van der Groen

In 1956 emigreerden zijn ouders vanuit Nederland naar de USA. Otje had weinig zin om mee te gaan en meldde zich bij het vreemdelingenlegioen. Een paar dagen voor vertrek werd hij door zijn vader met de scooter opgehaald in Parijs. Omdat hij nog minderjarig was kon zijn "contract" met het legioen worden ontbonden. In Amerika kon de jonge Otje zijn draai maar moeilijk vinden. Op advies van de dominee ging hij toen hij 18 was in het leger. Hij werd o.a. gestationneerd in Korea waar hij zijn vrouw Kyoko leerde kennen en later deed hij ook een tour naar Duistland. Ot klom op tot korporaal en sergeant. Na een vechtpartij werd hij weer korporaal. Uiteindelijk slaagde hij erin officier te worden en in 1976 werd hij Commandant van de C Company 3rd battalion, 7th special forces Airborne, 1st Special Forces in Panama. Drie maal diende hij in Vietnam, en werd vier keer onderscheiden voor oorlogsverwondingen. Een van zijn verwondingen was aan zijn linkerarm, die op advies van de chirurg geamputeerd moest worden. Ot weigerde dit en later bleek dit een verstandige beslissing.

Ot zat in het Amerikaanse parachutespringteam. Hij werd gepensioneerd als kapitein.

Tot slot het verhaal over Otjes bekwaamheden in Oosterse vechtsporten:

Zijn eerste trainingen kreeg hij toen hij vijf jaar oud was van zijn vader. Al op zijn twaalfde werd hij als bijzonder begaafd beschouwd. Toen hij 16 was gaf hij al les. Als zoon en leerling van zijn vader, die bekend stond als de legendarische vechter Lie Gai kreeg hij zonder voorbehoud les van veel grote KunTao leraren. In 1959, toen hij in Korea was gestationneerd, krijgt hij de zwarte band in HapKiDo. Het kostte hem minder dan een jaar training. Natuurlijk is dit een gevolg van het feit dat hij al meer dan 12 jaar aan andere vechtsporten deed. Ook begon hij Koreaans te leren.

Ot raakte geintrigeerd door het functioneren en groeien van grote open organisaties. Hij zag de toekomst van KunTao somber in vanwege de geheimhouding en de starheid. Hij probeerde een manier te vinden om KunTao meer open te maken, zonder dat degeneratie een kans kreeg.

Tijdens zijn plaatsing in Duitsland opent hij een school. Deze school was voor iedereen toegankelijk, maar werd natuurlijk het drukst bezocht door Amerikaanse militairen. De naam van de school was Kun Tao Kai Karate Dojo en er waren veel Hawaiiaanse leden. Het woord Imua, Hawaiiaans voor "To go forward with Spirit" wordt deel van de naam van de school.

In 1964, 64 en 65 wint hij het International European Championship en krijgt de titel van "Karate Grand Master of the Year". In 1967 is hij 4e graads in Hapkido. Tai Sifu Otto never pushed his own name in the system, even though he had been authorized and had the credentials. To the end, his father remained his leader and his closest friend. He never took equal ranking to that of his father, even when offered. It is important to note here that there is a major misconception regarding his own fathers training lineage.

This is partly because Mr. Edgar VanDerGroen belonged to the secret societies of KunTao in Indonesia. Later in life, he reveals his KunTao associations and lineage but only to his closest students.One has to only add up the facts to see how this is clear even in hiding. His KunTao name, and signature for diplomas is Lie Gai "lightning" and not an indonesian name. His rank and title is not thatof Pendekar, as should be for Silat practitioners, but instead follows Kuntao grading and foresmost, and foremost the fact that his son becomes an expert in Shantung Kuntao under his tutelage.

As for Tai Sifu Otto, He has now fulfilled his mission. His understanding and execution of KunTao are not only tradition but also modern. He has created a method to teach KunTao and not loose KunTao to the careless.

He continues in his army career, teaching and opening KunTao schools around the world. His strongest efforts are in Germany, Colombia, Argentina, Holland, Indonesia, Mexico and the United States. His organization, under the wing of the traditional Shantung KunTao leaders in Indonesia, takes hold and begins growing formally. His father is his teacher, his leader, his advisor and his best friend.He invites people of the caliber of Mr. Willem DeThouars to be part of his organization. As early as 1975 Mr. Willem DeThouars appears listed as Secretary in his organization. The KunTao community inthe United States is small, and as loyal and strict to their origins and teachers as if they had never left Indonesia. His KunTao family lineage is related to the Chinese Indonesian community in Indonesia and in his writings it is clear he never abandons his roots and aims his efforts at enhancing and augmenting what his KunTao family has been doing for centuries.

In 1979 Tai Sifu Otto died in a tragic accident. He died to spare the life of his brothers in a work accident. He had retired from the army, rejecting the rank of Major. He was to engage in one more duty for the army when this occurred. The rest of his life, he had planned to devote to the spread of Imua Kun (Kuon) Tao, the art he molded so masterfully into becoming.

Haben Sie Ergänzungen, Korrekturen oder Fragen im Zusammenhang mit Otto Randolph van der Groen?
Der Autor dieser Publikation würde gerne von Ihnen hören!

Zeitbalken Otto Randolph van der Groen

Klicken Sie auf den Namen für weitere Informationen. Verwendete Symbole:  Großeltern    Eltern    Geschwister    Kinder