genealogieonline

Stamboom Beltzer » Nicolaas Wilhelmus (Nico) Helsloot

Persoonlijke gegevens Nicolaas Wilhelmus (Nico) Helsloot Mannelijk

Verwantschap Nicolaas Wilhelmus (Nico) Helsloot


Afbeelding(en) Nicolaas Wilhelmus (Nico) Helsloot


Voorouders (en nakomelingen) van Nicolaas Wilhelmus Helsloot


StamboomStamboomStamboomStamboom
Nicolaas Hendricus Helsloot
1836-1923
Elisabeth Kaatee
1835-1890
Wilhelmus Bon
1818-1900
Alida Blok
1834-1908
StamboomStamboom
Maria Bon
1861-1936
Stamboom
Nicolaas Wilhelmus Helsloot
1887-1976
(1) x (1)
1916
Barbara Catharina Maria Helleganger
1886-1953
Stamboom
Theodorus Nicolaas Helsloot
1918-2007
Maria Catharina Helsloot
1919-2003
N.n. Helsloot
1919-1919
Elisabeth Maria Helsloot
1923-2012
Antonius Nicolaas Helsloot
1925-2013

(2) x (2)
1955
Martina Maria Veenhof
1905-1985


Gezin van Nicolaas Wilhelmus (Nico) Helsloot

Hij is getrouwd met (1) Barbara Catharina Maria Helleganger op 11 mei 1916 te Amsterdam (NH), hij was toen 28 jaar oud.Bron 2

Zie Huwelijksadv. 25 jr., akte

Kind(eren):

  1. Theodorus Nicolaas Helsloot  1918-2007
  2. Maria Catharina Helsloot  1919-2003
  3. N.n. Helsloot  1919-1919
  4. Elisabeth Maria Helsloot  1923-2012
  5. Antonius Nicolaas Helsloot  1925-2013


Hij is getrouwd met (2) Martina Maria Veenhof op 31 mei 1955 te Amsterdam (NH), hij was toen 67 jaar oud.

Zie Huwelijksadvertentie NW Helsloot en MMVeenhof

Notities bij Nicolaas Wilhelmus (Nico) Helsloot

Zie Gezinskaart, Grafzerk

Nico deed zijn Eerste H. Communie in de parochiekerk van H. Ignatius
Hij bezocht de St. Vincentius-tusschenschool aan de Bloemgracht en verliet die in 1901 met loffelijk ontslag.

Hij bezat al vroeg een eigen automobiel.

Hij was een van de oprichters van het Comité Paardensport (opvolgster is de Harddraverij Vereniging Amstelveen) te Amstelveen. Het comité werd omstreeks 18 januari 1946 opgericht en vergaderde veelal ten huize van een van de bestuursleden. Het comité transformeerde tot vereniging op 7 mei 1948.

HET LEVEN VAN NICO HELSLOOT EN BERTHA HELLEGANGER
(115292B en 115293B)

In dit boekwerk zijn alle personen voorzien van een uniek nummer teneinde verwarring met de vele gelijknamige Helsloten te voorkomen. Ook de hierna genoemde personen heb allen een uniek nummer.
Het oorspronkelijk door Pieter Helsloot(115298B-jongste zon van de hieronder genoemde Nicolaas Helsloot en Barbara Helleganger)in mei 2005 opgeschreven verhaal bevat ook een aantal zaken, die niet relevant zijn voor het stamboomonderzoek van de familie Helsloot. Deze passages heb ik (Ton Beltzer) in overleg verwijderd.

Nicolaas Wilhelmus Helsloot 1887-1976 getrouwd met
Barbara Catharina Maria Helleganger 1886-1953

