Direkte lijn Ron Roddenhof » Charles II 'Le Chauve' de Francia (823-877)

order: 0px; margin: 18px 0px 14px; padding: 0px; font-size: 12px; box-sizing: border-box; color: #105a83; font-family: 'Helvetica Neue', Helvetica, Arial, sans-serif;">rofileBorderBottom">Notitiesg: border-box; line-height: 18px;">ign: inherit;">Karel de Kale, de heilige Romeinse keizer, als Karel II en koning van West-Francië, was de jongste zoon van keizer Lodewijk de vrome door zijn tweede vrouw Judith. Hij werd geboren toen zijn oudere broers al volwassen waren en hun eigen regna, of subkingdoms, door hun vader waren toegewezen. De pogingen van Lodewijk de Vrome om Karel een subkind toe te wijzen, eerst Alemannia en vervolgens het land tussen de Maas en de Pyreneeën in 832, na de opkomst van Pepijn I van Aquitanië, waren niet succesvol. De talrijke verzoeningen met de opstandige Lotharius en Pepijn, evenals hun broer Lodewijk de Duitser, koning van Beieren, maakten Karel's aandeel in Aquitaine en Italië slechts tijdelijk, maar zijn vader gaf niet op en maakte Karel de erfgenaam van het hele land dat was ooit Gallië en zou uiteindelijk Frankrijk zijn. Op een dieet bij Crémieux in 837, Louis de Vrome verzocht de edelen Karel te eren als zijn erfgenaam. Dit leidde tot de definitieve opstand van zijn zonen tegen hem en Pepijn van Aquitaine stierf in 838, waarna Charles dat koninkrijk ontving, eindelijk eens en voor altijd. Pepijn's zoon Pepijn II zou een eeuwige doorn in zijn zij zijn. De dood van de keizer in 840 leidde tot het uitbreken van de oorlog tussen zijn zonen. Charles verbond zich met zijn broer Louis de Duitser om de pretenties van de nieuwe keizer Lotharius te weerstaan ​​en de twee bondgenoten versloeg Lotharius in de Slag bij Fontenay-en-Puisaye op 25 juni 841. In 842 bevestigden de twee broers hun bondgenootschap door de gevierde eden van Straatsburg. De oorlog werd beëindigd door het Verdrag van Verdun in augustus 843. De nederzetting gaf Karel de Kale het koninkrijk van de West Franks, die hij bestuurde en die praktisch overeenkwam met wat nu Frankrijk is, tot aan de Maas, de Saône en de Rhône, met toevoeging van de Spaanse Mars tot aan de Ebro. Louis ontving het oostelijke deel van het Karolingische rijk, dat bekend staat als de Oost-Francië en later Duitsland. Lotharius behield de keizerlijke titel en de ijzeren kroon van Lombardije. Hij ontving ook de centrale regio's uit Vlaanderen door het Rijnland en Bourgondië als koning van Midden-Francië. De eerste jaren van de regering van Charles, tot de dood van Lotharius I in 855, waren betrekkelijk vredig. Gedurende deze jaren gingen de drie broers door met het systeem van "confraternale regering", herhaaldelijk met elkaar, in Koblenz (848), Meerssen (851) en Attigny (854). In 858, Louis de Duitser, uitgenodigd door ontevreden edelen die graag Charles willen verdrijven, het West Frankische koninkrijk binnengevallen. Charles was zo impopulair dat hij niet in staat was een leger op te roepen en vluchtte naar Bourgondië. Hij werd alleen gered door de steun van de bisschoppen, die weigerden om de koning van Louis te kronen, en door de trouw van de Welfs, die familie was van zijn moeder, Judith. In 860 probeerde hij op zijn beurt het koninkrijk van zijn neef, Karel van de Provence, te veroveren, maar hij werd afgeslagen. Na de dood van zijn neef Lotharius II in 869 probeerde Charles de macht van Lotharius te grijpen, maar door het Verdrag van Mersen (870) werd hij gedwongen om hen te delen met Lodewijk de Duitser. Naast deze familiegeschillen moest Charles strijden tegen herhaalde opstanden in Aquitaine en tegen de Bretons. Onder leiding van hun leiders Nomenoë en Erispoë, die de koning versloeg in Ballon (845) en Juvardeil (851), waren de Bretoenen succesvol in het verkrijgen van een de facto onafhankelijkheid. Charles vocht ook tegen de Vikingen, die het land van het noorden verwoestten, de valleien van de Seine en de Loire, en zelfs tot aan de grenzen van Aquitaine. Meerdere keren was Charles gedwongen om hun toevluchtsoord te kopen tegen een zware prijs. Charles leidde verschillende expedities tegen de indringers en, door het Edict van Pistres van 864, maakte het leger mobieler door te voorzien in een cavalerie-element, de voorloper van de Franse ridderlijkheid die zo beroemd was in de komende 600 jaar. In hetzelfde bevel liet hij versterkte bruggen aanleggen bij alle rivieren om de invallen van Viking te blokkeren. Twee van deze bruggen in Parijs hebben de stad gered tijdens de belegering van 885-886. Karel de Kale, gesteund door paus Johannes VIII, reisde naar Italië, ontving de koninklijke kroon in Pavia en de keizerlijke insignes in Rome op 29 december. Louis de Duitse, ook een kandidaat voor de opvolging van Lodewijk II, wreekte zich door binnenvallende en verwoestende rijken van Charles, en Charles moest haastig terugkeren naar Francia. Na de dood van Louis de Duitser (28 augustus 876) probeerde Charles op zijn beurt het koninkrijk van Louis in te nemen, maar op 8 oktober 876 werd hij doorslaggevend verslagen in Andernach. In de tussentijd drong Johannes VIII, bedreigd door de Saracenen, Charles aan om zijn verdediging te verdedigen in Italië. Charles stak opnieuw de Alpen over, maar deze expeditie werd met weinig enthousiasme ontvangen door de edelen, en zelfs door zijn regent in Lombardije, Boso, en zij weigerden zich bij zijn leger aan te sluiten. Tegelijkertijd ging Carloman, de zoon van Louis de Duitser, Noord-Italië binnen. Charles, ziek en in grote nood, begon op zijn weg terug naar Gallië, maar stierf toen hij de pas van Mont Cenis passeerde in Brides-les-Bains, op 6 oktober 877. Volgens de Annalen van St-Bertin werd Charles haastig begraven in de abdij van Nantua, Bourgondië, omdat de dragers niet in staat waren de stank van zijn rottend lichaam te weerstaan. Hij zou zijn begraven in de Basilique Saint-Denis en daar later zijn overgebracht. Er werd opgetekend dat daar een herdenkingsmessing was die gesmolten was tijdens de revolutie. Charles werd opgevolgd door zijn zoon, Louis. Charles was een prins van onderwijs en brieven, een vriend van de kerk, en zich bewust van de steun die hij kon vinden in het episcopaat tegen zijn weerbarstige edelen, want hij koos zijn raadsleden uit de hogere geestelijkheid, zoals in het geval van Guenelon van Sens , die hem verraadde, en van Hincmar van Reims. Charles huwde 1) Ermentrude in 842. Zij stierf in 869. In 870 huwde Charles met 2) Richilde die afstamde van een adellijke familie van Lotharingen.

