In Memoriam
Om 12 middernacht gaat de telefoon en wij worden door het ziekenhuis gevraagd om naar Amsterdam te komen. Het gaat niet goed met ma en overleg is geboden. Remy moet uit de kop van Friesland en ik vanuit Lochem komen. Wij arriveren tegelijk om half twee in de parkeergarage van het OLVG. Onderweg is er al handsfree telefonisch overleg geweest met Angela in Madrid. Met Andre is geen overleg mogelijk, omdat hij in Kenia verblijft
Het is duidelijk dat ma verder lijden bespaard moet blijven. Geen operaties, noch beademing of reanimatie. Dit had zij nadrukkelijk aangegeven. Het gesprek met de arts is kort en krachtig. Het ziekenhuis wil eventueel wel opereren. De wond in haar lies dichtmaken, de bacteriele infectie bestrijden, maar dan dient ook haar linkerbeen geamputeerd te worden. Het was ons duidelijk; wat is dan nog de kwaliteit van leven. Er zijn duidelijke afspraken gemaakt over pijnbestrijding en antibiotica. Ma had ook in het ziekenhuis aangegeven, dat zij niet gereanimeerd wilde worden en niet beademd. Ma troffen wij in een sub comateuze toestand aan.
Angela kwam met de vroege ochtendvlucht uit Madrid. Andre was telefonisch op de hoogte gebracht en deze zou met de eerste mogelijkheid uit Kenia komen. Drie kleindochters, met partner waren aanwezig. En in het bijzijn van drie van haar kinderen en Victoria, haar aangenomen kind is ma om twee minuten over een rustig van ons weggegleden.
Ma haar leven begon op Eerste kerstdag 1925. Eerste kerstdag is voor haar en voor ons altijd een bijzondere dag gebleven. Ieder jaar kwam de familie op deze dag bij elkaar om haar verjaardag te vieren en gezamenlijk te eten. Aanvankelijk altijd thuis aan het Eenhoornhof in Amsterdam, later bij een van haar kinderen. Voor de laatste maal, anderhalve maand geleden, in Lochem, waar bijna iedereen aanwezig was. De foto van ma is bij deze gelegenheid genomen.
Haar jeugd heeft zij altijd omschreven als gezellig, warm en betrokken bij elkaar. Vooral haar relatie met onze opa was voor haar bijzonder. Zijn dood, eind jaren vijftig heeft grote impact gehad op haar. Na de lagers school was er nauwelijks geld voor vervolgstudies. Ze heeft een paar jaar vervolgonderwijs gevolgd en de opleiding tot coupeuse afgemaakt. De wil van ma om verder te leren was groot, helaas waren de mogelijkheden te beperkt. Daarna heeft zij tot de geboorte van Remy gewerkt bij Peek&Cloppenburg in Arnhem.
Pa heeft zij op de kermis, waar anders, in 1947 leren kennen. Het was en is de liefde voor haar leven geweest. Lief en leed hebben zij samen doorstaan. Meestal in goede harmonie, natuurlijk waren er ook mindere perioden. Ze zijn elkaar nooit kwijtgeraakt. Pa was erg ondersteunend en zeer loyaal voor ma. Toen Pa ziek werd, draaiden deze rollen zich moeiteloos om en werd ma de ondersteunende partij. Wat zij met veel liefde en toewijding gedaan heeft tot zijn dood.
Er zijn vijf kinderen geboren. Remy, Ludo en Andre op de Touwslagersbaan in s?Heerenbergh, Angela in Amsterdam en daar is ook ons doodgeboren zusje in deze wereld gekomen. Later, veel later, werd ons in gesprekken duidelijk hoeveel verdriet ma heeftgehad over haar doodgeboren kindje. Conform de tijdgeest, kreeg het meisje geen naam, kon niet gedoopt worden en werd zonder enig ceremonieel begraven in ongewijde grond. Ma vertelde mij vorig jaar nog, veel aan haar dochter te denken, het zichzelf kwalijk te nemen dat het zo gelopen was. Zij was zelf ernstig ziek. Ma had lijkvergiftiging gekregen omdat het kindje pas na tien maanden geboren werd.
De verhuizing naar Amsterdam was een spannende en ook moeilijke periode voor pa en ma. Vanuit de veilige, bekende Achterhoek naar de grote vreemde stad. Dan woon je met je Achterhoeks accent in een omgeving die harder is, directer, geen blad voor de mond neemt en alles en iedereen van buiten Amsterdam bestempelt als boeren. Ma wilde de eerste jaren op haar knieën naar Beek terugkruipen.
Het werk van pa verhinderde dit en de integratie met Amsterdam begon langzaam vorm te krijgen. Wij hebben later, ma diverse malen aangeboden om bij ons in Lochem Gelderland te komen wonen, maar inmiddels was haar plek Amsterdam geworden. Ze wilde niet meer terug
In Tuindorp Oostzaan kreeg ma de baan van speeltuinwacht bij Sint Monica. Monica, zoals wij het noemden, zou een begrip worden in ons aller leven. Ons hele huishouden werd afgestemd rond de activiteiten van Monica. Er werd door ma en ook door pa vanalles georganiseerd. Oude kranten voor het geld, zaalverhuur voor feesten en partijen, films, vakantiekampen, kinderfeesten, ballet en poppenkast. En nog veel meer. Ma had indertijd een bijzonder contact met Joop van der Ende, deze was net begonnen met feestartikelen zaak en artiestenverhuur. Vlakbij de speeltuin. Een keer was de poppenkast speler ziek en kon niet komen. Maar ma had de oplossing al paraat, dan kom jij toch spelen. En zo speelde Joop van der Ende voor ons poppenkast en is ook een keer als Sinterklaas komen opdraven.