'Familie duurt een leven lang', dichtte Gerrit Achterberg. Het geldt in het bijzonder voor je ouders. Ook na hun dood ontsnap je niet aan hen. Je kindertijd, de opvoeding, het losmaken van het ouderlijk verband, misschien hun voorbeeld, wie onttrekt zich aan die invloed? Zelfs wie zich afstandelijk tot de ouders opstelt na de jeugd, zoals ik, draagt ze met zich mee, levenslang, al dan niet bewust. Nauwelijks merkbaar wordt het overgedragen op je kinderen.
Onderstaande herinneringen en aantekeningen van Petrus, Nicolaas Helsloot (115298B), roepnaam Pieter - de jongste zoon - zijn subjectief en toevallig en bovendien pas genoteerd tientallen jaren na hun overlijden. Het leek mij goed om stukken uit het leven van mijn vader en dat van mijn moeder vast te leggen voor het nageslacht. Dan verdwijnen ze niet helemaal onder de grafsteen en in een fotoboek.
Het geslacht Helsloot
Als veeboeren zijn de leden van het geslacht Helsloot eeuwenlang terug te vinden, oorspronkelijk rond Vianen en daarna in het veengebied direct ten zuiden van Amsterdam. De familie was rooms-katholiek.
De genealogie van Nicolaas(Nico), Wilhelmus Helsloot 115292B gaat terug tot de 18e eeuw, toen Hermanus, Alpherts Helsloot(108547B) 25 september 1712, gedoopt werd in Vianen. Vermoedelijk zijn nog vier oudere generaties te traceren uit doopboeken uit de 17e eeuw, met als vroegste jaartal 1600.

De legende zegt dat Vianen eerst Heelsloot heette. De eerste kasteelheren waren de Heren van Heelsloot, later van Vianen. Om het slot aan de Lek stroomde de Heelsloot of Helsloit.
Een nieuwe straat in Vianen heet thans ter herinnering Helsloitstraat.

Hermanus Helsloot (108547B) ging richting Amsterdam. Hij en zijn oudste zoon Hendricus Helsloot (108550B), geboren 1736, woonden sinds 1740 op de boerderij Overveld aan de Amstelveenseweg.

Boerderij Overveld, Amstelveenseweg 253

Hij kocht hoeve en weiland in 1751. De boerderij bleef in de familie tot 1913 toen het gesloopt werd De plek is op het huidige Stadionplein tegenover het Olympisch Stadion in Amsterdam. Op een stadsplattegrond uit het jaar 1770 is Overveld aangegeven. Overveld is met recht het historische stamhuis. Moge de naam nog eens herleven! Het is onlangs niet gelukt om die naam te geven aan een nieuwe straat bij het Olympisch Stadion.

En nog een foto vanuit een andere invalshoek

De boeren
De boeren Helsloot met vele zonen hebben zich geleidelijk verspreid over boerderijen aan de zuidkant van Amsterdam o.a. in de Watergraafsmeer en in Amstelveen en Aalsmeer. Bijna tot het jaar 2000 waren zij er actief tot ze een voor een moesten wijken voor stadsuitbreidingen. In een aardig artikel van de hand van Monique Peters bracht zij een 'kleine hommage aan het veehoudergeslacht Helsloot', in zijn laatste fase met vijf boerderijen.

De melkslijters
De melkslijters Helsloot, jongere zonen die geen boer meer werden zochten emplooi elders, waaronder als melkslijter in de stad Amsterdam.

Een zoon van Hendricus Helsloot (108550B) t.w.Nicolaas Helsloot(120689B) geboren in Buitenveldert in 1768 wordt landbouwer genoemd. Diens zoon Theodorus Helsloot (120693B) met de roepnaam: Dirk (roepnaam gebruikelijk bij doopnaam Theodorus), geboren in 1801 werd inderdaad melkslijter in de nabij gelegen grote stad maar keerde terug naar het boerenvak in Nieuwer-Amstel.
Zijn vrouw Alijda de Ruiter(120697B)schonk het leven aan 19 kinderen.
Het negende kind is voorvader Nicolaas, Hendricus Helsloot (115152B) geboren in 1836 en overleden in 1923, die trouwde met Elisabeth Katee(115153B) en melkslijter werd in Amsterdam en daar in de Derde Leliedwarsstraat in de Jordaan tevens koeien en varkens op stal had staan.
Hij woonde meer dan 60 jaar in dit kleine huis bij de Bloemgracht, dat in 1921 nog gefotografeerd is.

Derde Leliedwarsstraat nrs. 4 – 8, gezien richting Bloemgracht

Van hun tien kinderen is de oudste: Theodorus Helsloot (115575B), geboren in 1860 en vader van onze Nicolaas(Nico), Wilhelmus Helsloot (115292B)(de genoemde persoon aan het begin van dit verhaal)
Theodorus huwt Maria Bon(115576B) en blijft het beroep van melkslijter trouw. Hij vestigt zijn winkel in de Marnixstraat op nummer 273, aan de rand van de Jordaan , nog binnen de buitensingel. Daar zal onze Nico geboren worden en zijn kinderjaren doorbrengen.