ox-sizing: border-box;">https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/50/Carlo_calvo.jpg/220px-Carlo_calvo.jpg" alt="Carlo calvo.jpg" width="141" height="188" /> https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b1/Apparition_Charles_le_chauve.jpg/170px-Apparition_Charles_le_chauve.jpg" alt="" width="109" height="203" />   https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/95/Charles_Marville%2C_H%C3%B4tel_Carnavalet%2C_statue_of_Charlemagne%2C_ca._1853%E2%80%9370.jpg/170px-Charles_Marville%2C_H%C3%B4tel_Carnavalet%2C_statue_of_Charlemagne%2C_ca._1853%E2%80%9370.jpg" alt="" width="140" height="204" /> https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f9/Karel2Holy.jpg/170px-Karel2Holy.jpg" alt="" width="157" height="188" />   https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ea/Denier_de_Charles_II_le_Chauve.jpg/220px-Denier_de_Charles_II_le_Chauve.jpg" alt="" />

'Helvetica Neue', Helvetica, Arial, sans-serif;">

Haben Sie Ergänzungen, Korrekturen oder Fragen im Zusammenhang mit Charles II 'Le Chauve' de Francia?
Der Autor dieser Publikation würde gerne von Ihnen hören!

Zeitbalken Charles II 'Le Chauve' de Francia

Vorfahren (und Nachkommen) von Charles II 'Le Chauve' de Francia

Karel de Grote Charles (I) (Charlemagne) Martel 742-814	Hildegard Grafin von Vintzgau Udalriching 750-783	Welf I van Altdorf En Beieren 770-825	Heilwig (Eigilwich) von Sachsen 780-826
Louis I 'der Fromme le Pieux' Kaiser der Franken 778-840		Judith of West Francia 801-843
Charles II 'Le Chauve' de Francia 823-877
(1)
Ermentrudis de Orleans 823-869 Judith van West Francie 845-870 Louis II 'Le balbutiant' Roi de Francia 846-879 Alberada der Franken de Lorraine 854-919 Godehilde de France Carolingian ± 864-907
(2)
Richildis de Provence 845-910 Rothilde Carolingiens de Francia 870-928

Zeige ganze Ahnentafel

Gehe zu Person

?

Mit der Schnellsuche können Sie nach Name, Vorname gefolgt von Nachname suchen. Sie geben ein paar Buchstaben (mindestens 3) ein und schon erscheint eine Liste mit Personennamen in dieser Publikation. Je mehr Buchstaben Sie eingeben, desto genauer sind die Resultate. Klicken Sie auf den Namen einer Person, um zur Seite dieser Person zu gelangen.

• Kleine oder grosse Zeichen sind egal.
• Wenn Sie sich bezüglich des Vornamens oder der genauen Schreibweise nicht sicher sind, können Sie ein Sternchen (*) verwenden. Beispiel: „*ornelis de b*r“ findet sowohl „cornelis de boer“ als auch „kornelis de buur“.
• Es ist nicht möglich, nichtalphabetische Zeichen einzugeben, also auch keine diakritischen Zeichen wie ö und é.

Schließen

Visualisieren Sie eine andere Beziehung

Quellen

Anknüpfungspunkte in anderen Publikationen

Alle Übereinstim-
mungen anzeigenDiese Person kommt auch in der Publikation vor:

• Stamboom Roddenhof

Über den Familiennamen De Francia

• Zeigen Sie die Informationen an, über die Genealogie Online verfügt über den Nachnamen De Francia.
• Überprüfen Sie die Informationen, die Open Archives hat über De Francia.
• Überprüfen Sie im Register Wie (onder)zoekt wie?, wer den Familiennamen De Francia (unter)sucht.