Dorpsomroeper R. de Bock 1
Rémon de Bock is in de voetsporen van zijn schoonvader, Frans Franciscus Johannis de Witte, getreden, die ook dorpsomroeper is geweest te Philippine en tevens petroleumleurder was.
Naar aanleiding van een optreden in Met de muziek mee is vervolgens een stukje over de dorpsomroeper R. de Bock in de krant van 14 juni 1972 verschenen.
J. van der Zalm van de Graaf
Optreden in MET DE MUZIEK MEE
DORPSOMROEPER R. DE BOCK (74) DENKT NIET AAN STOPPEN
VOOR GOEDE INSTELLINGEN VRAAG IK NIETS
PHILIPPINE - Vanaf morgen te bekomen prachtige mooie preiplanten bij Constant te Philippine. De welluidende stem van dorpsomroeper Rémond de Bock te Philippine klinkt tot ver in de omtrek. Zo ver zelfs dat de mensen niet meer uit het huis komen om te horen wat de dorpsomroeper te vertellen heeft: Ze verstaan me toch wel. Ik heb een zo harde stem dat de bewoners in hun huizen kunnen blijven zitten, om te weten wat er aan de hand is, merkt hij laconiek op.
Diezelfde stem heeft met veel verve het liedjesprogramma Met de muziek mee aan elkaar gepraat. Zonder enige plankenkoorts kondigde hij Marie-Cécile Moerdijk, Lex Goudsmit, Allan Gamble en Cécile, Rocco Granata en Vicky Leandros aan.
De 74-jarige De Bock: Het waren allemaal erg aardige mensen. Ik ben gehaald en gebracht en ik heb lekker gegeten op kosten van de VARA.
Die artiesten waren allemaal vriendelijk. Rocco Granata kwam naast me zitten en sloeg zijn arm om mij heen en zei: We zijn gewoon goede vrienden.
VRIENDEN
Niets dan goede herinneringen dus aan het optreden voor de televisie.
Hij ziet het zelf min of meer als een rehabilitatie naar aanleiding van een concours voor dorpsomroepers waar hij niet aan mee kon doen. Hij is er van overtuigd dat hij hoge ogen had gegooid naar de eerste plaats. Rémon de Bock: Je kunt het natuurlijk nooit weten, maar ik durf het best opnemen tegen de winnaar van het concours. Ik geloof er niets van dat die meneer veel beter is dan mij.
Overigens is er voor de dorpsomroeper weinig werk meer aan de winkel. Zijn
capaciteiten gebruikt hij nu meer in eigen kring, zoals een bejaardenreis: Tijdens de jaarlijkse reis houd ik het hele gezelschap wel bezig. Ik ga dan voor de microfoon staan en zing dan allemaal liedjes van vroeger. Bovendien vertel ik wel eens een verhaaltje. Het valt geloof ik wel in de smaak bij de andere mensen, want ze kijken altijd uit naar het jaarlijkse reisje.
Als dorpsomroeper is er daarentegen maar weinig meer te doen. De laatste jaren zijn de activiteiten aanzienlijk beperkt omdat de gemeente bijna geen gebruik meer maakt van zijn diensten.
GOEDKOOP
Momenteel vraagt alleen een particulier of instantie iets aan Rémon de Bock: Soms verzoekt een winkelier wel eens of ik iets aan de man wil brengen. Maar dat is maar zeer sporadisch. Overigens was het vroeger geen vetpot maar je had dan in ieder geval redelijk je werk, merkte de opmerkelijke actieve De Bock op. Rijk is hij in ieder geval niet geworden van het free-lance werk: van de gemeente kreeg hij een zeer schamel handgeld en ook van andere
instanties ontving hij weinig geld. Rémon de Bock: De vroegere gemeente Philippine was niet scheutig met betalen voor het gebruik maken van
zijn diensten. Bovendien liet hij zich gemakkelijk ompraten om iemand een dienst te bewijzen. Rémon de Bock: Voor een goed doel ga ik voor niets het dorp door. Dat heb ik altijd gedaan. Als ze vroeger bij me kwamen om te vragen of ik voor het Rode Kruis of een andere sociale instelling wilde werken
dan vroeg ik daar niets voor. Ook aan die acties voor arme landen, waar al die mensen honger lijden, werk ik gratis mee.
Zijn sociale gevoel komt ook naar voren als hij zegt: Laatst kwam er iemand om te vragen of ik iets aan de man wilde brengen. Hij vertelde dat hij
eigenlijk geen geld had om een advertentie te betalen. Toen heb ik het maar voor niets gedaan, Je bent tenslotte toch op de wereld om elkaar te helpen. Nee ik heb nooit het onderste uit de kan gehaald om voor iemand iets te doen. Alleen bij de gemeente kreeg ik het volle pond. Het is altijd een slecht betaalde nevenfunctie geweest. Maar daar treurt hij niet om.
Rémon de Bock is een levensgenieter die met veel plezier alle mogelijke beroepen heeft uitgeoefend. Lange tijd is hij machinist bij de Zeeuws-Vlaamse trammaatschappij geweest en daarna heeft hij van alles gedaan van buschauffeur tot fabrieksarbeider toe.
AJAX
De laatste 10 jaar kan hij eigenlijk op zijn lauweren gaan rusten maar daar voelt hij weinig voor. Opgewekt kan hij vertellen dat hij geen voetbalwedstrijd op de televisie overslaat. Geweldig hè dat Ajax. Ja die Amsterdamse vereniging is wel mijn grote favoriet. Ik raak helemaal in vervoering als ik Ajax zie spelen. Ongelofelijk wanneer je een Cruyff en Keizer aan het werk ziet. Ik kan je wel vertellen dat het groot feest is geweest toen Ajax, die Italianen overspeelde.
De andere activiteiten van Rémon de Bock spelen zich af in de omgeving van zijn knusse huis in de Vaarstraat. Vele uren kan men hem in zijn tuin aantreffen waar hij met veel zorg de planten en de groente verzorgt. Daarnaast is hij in het mosselseizoen actief als schoonmaker van deze Zeeuwse lekkernij.
Maar liefst gaat hij toch wel het dorp rond om de mensen op een nieuwtje attent te maken. Hoe lang hij het nog blijft doen? Iedereen kan bij mij terecht. Ik ga door zo lang er werk voor mij is.
Krantenbericht verschenen in De Stem op woensdag 14 juni 1972.
Er ist verheiratet mit Rosalie Sophia de Witte.
Sie haben geheiratet am 27. April 1923 in Philippine, er war 25 Jahre alt.
Kind(er):
Großeltern
Eltern
Geschwister
Kinder
Remondus Alexander de Bock | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||
1923 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Rosalie Sophia de Witte | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||