Aanwezig op de R.K.begraafplaats Buitenveldert is het familiegraf van Theodorus Helsloot (1801-1873) en Alijda de Ruiter (1805-1877).
Dit is het oudste bewaarde graf van onze voorouders. Het graf van hun zoon Nicolaas, Hendricus Helsloot (115152B) en zijn echtgenote Elisabeth Katee (115153B) op het kerkhof De Liefde (nu Bilderijkpark) is er niet meer.

Ook het geslacht Bon behoort tot de stand van veehouders in de omgeving van Amsterdam. Een zuster van Maria Bon(115576B) trouwt met een landbouwer in de Haarlemmermeerpolder, Cornelis Bus, en dat leidt tot intensieve kontakten van de familie Helsloot met deze boerderij. Dezelfde relatie was er met de boerderij van haar broers Nelis Bon en Willem Bon in Ouderkerk a.d. Amstel.
Het is duidelijk dat het boerenvoorgeslacht van vaders- en moederskant Nico Helsloot (115292B) bewust is geweest. Hij bezocht graag de genoemde boeren. Zelf werd hij volgens traditie melkslijter. Zeker hierom is het dat hij jarenlang geabonneerd was op het agrarische weekblad De Boerderij!

De kindertijd en jonge jaren
Nicolaas (Nico), Wilhelmus Helsloot (115292B) 1887-1916 werd geboren op 6 juni 1887.

Voor de eerste foto van Nico moest hij wachten op de fotograaf tot juni 1903, toen hij als zestienjarige trots poseerde met een fiets. Kennelijk het verjaardagscadeau voor de oudste zoon. Eerst na 1910 worden op ruimere schaal foto's aangetroffen van de familie met de kinderen. Vooralsnog werden die portretten gemaakt in een studio van een fotograaf.

In 1898 deed Nico de eerste Communie in de parochiekerk van H.Ignatius. Het gedachtenisprentje is bewaard. Hij zat op de St.Vincentius-tusschenschool aan de Bloemgracht, die hij in maart 1901 met een loffelijk getuigschrift verliet. Zijn leeftijd was dertien jaar en dat moet het einde van zijn schooltijd zijn geweest om in de melkslijterij te gaan werken.

De Sint Vincentiusschool aan de Leliestraat/Bloemgracht

Als kind reed hij met een bokkenwagen op straat, waarmee hij eens onvermijdelijk in de gracht terecht kwam.
Gevaarlijker was de typhus die hem overviel; hij moest in huis apart gelegd worden anders mocht er geen melk meer verkocht worden.
Toen hij 18 jaar was kreeg hij het zwemdiploma van de Badinrichting aan de Westerdokdijk.

Theodorus(de vader van Nico)(115575B) had 9 broers en zusters, waarvan er 4 vroeg gestorven zijn. De anderen waren:
Catharina(Cato), Elisabeth Helsloot (116787B), getrouwd met Jan van Muijden.
Alida Helsloot (129755B), getrouwd met J. Doorenbosch.
J. Doorenbosch had een slagerij op de hoek Marnixstraat/Rozengracht.
Christina, Elisabeth Helsloot (115150B), getrouwd met Gerard, Jacobus Sneiders.
Hermanus, Nicolaas Helsloot(115169B), getrouwd met Gerardina Dijkman.
Anna, Elisabeth Helsloot (115551B); ging als non naar de missie in Brits Indië en overleed daar.