De balletschool Copelia was het kind van onze moeder. Zij vond dat dit gedeelte van Amsterdam een balletschool nodig had. Ma huurde een lerares in, zorgde zelf voor de organisatie. De balletschool groeide. Na een paar jaar werd jaarlijks het Zonnehuis afgehuurd, voor een avond of middag vullende voorstelling van haar balletschool. Ma deed de aankondigingen van de balletstukken. Uiteraard in een prachtige jurk kondigde zij de elfjes, de bijtjes, de tut tutjes, de kleine en de grote prima donna?saan. Haar podium, haar feest. Pa stijf van de stress achter de knoppen van de bandrecorder. Alle kostuums werden bij ons thuis gemaakt. Een huis vol met dames, stof, tule, gepraat, lange lijnen op de overloop, vol met jurkjes, pakjes. Zelfs het trapgat hing helemaal vol. Naar bed gaan ging alleen als je door een woud van tule je weg wist te vinden. Midden jaren negentig was het tijdperk Monica voorbij. Er was nauwelijks meer een bestaansrecht voor. Maatschappelijk was er teveel veranderd. Het clubgebouw werd gesloopt en de speeltuin openbaar gemaakt. De stichting Sint Monica is opgeheven en de overblijvende baten zijn geschonken aan een katholiek kindertehuis in Brazilië. Ma heeft met dit huis en deze kinderen altijd een bijzondere band gehouden, het waren een beetje haar kinderen en haar tehuis.
Inmiddels was ma al jaren betrokken bij het Twiskehuis. Zij was verantwoordelijk voor de creatieve vorming. Het Twiskehuis heeft een belangrijke plaats gekregen in het leven van ma. Buiten de creatieve therapie was ma, ook vrijwilligster bij de Zonnebloem. Als ma op vijftig jarige leeftijd ook nog even haar diploma pedicure haalt komen veel bewoners naar ma om haar voeten te verzorgen of gaat ma naar het Twiskehuis om de voeten daar te verzorgen. Ook na haar pensionering bleef ma, middels de Zonnebloem betrokken bij de mensen van het Twiskehuis. Ze was attent, aanwezig voor een praatje, koffie drinken, ging mee naar het ziekenhuis, uitstapjes en nog veel meer. Haar levensmotto was; geef mensen een beetje liefde. Het maakte haar boos, dat de verzorging steeds zakelijker en minder menselijk werd. In deze leegte heeft zij geprobeerd een beetje te voorzien. Het Twiskehuis heeft haar inzet beloond met een erepenning. Maar haar grootste beloning was de benoeming tot lid van de Orde van Oranje Nassau in 2008 door de toenmalige burgemeester Cohen van Amsterdam. De burgemeester moest zich wel een correctie van ma laten welgevallen, toen hij de data niet geheel juist mededeelde. Dat was ook ma, het moest goed en precies.
Ma wij, je kinderen en kleinkinderen, zullen je herinneren als een autonome, betrokken, intelligente en liefdevolle moeder en oma. Voor ons, je kinderen, stond je paraat als dat nodig was. Waren er problemen op school, dan was je aanwezig en er kon geen leerkracht om je heen. Mede door jouw inzet en liefde heeft het ons kinderen aan weinig ontbroken in ons leven. Natuurlijk dachten wij daar soms heel anders over. Meningsverschillen hebben wij met je gehad, gesprekken en discussies, zoals het hoort. Verschillen van inzicht hebben nooit tot een verwijding geleid. Alles is goed terecht gekomen, de familie bij elkaar gebleven en dat is mede jouw verdienste. De mens stond centraal in je leven en mensen dienden met liefde en zorg behandeld te worden en terecht.
Mankeerde er dan niets aan jou. Ongetwijfeld, net zoveel als aan ons allen mankeert, die hier op dit moment aanwezig zijn om jou te gedenken.
Je wilde nog graag een poosje leven, waren je laatste woorden in het ziekenhuis aan ons. Het is je niet gegeven. Je hebt nachten gebeden voor het behoud van je been. Je hebt veel pijn geleden de laatste maanden. Ook voor de ziekenhuis opname. Het beeld van een huilende moeder aan mijn keukentafel, op Tweede kerstdag zal voor altijd bij ons blijven. Je laatste reis gaat zo beginnen, we zullen je begeleiden naar je rustplaats. Hier zul je eerst stoffelijk herenigd worden met pa. Wij zijn ervan overtuigd, dat pa je inmiddels boven begroet zal hebben. Hij met een berenburgje, voor jou een kop koffie, met melk, natuurlijk. Wat zou hij gezegd hebben; het heeft nog lang geduurd voor je kwam, hoe is het met de kinderen? Ik hou van jou.
Wij willen ons aansluiten bij de laatste virtuele woorden van pa: wij houden van jou. Wij missen je en aan ons de taak om de route, die jij uitgestippeld hebt te vervolgen, uit te diepen of te verfraaien.
Wij zijn pa en ma dank verschuldigd en blij dat wij jullie als ouders gehad hebben. Het is nu aan de volgende generatie om deze taak over te nemen.
Ma rust zacht en veel liefs, ook voor pa.
Sie ist verheiratet mit Johannes Wilhelmus Teunissen.
Sie haben geheiratet.
Kind(er):
Dinie Stienissen | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Johannes Wilhelmus Teunissen | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Die angezeigten Daten haben keine Quellen.