Huwelijk en zelfstandige 1916
Katholicisme
Bij deze schets moet in het oog worden gehouden de achtergrond van het dagelijkse leven, en dat was het katholieke geloof. Het Roomse leven doortrok elke dag. Althans gelet op de rituele uiterlijkheden. Het was de weerkerende en verplichte reeks van missen, sacramenten, communies, biecht, bidden en nog veel meer. Het was geen innerlijk religieus leven. Er werden geen leergangen of retraites gevolgd- Er was zelfs geen bijbel in huis. De kerk, de priester hadden alles keurig geregeld en werden blindelings gevolgd. Omgang was er, als het even kon, steeds in uitsluitend katholiek verband: of het nu ging om school, vereniging, politieke partij, vakantie, collega's-melkslijters, kegelclub. De familie Helsloot was hierin zeer traditioneel. Het kan de boerenafkomst zijn geweest die de orthodoxie veroorzaakte, want boeren in hun geïsoleerde boerderijen zijn godsdienstig an sich. Zij trouwen met boerendochters van dezelfde richting.
Schreef boerenzoon Achterberg niet 'godsdienst hing zwaar tegen de hanenbalken'? Anna werd, zoals genoemd non, twee zusters van Nico eveneens en een neef van Nico werd broeder.

Broers en zusters
Nico's broer Wilhelmus, Nicolaas, Theodorus (Willem) Helsloot(115577B) werd ook melkboer in Amsterdam-west. Zuster Elisabeth(Bets), Johanna, Maria ( 115580B) stierf op 24-jarige leeftijd. Voor haar en de eerste vrouw van Willem werd een familiegraf gekocht op Buitenveldert, waarin later Nico’s ouders (Theodorus Helsloot en Maria Bon) bijgezet werden. De zusters Alida(Alie), Elisabeth, Maria Helsloot (115579B) en Anna(Annie), Maria, Johanna Helsloot (115581B) tenslotte traden op jonge leeftijd in het klooster bij de congregatie van de Zusters van Liefde (onderwijs, bejaardenzorg e.d.) Alle zusjes waren er plotseling niet meer, de nonnen mochten nooit het ouderlijk huis betreden. De jongere broers Theodorus (Theo), Johannes, Antonius Helsloot (115578B) en Johannes(Jan), Ignatius, Antonius Helsloot (115505B) zochten een beroep in andere richtingen. Theo werd handelaar in effecten en werd op het Damrak gezien, Jan trad in dienst bij een oliemaatschappij in Ned.Indië en kon na twintig tropenjaren rentenieren.

Op een foto uit het jaar 1911 zien we ze allen bij elkaar. De groepsfoto werd gemaakt bij het 25-jarig huwelijksfeest van Theodorus Helsloot (115575B) en Maria Helsloot-Bon(115576B). Daar zijn ze, de zoons en dochters allen nog present. Nico met een vriendin en met boezemvrienden Wessendorp en Krijgsman, verder de familieleden Bon, Bus, van Muyden, Doorenbosch, Sneiders, en zelfs nog grootvader Nicolaas, Hendricus Helsloot (115152B) uit de Jordaan.

Eigen zaak.
Nico bleef niet in de zaak van zijn vader (evenmin zijn broers) maar begon voor zichzelf met een melkinrichting. Bij zijn vader had hij het vak geleerd en ook tijd gevonden voor uitgaan, waterpolo, worstelen, kegelen en reizen naar de Harz. Hij was sterk en sportief. In 1916 vestigde hij zich in de nieuwe westelijke stadswijk, Bilderdijkstraat 72, op dit adres tot 1921. Daarna kocht hij het huis Bilderdijkstraat 92, iets verder, en verbouwde de winkel en gevel in moderne stijl. Aan de straatzijde was op tegels te lezen 'Roomboter- en Melkinrichting' in art decostijl. De woning was achter de winkel, later betrok hij ook de eerste etage. Twee hogere verdiepingen werden verhuurd. Hier floreerde de melkzaak met 'wijken' waar door knechten met handkarren huis aan huis dagelijks de melk werd uitgevent, en hier groeiden de kinderen op. Er werd kennelijk goed gewerkt en verdiend.
Aan de Bilderdijkstraat was door P.Cuypers een nieuwe parochiekerk gebouwd (zonder toren wegens geldgebrek) gewijd aan de H.H. Nicolaas en Barbara, in de wandeling, De Liefde genoemd. Met R.K. bewaar-, lagere en uloscholen, een kerkhof en zelfs een bioscoop De Liefde, leek het wel een katholieke buurt (vanouds Statie De Liefde buiten de Raampoort). De melkinrichting op nummer 92 bleef tot het jaar 1953 in familiehanden.

De winkel aan de Bilderdijkstraat 92, Amsterdam

Huwelijk 1916
1916was het jaar van het huwelijk van Nico en Barbara (Bertha), Catharina, Maria Helleganger(115293B), gesloten bij de gemeente Amsterdam op 11 mei. De kosten van de huwelijksvoltrekking 3e klasse waren ƒ 5.
Van de kerkelijke inzegening, veel belangrijker, noch van de bruiloft is iets overgeleverd. Twee bewaarde ovalen portretten hebben ongetwijfeld met het huwelijk of de verloving te maken. Het bruidspaar telde 28 en 29 jaren. Hoe hadden zij elkaar gevonden? Bertha was verkoopster en cheffin bij Vroom en Dreesmann in de Kalverstraat. Dit vrouwelijke personeel was in die tijd intern. Het verhaal gaat dat Bertha 's avonds laat door een raam naar buiten moest ontsnappen om met Nico op stap te gaan. Eerdere foto's laten andere vriendinnen van Nico zien. Bertha heeft in de gelukkige jaren voor de eerste wereldoorlog plezier gehad in het Amsterdamse populaire variétéleven, bv. in Mille Colonnes of in de vele theaters rond het Rembrandsplein. De liedjes uit die dagen vergat ze niet. Met Nico en vrienden heeft zij ook een reis gemaakt naar het geliefde Harzgebergte in Duitsland.
Het werd nu werken voor hen zelf en voor de kinderen die niet lang op zich lieten wachten.

Een oude passie verliet Nico echter nooit: de auto. Op foto's zien wij hem eerst op een motorfiets, in het Vondelpark gekiekt. Daarna volgen foto's aan het stuur van een eigen open auto, uit de jaren 1913-1915. Bijna steeds heeft hij daarna een auto gehad. Hij had geen belangstelling voor de techniek maar voor het rijden en ook wel de status.

Het nieuwe gezin 1918-1929
Vijf kinderen ontsproten uit het huwelijk, t.w.
Theodorus, Nicolaas (Theo na 1940 Dick) Helsloot(115294B).
Maria, Catharina (Rie)Helsloot (115295B).
Elisabeth(Bep), Maria Helsloot (115296B).
Antonius (Ton), Nicolaas Helsloot (115297B).
Petrus (Pieter), Nicolaas Helsloot (115298B), de auteur van dit artikel.

En zoals het gaat, bij de verschillende broers en zusters van Nico en Bertha kwamen de kinderen ook. Er was in Amsterdam dus heel wat familie, voornamelijk geconcentreerd in de driehoekige volkrijke wijk die voorheen de Stads- en Godshuispolder was (dat wisten de nieuwe bewoners misschien niet), begrensd door de Overtoom, de Kostverlorenvaart en de Nassaukade. De oude structuur van sloten en paden was in het stratenplan zoveel mogelijk gevolgd. Belangrijke elementen waren het Vondelpark, het Wilhelmina Gasthuis en de luidruchtige tramlijnen. Nu is dit het stadsdeel Oud-West. Nieuw werd oud.

Nico blijkt een gave te hebben gehad om voorzitter te zijn van verenigingen en vergaderingen. Het moet diplomatie en nuchterheid zijn geweest om tegengestelde meningen te bundelen en conflicten op verstandige wijze te voorkomen. Hij sloeg daarmee zijn blik verder, buiten het bestaan van de melkboer. Al snel was hij voorzitter geworden van Amsterdamse R.K.Melkslijtersvereniging Sint Rochus. Bij de viering van de koperen bruiloft in november 1928 werd hij bedolven onder dankbetuiging van deze Amsterdamse melkboeren. Het gelukkige bruidspaar werd toegesproken namens de 87 leden, om hem te bedanken dat hij 'telkens en telkens weer zijn eigen werkzaamheden onderbrak om St.Rochus te vertegenwoordigen en de belangen te behartigen'. Als geschenk werd een cassette met tafelzilver overhandigd voorzien van een gegraveerd metalen plaatje met dankwoorden. Dat was nog niet alles: alle leden waren opgeroepen 'om een dezer dagen tot Uwer intentie ter H.Tafel te naderen om van God voor U te verkrijgen vele jaren van geluk'. Het waren vrome tijden.
Misschien was hij op dat moment ook al voorzitter van de Amsterdamse Kegelclub De Noordpool, in ieder geval werden hij en Bertha op de kegelbaan toegezongen ter viering van hetzelfde huwelijksfeest. De tekst van het lied is er nog. Tientallen jaren hanteerde hij de voorzittershamer van deze sport- en gezelligheidsclub.
Voor of na 1930 deed vader Theodorus Helsloot (115575B) zijn zaak en huis Marnixstraat 273 weg. Theo Helsloot en Maria Bon kochten zich levenslang in in huize Sint Jozef te Hillegom (twee kamers onder voorwaarde van een loper in de gang en een bank in de tuin.

De jaren dertig in Amsterdam
Het was een voorspoedige tijd dit decennium. De kinderen werden groter en het was de bedoeling dat de twee oudsten, Dick(115294B) en Rie (115295B)na een ulo-schooltijd in de zaak werkzaam werden en dat gebeurde. De twee jongsten, Ton(115297B) en Pieter(115298B) gingen niet meer naar de parochieschool naast de kerk maar naar een lagere school in het betere Nieuw-Zuid. Deze school die voorbereidde op de H.B.S., vergde een half uur lopen, 4 keer per dag.
Vakanties werden gehouden in Zandvoort in een gehuurd huis of in Megen
aan de Maas waar de kinderen via de R.K.middenstandsvereniging voor een gulden per dag bij particulieren werden ondergebracht. Het waren verblijven van een maand.
Zonder kinderen en vrouwen maakte Nico jaarlijks uitstapjes met de kegelclub, soms over de grens in België. In 1937 ging hij met Bertha en zuster Lena de Grijs naar Parijs en Versailles.
Elk jaar ondernam het gezin per auto tochtjes naar de twee nonnen in verschillende kloosters in Brabant.
Een harmonieus gezin was het daar, achter en boven de winkel, volop deelnemend aan het Amsterdamse leven. Met dagblad De Tijd, weekblad De Katholieke Illustratie en de radio was er het venster op de wereld. Er werd gepandoerd en er werden gezellige verjaardagen en feestdagen gevierd.

Belangrijk was de zakelijke stap die in 1934 werd gezet en die een radicaal andere financiële basis zou gaan betekenen. De opheffing van de nabij gelegen groentemarkt aan de Marnixstraat en de aanleg van een complex met moderne markthallen aan de Jan van Galenstraat bracht zes winkeliers en caféhouders uit deze buurt, die hun klanten zagen verdwijnen, ertoe het nieuwe marktcafé met kantines te pachten van de gemeente. Nico behoorde tot de oprichters van de naamloze vennootschap Marcanti, Maatschappij tot exploitatie van het Café-Restaurant en Cantinebedrijf, met een maatschappelijk.kapitaal van ƒ15.000. (Marcanti=marktcantine). Nico nam 10 aandelen (1/6). De aandeelhouders hadden de uitsluitende levering van hun producten, in zijn geval van zuivel, eieren, worst en vleeswaren. Spoedig werd K. Postema de motor van het bedrijf dat de eerste jaren weinig winst maakte. In 1937 moest Nico zelfs voorschieten. In dat jaar werd hij president-commissaris van de N.V., welke functie hij tot 1975 heeft behouden. De taak hield niet meer in dan het voorzitten van de verplichte vergaderingen van aandeelhouders, maar het was Nico op het lijf geschreven. Doorslaggevend was het bezit van de aandelen, die op den duur geheel in handen kwamen van Postema en Helsloot, ieder voor de helft.

Oorlogstijd 1940-1945
De bezettingstijd kwam men zonder veel kleerscheuren door. Als goede Nederlanders was de houding fel anti-Duits. Nico bleef als gewoonlijk voorzichtig. Dochter Bep en schoonzoon Theo waren actief in het verzet. Marcanti werd nu het centrale punt. In juni '40 gaat Nico ook werken in dit bedrijf, al werd het nooit geheel duidelijk wat hij er deed. Hij had geen vaste taak. Toch stond hij op de loonlijst voor ƒ 75 per week Postema was directeur maar verdiende weinig meer. Nico bleef in dienst tot 1960 en ging toen met pensioen, dus op 73-jarige leeftijd! Daarnaast bleef hij tot zijn dood aandeelhouder en deelde dus in de winst. Hij heeft er alles uitgehaald wat kon.
In dit beeld past dat in 1941 de afspraak wordt gemaakt dat 'elkanders kinderen' (van de aandeelhouders) te zijner tijd in de zaak zullen worden opgenomen. Het is wel duidelijk dat het niet om een echte N.V. ging maar om een firma met meewerkende firmanten of familie- N.V. (Op grond van de notulen van de aandeelhoudersvergaderingen - de enige archiefstukken die bewaard zijn - heb ik een apart overzicht gemaakt van het financiële en andere wel en wee van N.V.Marcanti, 1934-1983).

De volgende ingrijpende stap was dat de melkinrichting in 1942 in beheer werd gegeven aan Dick(115294B) en Rie(115295B) (en echtgenoot). Bertha en Nico met de drie andere kinderen verhuisden naar een riant huis in Amstelveen aan de Keizer Karelweg . Deze groene omgeving was een groot verschil met de drukke stad.

In mei 1941 werd de 25-jarige echtvereniging gevierd met een copieus diner, natuurlijk in Marcanti. Ondanks de slechte tijden laat het menu 13 gangen of bijzondere gerechten zien. Een veertigtal familieleden en vrienden, en de aandeelhouders, waren aangezeten.
De twee zonen in Amstelveen moesten dagelijks naar Amsterdam voor les op het Sint Ignatius College (paters Jezuïten) afdeling HBS, dochter Bep insgelijks naar kantoor. Ton ging na het eindexamen studeren aan de universiteit. Weer een hoger niveau.
Rond het huis in Amstelveen werden zware bunkers gebouwd en woningen gevorderd voor Duitse militairen van een commandopost in de Atlantikwall Ook de levensmiddelen werden schaarser. De connecties met de boeren in Ouderkerk en de Haarlemmermeer zorgden voor aanvulling op het voedsel in de hongerwinter, en ook Marcanti en de melkwinkel waren er nog om de magen te vullen.
De bevrijding kwam hier zonder oorlogsgeweld.

De laatste jaren 1945-1976
Per 1946 werd de melkinrichting definitief overgenomen door hun dochter Rie(115295B) en echtgenoot Theo Hendriks. Ook het huis werd verkocht. Nico had voortaan alleen met Marcanti te maken.
Nu werden inderdaad de zonen van de aandelenbezitters volgens de opzet in het bedrijf gehaald in leidinggevende functies. Dit betrof ook Dick Helsloot (115294B). Jarenlang bleef de zware top met vier directeuren drukken op de financiën. Maar Marcanti werd groot, er werden andere kantines in Amsterdam gepacht en bij het marktcafé werd een grote toneelzaal voor 900 bezoekers aangebouwd, plus een kegelhuis. De toekomst leek verzekerd.
Het ging echter op en neer met de winstgevendheid. Eind jaren '60 veranderden de tijdsomstandigheden radicaal (terugloop van verenigingsleven en markt). De pacht kon niet meer worden opgebracht. De gemeente gaf een andere bestemming aan de zaal. Daarmee was het lot bezegeld. In 1973/74 werd de exploitatie beëindigd. De commissarissen werden bedankt. Dick Helsloot(115294B) kon als laatste directeur nog tot 1983 café en zalen in Artis onder vlag van N.V.Marcanti beheren. Dan verdwijnt na een halve eeuw een bekende naam uit de stad en wordt de vennootschap geliquideerd. Nico maakt de ondergang niet meer mee.

In Amstelveen richtte Nico met anderen een vereniging voor kortebaan-draverij op, die op land van een boer wedstrijden organiseerde. Helaas mocht er niet gegokt (totalisator) worden zodat het streven doodliep. Het notulenboek met het elegante handschrift van Nico berust in het Gemeentearchief van Amstelveen. Ruim 12 jaar vervulde Nico het penningmeesterschap van de Amsterdamsche Kegelbond, uit welke hoofde hij zich had ingezet voor het kegelgebouw bij Marcanti. Voor deze verdiensten werd hij tot erelid benoemd.
Zij gingen weer graag op reis, naar Valkenburg, terwijl ook het buitenland in trek was. Het paar ondernam twee 'pelgrimstochten', naar Lourdes (1948) en Rome (in het Heilig Jaar 1950) per autobus. De laatste reis werd mede bekostigd door oom Nelis Bon in Ouderkerk a.d.Amstel, om voor hem de schriftelijke apostolische zegen van de Paus te verkrijgen, die een volle aflaat bij het sterven verzekerde. Dit polisbewijs werd uit Rome ook voor de zusters in het klooster meegenomen.
Om gezondheidsredenen bij Bertha moest Nico node het huis in Amstelveen, waar de kinderen waren uitgevlogen, in 1952 verruilen voor een gemakkelijk benedenhuis aan de Pieter Lastmankade in Amsterdam. Heeft hij er nog aan gedacht dat op enkele honderden meters afstand, zelfs in het gezicht, eens de boerderij Overveld stond?
Bertha heeft er het eerste kleinkind op schoot gehad. Maar zij zou er slechts een jaar wonen. Zij overleed vrij plotseling in 1953.

Nico had spoedig besloten dat hij een nieuwe vrouw zou trouwen. Hij vond haar in Tine (Martina) Veenhof, 46 jaar oud Zij woonde met een grote dochter uit een eerder huwelijk en met twee ongetrouwde zusters in de overbekende buurt van de Bilderdijkstraat. Hij zal haar daar opgemerkt hebben. De zusters Veenhof dreven een textielwinkel. Het tweede huwelijk werd gesloten op de H.Landstichting op 30 mei 1955.

Tine was een ander type vrouw dan Bertha. Behalve dat ze twintig jaar jonger was, was ze in wezen artistiek en niet zakelijk of huishoudelijk. Zij was gul en hartelijk. Met Nico heeft Tine ruim twintig jaar op dit adres een prettige tijd gehad.

Het leven vloeide voort naar het einde. De kinderen trouwden en zorgden voor een tiental kleinkinderen. Nico zag dat het ze goed ging en dat zij plaatsen in de maatschappij innamen waarvan hij in zijn jeugd niet kon dromen en die hem tot tevredenheid stemden. Wat niet het geval was met de ontkerkelijking die ook in de familie een aanvang nam.

In de Koningszaal van Artis werd bij zijn tachtigste verjaardag in 1967 een receptie gehouden met 70 bezoekers uit de familie- en kennissenkring. Zusters Alie (zr.Theodoriana) en Annie (zr.Adéle), niet meer onder de strenge religieuze kloosterregels, gaven in een gedicht een overzicht van het leven van hun oudste broer. De kerk verleende hem alsnog het erekruis Pro Ecclesia et Pontifice.
Langzamerhand moest Nico wat loslaten. Het commissariaat van Marcanti eindigde. Vaarwel wekelijkse kegelavonden, vaarwel dierbare auto.
Sigaar en pijp, en het glaasje z.o.genever bleven onder handbereik.
Zonder ziekbed overleed Nico onverwacht op 12 mei 1976 in de leeftijd van 88 jaren. Bidprentjes waren uit de tijd. Bijzetting volgde in het familiegraf op het kerkhof Buitenveldert, waar zoveel familiegraven de herinnering vasthielden aan de geslachten Helsloot, Helleganger, Bon en andere.

Tine Veenhof nam na enkele jaren met haar twee zusters intrek in een R.K.verzorgingshuis in Hoofddorp. Zij overleed daar in 1985, 78 jaar oud. Ook zij werd op Buitenveldert begraven, in het graf van haar vader en eerste echtgenoot.

Bronnen

  1. 5/129
  2. Noord Holl. Archief, Amsterdam, reg. 3C; fol. 33v

Tijdbalk Nicolaas Wilhelmus (Nico) Helsloot

  Deze functionaliteit is alleen beschikbaar voor browsers met Javascript ondersteuning.
Gebruikte symbolen: grootouders grootoudersouders oudersbroers-zussen broers/zussenkinderen kinderen
Sleep de tijdbalk om terug of verder in de tijd te gaan (of gebruik de l en r toetsen). Klik op de namen voor meer informatie.

Over de familienaam Helsloot

  • Bekijk de informatie die Genealogie Online heeft over de familienaam Helsloot.
  • Bekijk de informatie die Open Archieven heeft over Helsloot.
  • Bekijk in het Wie (onder)zoekt wie? register wie de familienaam Helsloot (onder)zoekt.

Historische context (op basis van trouwdag 11 mei 1916)


    ?


De publicatie Stamboom Beltzer is samengesteld door (neem contact op).